Memoria

Maingat na sinuyod ni Joelle Miller ang bawat post ni Rebecca Lloyd sa Twitter, walang pinalalampas na video habang todo ang konsentrasyon niya.

"Pansin mo ba ito? Ako ang binigyan niya ng pinakamatamis na parte ng pakwan."

"Palaging may munting regalo siyang bitbit tuwing uuwi siya, kahit gaano pa siya ka-late dumating sa bahay."

"Tingnan mo pa ito—may pa-surpresa pa siya. Nag-uwi siya ng blessing charm para sa akin mula simbahan."

Lumilitaw si Rebecca sa mga video na suot ang isang simpleng puting bestida. Sa likod ng kanyang tahimik na kilos, may hatid siyang lambing at damdaming hindi maipaliwanag. Bagama't hindi siya ang uri ng babae na agad mong mapapansin, may taglay siyang karisma na mas nangingibabaw dahil sa kanyang totoo at magiliw na ngiti.

Habang nakatitig sa screen, si Joelle ay parang imbestigador na pilit inuungkat ang katotohanan sa likod ng bawat eksena—lalo na kapag lumilitaw ang nobyo ni Rebecca.

Lumalalim ang lungkot ni Joelle sa bawat video clip, lalo na kapag napapanuod niyang tila isang pelikula ang mga kaswal na tagpo sa buhay nina Rebecca at Adrian.

Sa bawat espesyal na okasyon sa nakalipas na tatlong taon—Bisperas ng Pasko, Araw ng mga Puso, at pati na rin sa mismong kaarawan ni Joelle—si Adrian ay hindi kailanman naroon. Ngunit sa mga parehong araw, natuklasan niyang kasama pala ito ni Rebecca, na ngayo'y ipinakikilala bilang kanyang asawa.

"Countdown To Death" ang pangalan ng account. Wala nang iba pang sinusundan si Joelle kundi iyon lang.

Bago pa man niya mapag-isipan ang kung anong kakaiba sa nakakakilabot na username, biglang bumukas ang pinto ng banyo.

Sa loob ng silid na bahagyang nababalot ng dilim, lumabas si Adrian. Ang tuwalya lang ang nakabalot sa kanyang baywang habang ang tubig mula sa kanyang buhok ay patuloy sa pagtulo.

Hindi naging hadlang ang mahina at malamlam na ilaw para hindi mapansin ang matipuno niyang katawan.

Walang alinlangan, agad na pinatay ni Joelle ang kanyang telepono at itinuon sa kanya ang paningin. Matagal na mula nang huli silang nagkaharap ni Adrian.

Ngunit ngayong gabi, hindi kagustuhan ni Adrian ang muling pagkikita.

Pinilit siyang bumalik dahil sa kanyang lola, si Irene Miller, na kasalukuyang may malubhang karamdaman at nagnanais na makita ang kanyang apo sa tuhod. Kung hindi dahil doon, baka hindi na niya naisipang bumalik kailanman.

Tatlong taon na silang kasal ngunit madalang lang umuwi si Adrian. Sa Oak Villas niya ginugol ang halos lahat ng kanyang panahon.

Alam ng lahat—walang puwang ang pagmamahal ni Adrian para kay Joelle.

Sa bawat araw na lumilipas, para bang nakakulong siya sa isang kasal na walang buhay kundi pangalan lang.

"Isang pagkakataon lang ang ibibigay ko sa'yo. Kung magbunga man o hindi, ang kapalaran na ang bahalang magdesisyon," sabi ni Adrian, mababa ang tinig at ramdam ang bigat ng intensyon.

Ano ang ibig niyang sabihin?

Bago pa makapagdesisyon si Joelle kung lalayo o lalaban, bigla siyang hinatak ni Adrian sa pamamagitan ng bukong-bukong. Parang multong lumalapit, ang anino nito'y tila sasakmal sa kanyang buong katawan.

Walang babala. Inalis ni Adrian ang tuwalyang nakatakip sa kanya. Sa isang marahas na kilos, pinilit niyang igalaw ang tuhod para mapilitang bumuka ang mga binti ni Joelle.

Isang tunog ng pagkawasak ang humati sa katahimikan ng silid.

Wala nang pag-aatubili, pinaglalantad ni Adrian ang katawan ni Joelle sa paraang walang respeto, winasak ang kanyang kasuotan sa isang iglap.

Dahil sa tindi ng nangyari, namutla ang mukha ni Joelle. Hindi niya mapigilan ang panginginig ng kanyang katawan sa gitna ng takot at pagkalito.

"Adrian! Ayoko na. Pakiusap, tama na…"

Hindi na niya natapos ang sasabihin. Sa halip, tanging ang kanyang pagpupumiglas ang narinig sa silid. Nasa sitwasyong ayaw niyang mapasukan—kasama ang taong minsan niyang minahal. Kinuyom siya ng hiya at takot.

Habang nananatiling malamig ang hangin sa silid, sumambulat ang matalim na pananalita ni Adrian. "Naalala mo ba noong nilason mo ako sa gamot? Dapat inasahan mong babalik sayo 'to. Tanggapin mo na lang."

Sa bawat salitang binitiwan niya, mas lalo pang nabigatan ang dibdib ni Joelle. Ang mga mata niya'y namuo sa luha habang nanginginig ang kanyang pilikmata na tila pagaspas ng isang sugatang insekto. Sinubukan niyang magsalita, umaasang maipapaliwanag ang sarili. "Lasing ako nung gabing 'yon... Hindi ko sinasadya... Ah!"

Ngunit naputol ang kanyang tinig nang bigla siyang mapasigaw sa sakit. Hindi niya napigilang kapitan ang sapin ng kama, pilit nilalabanan ang nararamdaman niyang pang-aabuso.

Ipinako ni Adrian ang mga pulso niya sa ulunan, walang bahid ng emosyon ang kanyang mukha habang nakadagan siya kay Joelle.

Walang babala. Gumalaw siya nang marahas, at ang biglaan at malalim na kilos ay nagdulot ng hapdi sa katawan ni Joelle.

Nilamon siya ng matinding sakit, unti-unting nauupos ang kanyang lakas habang nilulukob ng kawalan ng pag-asa. Nakahiga siya roon, tahimik ngunit ang tanging hiling ay ang tuluyang pagkalimot.

Nang tuluyan nang maibsan ang kanyang pagnanasa, marahas na bumangon si Adrian, humihingal at tila hindi kontento. Mabilis niyang pinulot ang tuwalyang nasa sahig at binalot iyon sa kanyang katawan na parang wala siyang pakialam sa mga nangyari. "Ngayon, natutunan mo na—mas nakakawili ang nagpapakipot kaysa sa basta na lang nakahiga na parang patay na isda," aniya, ang tinig niya'y paos at hitik sa panlilibak.

Walang ni isang sulyap pabalik nang lumabas siya mula sa silid pagkatapos maligo. Parang ayaw niyang manatili pa ng kahit isang segundo.

Sa tuwing matatapos ang kanyang shower, para bang may ritwal siyang ginagawa para burahin ang alaala ni Joelle. Parang ang presensya niya'y mantsang pilit niyang hinuhugasan sa budhi.

Sa isipan ni Joelle, paulit-ulit na bumabalik ang tanong tungkol sa tunay niyang halaga sa buhay ni Adrian. Hindi niya maiwasang itanong kung siya ba ay isa lamang aliwang pinaglalaruan kapag wala na itong ibang mapaglibangan.

May pagkakataon din na naiisip niyang baka ginamit lang siya upang matugunan ang hinihingi ng pamilyang sabik sa tagapagmana.