Coincidentally Fated

Sa tahanan ng pamilyang Barrett sa Shirie.

Ang malawak na sala sa unang palapag ay puno ng usapan, habang hawak-hawak ng mga bisita ang kani-kanilang baso ng champagne habang nagpapalitan ng mga pagbati. Isang mataas na banner na may nakasulat na "Maligayang Pagbabalik, Minamahal na Anak" ang nakabalandra sa pasukan.

Samantala, sa masikip at walang hangin na attic sa ikatlong palapag, abala si Brenna Barrett sa pag-iimpake ng kanyang mga gamit.

Nakatayo sa harap niya si Alec Barrett, ang ampong-ama ni Brenna, hawak ang isang sobre. Maingat niyang inilapag ang sobre sa harapan ni Brenna, bakas sa kanyang mukha ang kunwaring panghihinayang.

"Brenna, bakit kailangang umabot sa ganito?" wika niya. "Oo, natagpuan na namin ang aming anak na tunay sa dugo, pero hindi ibig sabihin noon ay kailangan mong umalis. Alam mo namang may kaya ang pamilya natin—hindi pabigat ang mag-alaga ng isa pang tao. Kung ako ang tatanungin, dapat manatili ka. Pareho pa rin ang pagtrato namin ng nanay mo sa'yo tulad ng dati. Pero kung buo na talaga ang loob mong umalis, hindi kita pipigilan. Gayunpaman, alam kong gipit sa buhay ang tunay mong pamilya. Malamang ay hindi nila kayang magpadala ng sasakyan para sunduin ka. Kunin mo na itong pera—gamitin mo man lang para sa pamasahe mo."

Saglit na tumingin si Brenna sa manipis na sobre. Sigurado na siya na hindi iyon lalagpas sa isang libong dolyar. Walang bahid ng pag-aalinlangan, itinulak niya ang sobre pabalik kay Alec, malamig ang kanyang ekspresyon. "Hindi ko kailangan 'yan. Nagpadala na ng sasakyan ang mga magulang ko para sunduin ako."

Palihim siyang napasimangot. Nakakatawa ang pilit na pagsubok na ito para pigilan siyang umalis. Kinukumbinsi siyang manatili, pero sabay bigay ng pamasahe?

Inampon si Brenna ng pamilyang Barrett noong halos dalawang taong gulang pa lamang siya, bilang pamalit sa anak ni Ruby Barrett na nawala—isang sanggol na dinukot sa ospital sa mismong araw ng kanyang kapanganakan. Sa gitna ng matinding dalamhati, kumapit si Ruby sa ideya ng pag-aampon, umaasang mapapawi nito ang sakit ng kanyang pagkawala.

Ngunit si Brenna ay kailanman hindi itinuring na tunay na anak ng pamilyang Barrett, sa pangalan lamang siya naging bahagi ng pamilya. Lumaki siyang suot ang mga pinaglumaang damit mula sa mga bargain rack, kumakain ng mga tira-tira, at nagsilbi bilang katulong sa tahanang tinawag niyang tahanan.

Nang siya'y tumanda, nadiskubre ni Alec ang likas na galing niya sa pagdidisenyo. Kahit ang kanyang mga simpleng guhit ay higit pa sa gawa ng mga bihasang propesyonal, hindi matatawaran ang halaga ng mga ito sa merkado.

Doon nagsimulang magbago ang lahat. Pinahinto ng pamilyang Barrett si Brenna sa pag-aaral. Ginawa siyang lihim na yaman ng pamilya, ikinulong upang gumawa ng mga plano para sa mga piyesa ng sasakyan at maging ng buong disenyo ng mga ito. Alam nila kung gaano kalaki ang kinikita nila dahil sa kanya.

Kung wala si Brenna, hinding-hindi sila makakapasok sa hanay ng mga elite sa Shirie, wala rin silang kakayahang maghanda ng isang marangyang pagtanggap para sa kanilang anak sa dugo, isang marangyang handaan na dinaluhan ng mga makapangyarihan mula sa iba't ibang larangan.

At ngayong nagsisimula pa lamang umunlad ang kanilang kayamanan, gusto na nilang itaboy si Brenna. Handa na ang mga Barrett na palayasin siya, lantad ang kanilang pagiging makasarili.

Napabuntong-hininga si Alec at isiniksik ang sobre sa bag ni Brenna.

Sinabi niya, "Nagpadala sila ng sasakyan para sunduin ka? Mahirap paniwalaan 'yan. Sinuri ko ang tunay mong pamilya. May dalawa silang anak na lalaki, at ang kaisa-isa mong tiyuhin ay may sakit at hindi na kayang alagaan ang sarili. Nakatira sila sa isang naghihirap na baryo—halos hindi makaraos. Wala silang karangyaan para makapagsundo pa sa'yo. Namuhay ka sa ginhawa dito, malayang gumagastos. Sigurado ka bang handa ka sa ganung klaseng hirap? Kunin mo na lang ang pera..."

Tahimik ngunit matatag, hinugot ni Brenna ang sobre mula sa kanyang bag at muling inilapag ito sa mesa. "Paalam."