Tinapon ko ang Fiancé ko sa Kasal

Si Jake Shaw ay lubos na nahumaling sa kanyang inisponsorang maralitang estudyante sa kolehiyo. Ang pangalan niya ay si Elsie Davies.

Tila tuluyan nang nasira ang aming relasyon pagkalipas ng ilang taon.

Nang araw na hiniling ko kay Jake na magdesisyon sa pagitan namin ni Elsie, hindi ako karaniwang kalmado. Matapos ang isang tensyonadong pagtatalo, pinili ako ni Jake at nangakong palalayasin si Elsie.

Nang araw ng aming pagiging engaged, maraming kumalat na balita na nahulog si Elsie sa lawa.

Lumuluhang pinigilan ko ang braso ni Jake. Nataranta siya sa mga sandaling iyon. Sabi ko, "Jake, sa sandaling lumabas ka ng pintong ito, wala nang atrasan para sa atin."

Ipinakita ng mga mata ni Jake ang hindi maikakailang pagkadisgusto at pagsisi. "Kung mawala sa akin si Elsie, para na rin akong pinatay. Isabel, kamumuhian kita habambuhay kapag pinigilan mo akong iligtas siya."

Natigilan ako, at kumawala si Jake sa pagkakahawak ko. Tumakbo siya palabas nang hindi lumilingon.

Sinulyapan ko ang aking suot na damit-pangkasal at napahalakhak.

Tumanggi si Jake na makipagbalikan sa akin. Bakit hindi ako maka-move on?

...

Sumara ang pinto sa harap ko, at hindi ko napigilang tumulo ang mga luha sa aking mukha.

Matagal ko nang alam na sinusuportahan ni Jake si Elsie.

Nanalo siya sa isang proyekto ng charity. Para mapaganda ang imahe ng kumpanya, hinimok niya ang lahat ng executive na mag-sponsor ng kahit isang mahirap na estudyante para sa social outreach initiatives.

Makatotohanan ito sa lugar ng trabaho. Nagbigay lang ng kaunting pera ang lahat, at iyon na iyon. At ganoon din ang ginawa ko.

Pero iba si Jake. Nahulog ang loob niya sa dalaga, na may inosenteng mukha.

Kahit na ang mga empleyado ng kumpanya ay mayroong hindi bababa sa isang prestihiyosong bachelor's degree, sinalungat ni Jake ang lahat ng pagtutol at direktang binigyan si Elsie ng posisyon sa secretarial department, bagama't nagtapos siya sa isang mediocre college.

Dumarating sa akin ang mga tsismis, ngunit nagtiwala ako kay Jake at sa aming pitong-taóng relasyon.

Pero hindi nangyari ang mga bagay ayon sa inaasahan ko.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula, pero pinalitan ni Jake ang wallpaper at password ng kanyang telepono. Itinakda niya ang kanyang social media upang ipakita ang mga post mula lamang sa nakaraang tatlong araw. Hindi ako kinakausap ni Jake sa pinakamaikling pangungusap, pero nag-save pa siya ng dose-dosenang GIF ng mga cute na ekspresyon ng mukha sa kanyang telepono.

Bawat detalye ay nagpapasakit sa akin.

Kaya't sinimulan kong obserbahan ang hindi pangkaraniwang pag-uugali ni Jake.

Noong gabi ng aming anibersaryo, walang tigil na nag-buzz ang kanyang telepono sa mesa sa tabi ng kama. Ginawa niya nang walang gana ang aming intimate moments, isinuot ang kanyang kamiseta at lumabas papuntang banyo nang hindi lumilingon.

Wala akong narinig na tunog ng umaagos na tubig. Sa halip, narinig ang mahinang halakhak ni Jake sa pamamagitan ng frosted glass.

Sa isang biglaang desisyon, kinuha ko ang iPad ni Jake, na ginagamit niya para sa trabaho, mula sa mesa.

Kahit na maingat si Jake, magkakamali pa rin siya. Wala akong ideya kung nalilito siya sa isa pang babae o marahil ay kampante sa aking pagmamahal kaya siya naging mapangahas.

Iniwan ako ng real-time synced chat records na tulala. Ang babaeng may palayaw na "Miss Bunny" ay nagpadala ng mga voice message na nakakatamis sa puso.

Malambing niyang tinanong si Jake kung bakit hindi siya agad sumagot sa kanya, at nagpadala si Jake ng isang emoji para humingi ng tawad at ipinaliwanag sa kanya na abala siya sa kanyang trabaho.

Nag-scroll up ako at natuklasan kong marami silang napag-usapan.

Halimbawa, pinag-usapan nila kung aling bakery ang may masasarap na cake, ang pinakabagong sikat na pelikula, at kung ang almond-shaped o teardrop-shaped na mga kuko ay mas bagay sa mga payat na daliri ni Elsie.

