Ang Bagong Pag-ibig ng Jilted Bride ay Isang Mahiwagang Tycoon

"May nakikita ka ba?"

Kaswal na nakasandal si Charlee Sullivan sa isang kumikinang na crimson na sports car, ang kanyang fitted scarlet dress na nagbibigay-diin sa kanyang kapansin-pansing silhouette. Ang kanyang maselang mukha, na nababalutan ng malalambot na alon ng matingkad na buhok, ay nagliliwanag ng pagiging sopistikado.

Ang kanyang karaniwang makulay na mga mata ngayon ay nagdadala ng isang nagyeyelong detatsment.

Ang lalaki, na nakayuko sa kanyang basag na motorsiklo, ay tumuwid sa kanyang sinabi.

Sa ilalim ng ningning ng ilaw ng kalye, ang kanyang masungit, hindi maikakailang magnetic features ay nag-radiated ng hangin ng hindi kilalang karisma.

"Single ako," sagot niya, ang malalim niyang baritonong may dalang hindi mapaglabanan na pang-akit.

Ngumisi si Charlee, bahagyang sumandal.

Ang kanyang mga kulot ay bumagsak pasulong, na natatakpan ng masiglang mga labi ng mga streamer ng party.

"Spend a night with me, and I'll forget about the damage to my car," she suggested boldly.

Hindi siya madaling magpatawad; matapos matuklasan na si Liam Todd, ang kanyang kasintahan, ay nangahas na manloko sa kanya, naghangad siya ng paraan upang makaganti.

At ang lalaking ito-ang kanyang matalas na jawline, commanding presence, at effortless charm-ay hindi lahat kay Liam.

Liam, siya mused, namutla kumpara sa estranghero na ito, na tila higit pa sa kakayahan upang matugunan ang kanyang bawat pagnanais.

Lumipad ang tingin ng lalaki sa pagitan ng nasirang mamahaling sasakyan at ng kanyang nasirang motorsiklo, isang kisap-mata sa kanyang ekspresyon.

Ang kanyang mahal na kotse, naisip niya, ay hindi katumbas ng halaga ng mga manibela ng kanyang bisikleta.

Nakangusong ngisi, hinila niya ito sa kanyang yakap, ang tono nito ay nang-aasar ngunit matatag.

"Deal. Hindi ko pa rin mababayaran ang pag-aayos ng iyong sasakyan. Pero huwag kang magreklamo mamaya, munting paputok."

Sa pamamagitan nito, inalis niya ang kanyang mga paa, at dinala siya nang madali patungo sa isang malapit na hotel.

Pagkapasok na pagkapasok nila sa kwarto ay itinulak siya nito sa kutson. Sa isang hotel na ipinagdiwang dahil sa mga kakaibang handog nito, mabilis siyang nakahanap ng mga restraints sa nightstand at ikinabit ang kanyang mga pulso sa headboard.

"I prefer being in control," she stated, her cheeks glowing with a provocative flush.

Sa kabila ng kakulangan ng karanasan, ang kanyang matapang na pag-uugali ay nagpapakita ng kumpiyansa, na katulad ng isang bulaklak na namumulaklak sa ilalim ng madilim at nakapaligid na ilaw.

Hindi nagtagal ang kanyang awtoridad, at halos wala siyang pakialam kung nasiyahan ba siya sa engkwentro.

"We're even now," she murmured, humihingal at magulo.

Sa isang mabilis na galaw, binaligtad niya ang kanilang mga posisyon, inipit siya sa ilalim niya, ang kanyang titig ay madiin na may walang pigil na pagnanasa.

"Yun lang? Naaalala ko ang iyong pangako na magiging isang buong gabi. Maaga pa naman eh," pag-uuyam niya.

Bago niya maintindihan kung paano siya nakatakas sa mga pagpigil, nakita niya ang kanyang sarili na nalulula, ang kanyang pagkamakatuwiran ay ganap na nadulas.

Ginagaya ang kanyang kaninang paninindigan, tinakpan niya ang kanyang bibig gamit ang kanyang palad, pinilit siyang magtiis. Nangingilid ang mga luha sa kanyang mga mata habang umuungol sa ilalim ng kanyang walang humpay na paggalaw.

Nung buong gabi niyang sinabi, hindi naman siya nag-e-exaggerate.

Nawala sa isip ni Charlee ang mga sandali na nag-black out siya. Ang kanyang walang kabusugan na enerhiya ay tila walang katapusan, na nagtutulak sa kanyang katawan na lampasan ang mga limitasyon nito.

Makalipas ang ilang oras, nang bumalik siya sa kanyang damit, hindi niya makuha ang lakas ng loob na salubungin ang tingin nito.

Ang kanyang namamaos na boses ay nanginginig na may babala habang sinasabi niya, "Nasa akin ang crash footage. The moment I step out, we're nothing to each other. Manahimik ka."

Mula sa likuran niya, tumulo ang boses nito ng amusement, tamad ngunit matalas.

"Kawili-wili. Nag-iingat din ako ng kopya ng clip na iyon."

Hindi nahuli ang kanyang implikasyon, kinuha ni Charlee ang kanyang mga gamit at tinungo ang exit.

Ang nanginginig niyang mga binti ay halos ipagkanulo siya, nagbabantang babagsak sa ilalim niya.

Umalingawngaw ang malalim niyang tawa. "Sure you don't need more time to recover?"

Anong supling bastard!

Kinalampag niya ang pinto sa likod niya sa bawat onsa ng lakas, halos matuksong suntukin siya nito.

Na-miss niya ang possessive na kislap ng mga mata nito habang pinagmamasdan siyang umalis.

Sa lobby ng hotel, ang kumikinang na screen ng isang telebisyon ay nagpakita ng mga nagbabagang headline.

"Isang nakagugulat na paghahayag ngayon-dalawang piling pamilya sa Jurgh, na nakatakdang magkaisa sa pamamagitan ng kasal, ang nahaharap sa kahihiyan sa publiko. Sinasabi ng mga mapagkukunan na ang tagapagmana ng Todd ay lumabas sa seremonya, na iniwan ang tagapagmana ng Sullivan na napahiya."

Bumulong ang isang bystander, "May tsismis na ang nobyo ay mahilig sa half-sister ng kanyang fiancee. Ngayong muling pinag-ibayo ng kanyang mga magulang ang kanilang relasyon, who knows? Baka mapunta siya sa ibang kapatid."

Sa screen, lumitaw si Charlee sa isang pulang-pula na gown, ang kanyang buhok ay may tuldok na may celebratory confetti. Nanatili ang camera sa kanyang nakapirming ngiti, na pinalaki ang dalamhati sa likod nito.

Nakapagtataka, pagkatapos ng kanyang matinding pagtatagpo, napagtanto ni Charlee na ang sakit ng breakup ay hindi na matalim.

Napakapit siya ng mahigpit kay Liam, kumbinsido na hindi masisira ang mahabang taon nilang relasyon. Hinayaan niyang balewalain niya ang kanyang pagmamahal.

Ngunit hindi siya kailanman mapapalitan. May ibang tao na nagawang punan ang kawalan ng walang kahirap-hirap.

Ang estranghero mula kagabi, halimbawa, na nagtataglay ng walang hanggan na pagtitiis.