Addereal Academy

“…iss.”

“…iss.”

“Miss.”

“Ugh!” Unti-unti kong minulat ang aking mga mata.

“Miss,” ani ng babae na nasa harap ko.

Napabangon ako bigla dahil sa gulat. Nilingon ko ang babaeng kaharap ko at makikita sa maamo nitong mukha ang pag-aalala.

Napahawak ako sa aking sentido dahil nakaramdam ako ng pagkahilo.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong niya.

Ibinaling ko ang paningin sa buong paligid. Nasaan ako? Ang huli kong naalala ay kasama ko ang mga kaibigan ko.

“Miss?” Nilingon ko ang babae nang tawagin niya ako.

Nakaukit sa mukha niya ang bahid ng pag-aalala dahil sa naging reaksiyon ko.

Hinawakan niya ang mga kamay ko, “Are you really okay?” nag-aalalang ani niya.

Tatango na sana ako nang hindi sinasadyang mapadako ang paningin ko sa mga paa niya. Nanlaki ang aking mga mata at bigla akong napatayo ng makita ang buo nitong anyo.

Nagtaka siya sa naging reaksiyon ko at agad akong namutla.

Lumayo ako dahil sa takot at sobrang kaba.

‘Sirena!’ ani ko sa sarili.

Bakit may sirena sa harapan ko? Nananaginip ba ako? Kinusot ko ang mga mata ko kung totoo ba talaga ang nakikita ko o hindi. Ngunit totoo talaga ‘to, napansin ko rin ang mga taenga nitong kagaya ng hasang ng isda.

“Is there any problem with my tail, Miss?” natarantang ani niya nang makita ang namumutla kong mukha.

Takot kong tinuro ang buntot niya na ikinataka niya. “ Buntot, may buntot ka!?”

“What buntot? Why are you pointing my tail?” sambit niya at itinaas ang kulay lilang buntot.

Tumama ang liwanag ng araw sa mga buntot niya. Kumislap ng iba’t ibang uri ng kulay ang mga kalislis niya. Napakaganda nitong tingnan sa malapitan.

Hindi ko muna pinansin ang napakaganda niyang buntot at itinago ang pagkamangha, dahil napagtuonan ko ng pansin ang hindi niya pagkakaintindi ng sinasabi ko.

Hindi ba niya alam magsalita ng salitang tagalog? Hayaan na.

“Y-You have a tail,” sambit ko sa salitang English. Ngumuso siya at mukhang hindi nagustuhan ang isinambit ko.

“Is it ugly? Because of it’s color, right?” malungkot niyang sabi.

Umiwas siya nang tingin at pinasadahan ng tingin ang dagat. Ngayon ko lang naalala na nasa dalampasigan pala kami, ngunit sa totoo lang hindi naman panget ang buntot ng babaeng sirena na’to. Namangha nga ako sa kakaibang buntot niya dahil nagkakaroon ito ng iba’t ibang kulay kapag nasisilayan ng araw.

Natakot lang naman ako kanina dahil ngayon lang talaga ako nakakita ng totoong sirena, at dahil na rin sa isang malalim na dahilan.

I sigh, “I-It’s pretty. Your tail is pretty,” mahinang sabi ko, lumingon siya nang marinig ang turan ko. Malaki ang ngiti na lumalabas sa mga labi niya.

Dali-dali siyang lumapit sa’kin at agarang hinablot ang mga kamay ko, “Really?” masayang ani niya. Pilit akong ngumiti at agad na tumango.

“My guess was right! Those guys insisting of telling me that my tail was so ugly because of it’s color, did you know...”

After that she told me about the guys who keep provoking her. And then, 2 hours had passed. Patango-tango ko lang siyang sinasagot at habang tumatagal ay nawawalan na ako ng gananh makinig sa kaniyang mga kwento.

Ngunit ang ipinagtataka ko, sa lahat ng ikinukwento ng sirenang kaharap ko ay puro nalang binanggit nito ay ang pangalan ng mga mababangis na hayop: Leon, Tiger, Leopard, Bear, Wolf at iba pa.

May nabanggit pa siyang ibang bagay ngunit hindi ko na ipinagtuonan ng pansin dahil sa naalala ko.

“..after that Lauren laug—"

“Uhm, miss?” nahihiya kong sambit upang kunin ang atensiyon nito.

Nakuha ko naman ang atensiyon niya dahil naputol ko ang nais pa sana nitong sasabihin.

“Ah, sorry. I didn’t tell you my name. Let me introduce you myself,” ani niya. Ngumiti na naman siya, “ My name is Ayla, from the mermaid race. How about you?”

Mermaid race?

May iba pa bang race maliban kay Ayla?

“How about human? Is there any human here?” I asked Ayla.

“Human? What human? There’s no human here,” Ayla aswered. I stunned then a chill down on my spine.

Walang tao?

“What do you mean that there’s no human here?” taranta kong tanong.

Ngayon ko lang talaga napansin ang buong paligid. Ibang-iba ang paligid na ‘to sa dagat na pinuntahan namin ng mga kaibigan ko.

“Don’t you know? People in this world have different kind of abilities base on their races and clans,” pagpapaliwanag niya.

Hindi agad ako makapagsalita at napaisip.

Different kind of abilities? Race and Clans?

So, this world have that kind of nature.

“That human, that you talking about... what is that? Is it a food?” Nabato ako sa narinig mula kay Ayla at hindi sinagot ang tanong niya.

Unti-unti ko siyang nilingon na ngayon ay nakatingin din sa’kin na may pagtataka sa mukha.

If there’s no human here. Then what the h*ll am I doing here? Kakainin ba nila ako ‘pag nalaman nilang tao ako?

“Are you a human?” Ayla asked me with her head titled. I smile at her, nervously.

“Haha. I think you’ve misunderstood me,” kabado kong sabi. “No! I’m not.”

If I tell her the truth, she might be scared. Baka tawagin pa ang mga kasamahan niya at hulihin ako.

“Then why do you keep talking about human?” tanong na naman niya. I need to do something, baka hinahanap na ako sa’min.