Ang Masunurin kong Ex-wife ay Isang Lihim na Boss?!

"Magdiborsiyo tayo," deklara ni Braiden Collins.

Tatlong taon na silang kasal. Gayunpaman, ang lalaki ay nanatiling hindi umiimik gaya ng dati. Ang kanyang boses ay walang init, tanging nakakagigil na detatsment.

Natagpuan ni Emily Morris ang sarili sa likod ni Braiden, nakatingin sa kanyang matangkad na pigura. Ang pagmuni-muni ng kanyang walang malasakit na ekspresyon sa mga bintanang mula sahig hanggang kisame ay nagpadala ng panginginig sa kanyang kaibuturan.

Ang kanyang mga kamay, na kanina ay nakakarelaks sa kanyang tagiliran, ngayon ay nabuo ang nanginginig na mga kamao.

Nasa kanya na ang sandaling kinatatakutan niya.

Nang humarap si Braiden sa kanya, mas naging pronounced ang features nito. Sa kabila ng mga taon na magkasama, ang makita ang kanyang perpektong sculpted na mukha ay nagpasindak pa rin sa kanya.

"Kailangan ba natin?" Halos hindi kumawala ang mga salita sa labi ni Emily. Pinilit niyang ipahayag ang mga salita, ang kanyang boses ay isang timpla ng kawalan ng pag-asa at isang bahagyang kislap ng pag-asa.

Bahagyang pinikit ni Braiden ang mga mata habang nakatingin sa kanya. Ang kawalan ng makeup ay walang nagawa upang maitago ang natural na kagandahan ni Emily, kahit na ang kanyang mga mata ay namumula sa emosyon.

Hindi siya kapansin-pansin sa karaniwang kahulugan, ngunit ang kanyang maaliwalas na kutis at ang kainosentehan sa kanyang mga mata ay nagdulot sa kanya ng isang nakaaaliw na presensya.

Tumingin siya kay Braiden gamit ang kanyang maaliwalas at namumulang mga mata. Sa ilalim ng kanyang kanang mata, isang maliit na nunal ang nakadagdag sa kanyang kagandahan, ang kanyang itim na buhok ay binabalangkas ang kanyang mukha nang marahan.

Para kay Braiden, gayunpaman, wala siyang kinakatawan kundi isang tahimik at hindi kapansin-pansing babae. Ginampanan niya ang kanyang tungkulin bilang asawa nang walang kapintasan, ngunit hindi siya nakaramdam ng pagmamahal sa kanya.

Tatlong taon na ang nakalilipas, isang aksidente ang nagdulot sa kanya ng malubhang pinsala sa gulugod, na nagduda sa kanyang kakayahang maglakad muli. Ang pagbabala ay naging malungkot. Hinarap niya ang posibilidad na maging paraplegic habang buhay. Sa mapanghamong panahong iyon, pinilit siya ng mga pangyayari na makipaghiwalay sa babaeng mahal niya. Sa pagpupumilit ng kanyang ina, pumasok siya sa isang arranged marriage, na nagpakasal sa isang doktor na mag-aalaga sa kanya nang walang katapusan. Si Emily ang napili niya, ang kawalan niya ng prestihiyosong background at ang pagiging tahimik niya ang pangunahing salik.

"Tatlong taon kang nasa tabi ko, inaalagaan ako. Bilang kabayaran, handa akong mag-alok sa iyo ng sampung milyong dolyar." Walang emosyon ang tono ni Braiden, na nagpapahiwatig ng walang partikular na pagmamahal sa kanya. "Maliban kung, siyempre, may gusto kang iba-"

"Bakit?" Sa unang pagkakataon, pinutol siya ni Emily. Ang kanyang luhaang mga mata ay kumikinang na may halong determinasyon at pag-aatubili. "Bakit ka humihingi ng divorce ngayon?"

Ang tanong niya ay sumabit sa hangin. Bukas ay ang araw ng kanilang ikatlong anibersaryo ng kasal. Naisip niyang ipagdiwang ito at marami pang darating, na nangangarap ng panghabambuhay na kasama niya.

"Alam mong hindi ikaw ang mahal ko." Pinutol ng boses ni Braiden ang kanyang mga iniisip, malamig at hiwalay, na hindi nag-aalok ng kislap ng pag-asa. "Bumalik na si Natalia. Plano kong pakasalan siya."

Ang paghahayag ay tumama kay Emily na parang bolt mula sa asul, na nagpanginig sa kanya.

Ang kasal na ibinuhos niya sa kanyang puso sa loob ng tatlong taon ay tila madaling masira sa pagbanggit ng pangalan ni Natalia Powell.

