JHAI ZHAINE

Sa waiting area ng Seamarsh airport, nakatayo si Stella Anderson dala-dalang malaking maleta.

Muli niyang tinignan ang oras sa kanyang relo. Halos tatlumpung minuto na siyang naghihintay mula noong lumapag ang kanyang eroplano, ngunit wala pa rin ang kanyang asawa, na pinakasalan niya isang taon na ang nakalipas.

Habang pinapaypayan niya ang sarili gamit ang kanyang kamay, bahagyang kumunot ang kanyang noo. Unti-unting nabubuo sa isip niya ang hindi magandang impresyon ng taong hindi pa niya nakikilala.

Ito na sana ang kanilang unang pagtatagpo. Bakit kaya siya na-late ng ganito?

Nakatingin siya sa mga taong patuloy na dumadating at umaalis, at di niya maiwasang balikan ang alaala ng biglaan nilang kasal.

Naganap iyon isang taon na ang nakalilipas, sa panahong malubha ang kalagayan ng kanyang lolo.

Nasa ibang bansa noon si Stella, at agad siyang umuwi upang makasama ang kanyang lolo. Sa mga sandaling iyon, hiniling ng kanyang lolo na makita siyang ikinakasal sa lalong madaling panahon.

Nais sanang tumutol ni Stella. Ngunit, tuwing naaalala niya kung paano siya kinupkop at pinalaki ng kanyang lolo mula sa ampunan, hindi niya kayang talikuran ang hiling nito.

Dahil dito, nagpasya siyang magpakasal sa lalaking pinili ng kanyang lolo, isang lalaking ni minsan ay hindi pa niya nakikita.

Sa araw ng kanilang kasal, hindi sumipot ang nobyo. Isang kinatawan ang dumalo upang asikasuhin ang pagpaparehistro ng kanilang kasal.

Hanggang ngayon, hindi pa rin lubos na kilala ni Stella ang kanyang asawa. Ang tanging alam niya lang ay ang pangalan ng kasintahang lalaki at siya ay isang negosyante.

Patuloy pa rin ang pag-aalinlangan ni Stella kung tama ba ang desisyon niyang ito. Hanggang ngayon, wala pang ipinapakitang dahilan ang kanyang tinatawag na asawa upang magustuhan niya ito.

Muli niyang tinignan ang kanyang relo; tila ika-sandaang beses na niyang ginawa iyon. Sampung minuto pa ang lumipas.

Napabuntong-hininga si Stella dahil sa inis. Habang papalapit na sana siya sa kanyang telepono upang tawagan ang kanyang lolo, isang nakabibinging tunog ang pumutol sa katahimikan at nagpatili sa kanyang mga tainga.

Biglaang humarurot at tumigil sa kanyang harapan ang isang silver na Aston Martin. Bumaba ang bintana sa driver's seat.

Napaatras si Stella, nang makita niya ang isang pamilyar na mukha, at di niya napigilang itanong, "Bakit ka nandito?"

Ang taong nasa likuran ng manibela ang huling inaasahan niyang makikita—si Oliver Palmer, ang kanyang pinsan.

"Aray! Ang sakit!" Pahawak-hawak sa kanyang dibdib, kunwari'y nasasaktan si Oliver. Lumabas siya sa sasakyan na nakasimangot. "Mahalaga ang iyong pagbalik, matagal na rin tayong di nagkita. Dahil pinsan mo ko, syempre pumunta ako rito para salubungin ka. Pero bakit ganyan ka sa akin? Hindi tama yan!"

Walang gulat o pagkabigong nadama si Stella dahil halatang peke ang kanyang pagarte.

Napairap nalang siya at mas piniling manahimik.

"Tara na, Stella. Sigurado akong pagod at gutom ka na. Libre ko na ang tanghalian mo." Habang kinukuha ang kanyang maleta gamit ang isang kamay, inilagay ni Oliver ang kabilang kamay sa balikat ni Stella at marahang itinulak siya patungo sa kotse.

"Teka lang! Hindi ako makakaalis kasama ka." Agad na pinigilan ni Stella ang kanyang pinsan.

"Bakit?" Huminto si Oliver. Napangisi si Oliver nang bigla siyang magkaroon ng ideya. "Tungkol ba ito sa iyong asawa? Inaasahan mo pa bang darating siya?"

Natahimik si Stella, ngunit malinaw ang pagkadismaya sa kanyang mukha.

Napangisi si Oliver. "Huwag mo na siyang antayin. Diba't ni minsan hindi ka niya kinontak mula nung ikinasal kayo? Ano pa bang pahiwatig ang gusto mo?"

Hindi nakapagsalita si Stella.

"Kung talagang balak ka niyang sunduin, dapat nandito na siya bago pa ko dumating. Paano ka pa magtitiwala sa isang taong ni minsan hindi ka pinahalagahan?" Dagdag pa ni Oliver, mas lalo pang nangungutya.