Ang Aking Mabilis na Pagyaman

Sa gym ng unibersidad.

Isang binatang naka-asul na uniporme ng basketball ang pumasok sa pintuan ng gym.

Naka-latex gloves ang kanyang mga kamay, at may dala siyang malaking trash bag. Pagkapasok niya sa gym, agad niyang pinulot ang mga basyong bote ng tubig at lata ng soda na iniwan ng mga nanood ng huling laro.

"Sana araw-araw nagkakaroon ng basketball match ang unibersidad." Madali kong kikita ng limampung dolyar sa pamamagitan ng pag-iipon ng mga bote at lata na ito. Kung kikitain ko iyon araw-araw, mabibili ko ang iPhone 11 para kay Sylvia sa kanyang kaarawan.

Itinaas ni Trevor Sanderson ang kanyang ulo at masiglang tumingin sa magulong gym.

Habang nangongolekta siya ng mga bote at lata, isang grupo ng mga matangkad na estudyanteng lalaki ang naglakad mula sa locker room. Bawat isa sa kanila ay may dala-dalang malaking timba ng maruming uniporme ng basketball, at naglalakad sila patungo kay Trevor.

"Hoy, Trevor, may trabaho kami para sa iyo. Labahan mo ang mga uniporme ng koponan." "Bibigyan ka namin ng sampung dolyar kada timba."

Ang nasa gitna ng grupo ay may pulang buhok at may sigarilyo sa kanyang bibig. Inihagis niya ang kanyang timba sa paanan ni Trevor.

"Kami ay mga miyembro ng basketball team. Syempre aalagaan ka namin. Tanggapin mo ang trabaho."

Matapos sabihin iyon, ang pulang-buhok na binatang nagngangalang Bernard Collins ay kumaway, at ang iba ay itinapon ang kanilang maruming labada patungo sa direksyon ni Trevor.

"Sinabihan ko ang lahat sa koponan na ipunin ang kanilang maruruming damit nang isang buong linggo para makakita ka ng mas malaking kita." Amoy hinog, 'di ba?

Pinulot ni Bernard ang medyas at inihagis ito kay Trevor.

Bago makaiwas si Trevor, bumagsak ang medyas diretso sa kanyang mukha, at isang matinding asim ang tumama sa kanyang ilong na parang ladrilyo.

"Ako..."

Agad na pinigilan ni Trevor ang sumpa na halos lumabas sa kanyang bibig. Inalis niya ang maruming medyas sa kanyang mukha at namula.

Hindi maaaring galitin ni Trevor si Bernard. Kahit na mayabang ang kanyang paraan, binigyan naman ni Bernard si Trevor ng pagkakataon para kumita ng pera, at hindi maaaring talikuran ni Trevor ang anumang potensyal na pinagkukunan ng kita.

Sa huli, hindi siya galing sa mayamang pamilya. Isa lamang siyang karaniwang estudyante sa kolehiyo mula sa isang mahirap na pamilya.

Wala siyang koneksyon o propesyonal na mga kasanayan. Makakatrabaho lamang siya bilang part-time tuwing weekend at nag-aalok ng serbisyo sa mga kaklase para sa errands at mga takdang-aralin upang kumita.

Ito lang ang paraan para makapag-aral siya sa kolehiyo.

Kung may pagpipilian si Trevor, hindi siya gagawa ng negosyo sa isang taong kasing yabang at mayabang gaya ni Bernard. Ngunit dahil kailangan niyang kumita para sa kanyang pag-aaral, ang magagawa lang niya ay lunukin ang kanyang pride at pigilan ang kanyang galit. Huminga siya nang malalim, pinulot ang medyas na itinapon ni Bernard, at inihagis ito sa timba. "Limampung piso para sa lahat ng mga ito," sabi niya.

Kinuha ni Bernard ang kanyang pitaka, naglabas ng ilang dolyar, at inihagis ito sa paanan ni Trevor. Sa mayabang na ngiti, sinabi niya, "Narito ang limampu't lima para sa mga damit at isa pang gawain na gusto kong gawin mo. Gusto kong kunin mo ang isang parsela sa pintuan ng paaralan at dalhin ito sa mga locker rooms. "Para ito kay Dennis Cooper, ang lider ng koponan sa basketball."

Pagkasabi noon, tumalikod si Bernard at umalis kasama ang natitirang grupo.

Pinulot ni Trevor ang pera mula sa sahig at kinuyom ito sa kanyang kamao.

"Ayoko makitungo sa hangal na si Bernard at ang kanyang mga kaibigan, pero hangga't kumikita ako sa kanila, ayos lang ako."

Pagkaalis nina Bernard at ng kanyang mga kasama, nagpatuloy si Trevor sa pagtipon ng mga walang laman na bote ng tubig at lata ng soda sa paligid ng gym. Matapos punuin ang kanyang sako ng basura, pumunta siya sa recycling center sa labas ng paaralan upang ibenta ang kanyang nakuha. Pagkatapos, nagmamadali siyang pumunta sa gate ng paaralan upang kunin ang parsela para kay Dennis at bumalik sa locker room.

Habang naglalakad, maingat na binilang ni Trevor ang perang kinita niya ngayong araw. Pagod na siya, ngunit naramdaman niyang sulit ito. Maliban sa perang gantimpala, ang pakiramdam ng tagumpay at kasiyahan ay nag-uumapaw sa kanyang puso.

Nag-hum siya ng masayang himig habang patungo sa locker room para ihatid ang parsela. Hindi siya makapaghintay na makapag-ipon ng sapat na pera para makabili ng regalo para sa kanyang mahal na kasintahan.

Malapit nang buksan ni Trevor ang pintuan patungo sa locker rooms nang pigilan siya ng ungol ng isang babae.

Ano? Bakit pamilyar ang boses na iyon?

Ang babae sa kabila ng pinto ay sumigaw sa tuwa. Namula ang mukha ni Trevor habang ang kanyang puso ay nagsimulang kumabog sa kanyang dibdib.

Bigla niyang natanto na ang boses ay parang sa kanyang kasintahang si Sylvia Farrow.

Oh, Dennis, gustong-gusto ko kapag hinahaplos mo ang aking mga dibdib ng ganyan. Ganyan lang. Huwag tumigil.

Halika na, Sylvia. Hindi natin kailangang magmadali. Hey, bumili ako ng sexy na lingerie para sa'yo ngayon. Isuot mo ito mamaya, tapos mag-eenjoy pa tayo.

Nang marinig ni Trevor ang kanilang mga pag-uusap, hindi niya na ito maipagkaila.

'Sylvia? Ano ang iyong ginagawa?

Nagngingitngit ang dugo ni Trevor habang binubuksan niya ang pinto.

Nanlaki ang mga mata niya at natulala sa kanyang nasaksihan. Isang tagpo ang humubog nang malalim sa kanyang kaisipan.