"Sir-" Binasag ng biglaang pagdating ng mayordomo ang katahimikan. "Nagsuka si Miss Powell sa pagkain at umubo pa ng dugo!"

Nag-iba ang kilos ni Braiden nang mabilis niyang nilagpasan si Emily, patungo sa guest room. Ang kanyang boses, malalim at apurahan, ay nag-utos, "Ihanda ang sasakyan. Pupunta tayo sa ospital."

Maya-maya pa ay muling lumitaw, magiliw na karga ang isang marupok na babae sa kanyang mga bisig. Nakabalot si Natalia sa kumot na binurdahan ni Emily.

Siya ay tumingin lubha mahina, ang kanyang pamumutla na tila siya ay nasa bingit ng kamatayan. Kinandong ni Braiden, mahina siyang bumulong, "Braiden, si Ms. Green ay..."

Huminto si Braiden, lumingon kay Emily, at inihayag, "Tatalakayin sa iyo ng abogado ang mga detalye ng diborsyo. Kailangan mong umalis sa mansyon sa loob ng tatlong araw."

Pagkatapos, maingat niyang inayos ang babae sa kanyang mga bisig at nagpatuloy sa pagbaba, hindi ni minsan lumingon.

Nanatiling nakaugat si Emily sa tuktok ng hagdanan, nakatutok ang mga mata sa kanilang papaalis na mga pigura. Si Natalia, na nasa yakap ni Braiden, ay tumingin sa kanya ng matagumpay.

Isang oras lang ang nakalipas, sinabi sa kanya ni Natalia na may nakakalokong ngiti, "Bumalik na ako. Ibigay mo siya sa akin."

Nasira lamang ang pasiya ni Emily pagkatapos nilang mawala sa paningin. Tahimik na luha ang tumulo sa kanyang mga pisngi habang niyakap niya ang kanyang sarili, isang panginginig ng lamig ang bumalot sa kanya.

Sampung taon na ang nakalipas. Mula sa sandaling nailigtas niya siya mula sa kawalan ng pag-asa hanggang sa araw na ito, napagmasdan niya siya mula sa malayo sa loob ng sampung taon, na nagmamahal sa kanya. Ilang sampung taon ang mayroon siya sa buong buhay niya?

Gayunpaman, hindi mapipilit ang kanyang pagmamahal. Gaano man niya pababain ang sarili, malinaw na hinding-hindi niya maaakit ang puso nito na maramdaman ang parehong paraan.

"Braiden, hindi na ako luluha para sayo."

Sa mga salitang iyon, pinunasan ni Emily ang kanyang mga luha. Nawala ang maamo at marupok na babae, napalitan ng malamig at hindi matinag. Isang kislap ng determinasyon ang nagliwanag sa kanyang mga mata.

Oras na para mag-move on siya.

Sa bedside table sa master bedroom, imposibleng makaligtaan ang mga papeles ng diborsyo.

Bumaling si Emily sa huling pahina ng dokumento, dumapo ang kanyang tingin sa pamilyar na pirma. Isang maikling pagkislap ng emosyon ang bumalatay sa kanyang mukha habang magiliw niyang binabaybay ang pangalang "Braiden".

Pinigil niya ang isang singhot, pinipigilan ang mga luha, kinuha ang panulat, at pinirmahan ang kanyang pangalan.

Nagsimula ang lahat sa pangalang ito, at nararapat na magtapos din ito.

Sa tabi ng mga papel, nag-iwan si Emily ng selyo na ginugol niya sa halos isang taon sa pagpili at pag-ukit mula sa jade, na nilayon bilang regalo niya sa ikatlong anibersaryo para kay Braiden.

Sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama, binigyan niya siya ng maraming regalo, ang bawat isa ay pinili nang may pag-iingat, para lamang ang mga ito ay hindi papansinin, na nagtatapos sa pagkalimot sa isang aparador o itinapon tulad ng kanyang nararamdaman.

Paglabas ng mansyon, nakita ni Emily ang isang itim na luxury car na naghihintay sa gilid. Pumasok siya sa sasakyan at mahinahong nagpahayag, "I'm divorced."

Ang lalaking nasa driver's seat, na nakasuot ng isang pares ng salaming pang-araw, ay ngumisi at sinabing, "Congratulations on reclaiming your freedom."

Ipinasa niya sa kanya ang isang laptop, nakaka-encourage ang boses nito. "Panahon na para tuklasin muli ang iyong sarili. Lahat kami ay sabik na naghihintay sa iyong pagbabalik."