Enigma: Agent Dow

ko nang bumalik sa Mardox, ang university na pinapasukan ko daw. May amnesia na ko't lahat papasok pa sa university. Nung u

f things, it's better to just spend it in the university, at tama siya. Instead of spending my tim

a hindi ako sigurado kung magugustuhan ko ang pagbalik. Pero, kahit na wala akong maalala, parang automatic na iniisip ng utak ko ang sagot s

rin ako. Siguro nga, ma

memories. At dahil don, balik university ako. Pero,

e sa labas ng kwarto ko habang walang humpay na kinakatok ang pinto ko. Par

ang nakakunot na nakatingin sa pinto ng

an medyo nakakainis na. He looks soft and well-mannered pero minsan ang sarap niyang

ko sa ibabaw ng kama ko at sak

e lang! Lalo akong natataranta!" sigaw ko habang nagmamadaling isinusuot ang belt at sapato

asisira tuloy ang mo

g ipagpapasalamat ko na sana pero ibang boses na ang narinig k

Ano ka ba!? Ang tagal mo namang mag-ayos diyan, an

kanang kamay ay nakahawak sa noo. Ano pa nga bang aasahan ko? Sa bahay na parang wa

g sense

nayos ang medyo nagusot na damit ko, and belt na medyo nakata

Shad

ko pagkalabas ko ng kwarto ko. "Kanina ka pa h

igat na kamay ni mama. Ang masama pa doon ay manipis lang ang suot kong polo at nak

napapasaan. Kung hindi, panigurado araw-araw may pasa ako sa kakapalo ni mama

ng sambit ko at saka hinawak

o gamit ang mga mata niyang parang naaawa. Inayos ko na ang pagkakasuot ng bag ko at magmamano na

al kumilos" saad niya habang marahang inaayos ang medyo

o ba kalaking kasalanan ang paghintayin ko si Blaze sa labas ng kwarto ko? Siya

awakan ako sa balikat at kamay. Ni hindi ko nga sila narinig ni Papa na kinausap ako ng maayos at mahinahon eh. Kung hindi pag

strap ng bag ko ay

apit na palang mahulog. Okay na rin siguro to, ang mabuti

biglang hinawakan ako ni Blaze sa b

ng sigaw ni Blaze ng marating na namin ang hulin

a kotse niya at smooth na nag-dri

ahaba ng biyahe namin at napakabagal. Ramdam ko na ngang parang namamanhid na ang pwet ko. Pero kung maglalakad ak

a kapatid ko. Well, siguro malaking dahilan no'n na pareho na silang nagtatra

ang sa iisang bahay. Mga taong may kany

sang topic ay wala kaming mapagusapan. Ni isang salita ay walang masabi

antang alam ko sa isip ko, pati kung ilang pedestrian na ang tumawid

ndal sa bintana ng kotse nang maramdama

sila." biglang saad ni Blaz

nakahawak sa seatbelt. Nakapako na ang mata nito sa daan at tra

siguro sila." d

at napailing

salo ng galit at inis nila? Taga pagtanggal ng stress at pampakalma? Yun ba ang r

uro ay nagulat siya sa paraan ko ng pananalita. Pero anong magagawa ko?

a sa paningin nila, naguumapaw naman ang mga emosyon sa

"Hindi ka stress reliever at hindi kailanman magiging isa. Intindihin mo na lang sila

ong nagpainit ng kung ano man ang nasa loob ko. Pero hindi ako n

ko o matatawa sa sinabi niya na parang wala na talaga akong magagawa

ntindihin, hindi talaga matanggap ng damdamin ko na

awa ka ba

ga na lang ako ul

got ko sa kanya, "Yun lang naman ang pwede k

ha

o niyang sabihin. "Okay na yun. Naiintindihan ko naman, tama

si Blaze pero hindi na siya nagsa