Sinagot ni Jake ang bawat mensahe mula sa kanya. Halos durugin ng kanyang lambing ang aking huling depensa.

Pitong taon na kaming nagde-date ni Jake, pero hindi ko alam na kayang maging ganito kalambing si Jake.

Sa dulo ng chat, sinabi ni Jake, "Malapit na ang iyong period." Huwag kang uminom ng malamig na inumin simula bukas."

Tumawa si Elsie at mahinang hiniling kay Jake na bigyan siya ng isang voice kiss bago niya itinigil ang kanilang pag-chat.

Pagkalipas ng ilang segundo, lumitaw ang isang two-second voice message.

Marahan ang halik ni Jake. Parang minamahal niya ang isang kayamanang hinahaplos sa pamamagitan ng screen.

Bago pa man siya lumabas ng banyo, nilinis ko ang screen ng iPad at ibinalik ito sa mesa.

Buong gabi akong umiyak, pero mahimbing na natulog si Jake.

Sa umaga, hindi niya napansin ang aking namamaga na mga mata. Sumimangot lang siya habang kinakalkal ang living room.

Hindi ko pinalampas ang sandaling inilagay niya ang ilang gamot para sa regla sa bulsa ng kanyang amerikana. Tinitigan ko siya na para bang isang estranghero sa aking harapan.

"Anong ginagawa mo?" tanong ko.

Inaliw ko ang aking sarili na kahit na umamin siya na dadalhin niya ito kay Elsie...

Pero natigilan si Jake sa maikling sandali at sinabi habang ibinababa ang kanyang tingin. "Wala. May hinahanap lang ako."

Ang kanyang sagot ay nakatakdang biguin ako, at ako lang ang patuloy na niloloko ang aking sarili.

Karaniwan na sa aming hanay ang pagkakaroon ng kabit ng mga lalaki. Sanay na nga ako dito.

Pero sinimulan namin ni Jake ang aming negosyo nang wala, kaya palagi kong pinaniniwalaan na hindi ako lolokohin ni Jake.

Mayroon kaming pitong taon ng pagmamahal. Ang lumalawak na Shaw Corporation ay bunga ng aking walang humpay na pagsusumikap. Hindi ko basta-basta kayang pakawalan.

Kaya't hiniling ko kay Jake na pumili sa pagitan namin ni Elsie noong gabing iyon. "Sa pagitan namin ni Elsie, sino ang pipiliin mo?"

Hindi ko alam kung anong ekspresyon ang suot ko nang sabihin ko ang mga salitang iyon. Naalala ko lang na madilim ang langit sa labas ng bintana at mahigpit ang aking lalamunan. Halos mabulunan na ako.

Hindi sumagot si Jake. Naubos niya ang isang buong pakete ng sigarilyo sa balkonahe at nag-iwan ng abo habang naglalakad palayo.

Pagkalipas ng tatlong araw, bumalik siya na may mga pulang marka sa kanyang leeg.

Paos ang kanyang boses habang sinasabi, "Nilinaw ko na ang mga bagay sa kanya. Hindi na siya magiging bahagi ng ating buhay."

Napahalakhak ako ng bahagya. "Nasaan siya?"

Biglang itinaas ni Jake ang kanyang ulo, at mukha siyang galit na galit. "Gusto mo ba talagang itaboy siya sa kamatayan bago ka masiyahan? Isa siyang ulila. Wala siyang pamilya."

Tiningnan ako ni Jake na parang kaaway. Nakita ko siyang ganoon at pinigilan ko ang aking mga salita. Wala na nga akong lakas para makipagtalo sa kanya.

Tila napagtanto niya ang kanyang labis na reaksyon at sinabi, "Isabel, mali ang ginawa ko noon. Ipinapangako ko na hindi na ito mangyayari muli. Kaya't huwag mo nang pahirapan si Elsie, okay? Wala siyang alam. Masyado siyang inosente."

Sa sandaling iyon, nadurog ang puso ko.

Pitong taon ko nang mahal si Jake, pero nakiusap siya sa akin na huwag saktan ang kanyang minamahal na babae sa unang pagkakataon habang pula ang kanyang mga mata.

Nag-propose si Jake sa akin noong gabing iyon, at tinanggap ko ang kanyang alok.

Pero alam naming pareho na ang mga bagay sa pagitan namin ay hindi na magiging katulad ng dati.

Hindi ako niloko ni Jake. Mula noon, hindi ko na nakita pang muli si Elsie. Tila naglaho siya nang tuluyan sa aking mundo.

Pero sa aming engagement party, nakita ni Jake ang isang panandaliang imahe sa telepono ng isang bisita na kahawig ni Elsie. Walang pag-aatubili niya akong iniwan sa harap ng di-mabilang na mga panauhin at mamamahayag.