Dagli

SA MADILIM na silid ay may dalawang taong labis na nagmamahalan, sa kabila ng pagkakalayo ng estado nila sa buhay, ang magkayakap habang nakaupo sa sofa kung saan walang ibang maririnig kundi ang kanilang munting mga hikbi. Dalawang taong pilit na pinaghihiwalay ng tadhana. Ang dalawang tao na nagsimula sa pang-aapi at panliliit na sinubok ng panahon. Na sa kabila ng kanilang magkaibang mundo ay nangibabaw sa puso’t-isip nila ang matamis na pagmamahalan. Ngunit walang permanente sa mundo. Na darating ang araw na kailangang bumitaw at magsakripisyo para sa ikabubuti ng lahat.

Bahagyang inilayo ng binatang ang sarili sa nobya na nakahilig sa kaniyang kaliwang balikat saka tinitigan ito sa mata sa ilalim ng maliwanag na buwan.

“Mahal kita,” buong pusong sambit ng binata.

“Tandaan mo na kahit anong mangyari, ikaw lang ang mamahalin ko. Mahal na mahal kita,” dugtong pa nito ng walang mga salitang lumabas sa bibig ng dalaga matapos niya ito gawaran ng halik sa noo nito.

Nanginig ang labi ng dalaga. “B-bakit kung makapagsalita ka parang iiwan mo na ako?”

Hindi nakasagot ang binata.

“Nangako tayo sa isa’t isa, hindi ba? Walang iwanan kahit na anong mangyari? Na sabay nating haharapin ang lahat ng pasubok na darating sa atin?”

Hinawakan ng binata ang magkabilang pisngi ng kasintahan. “Alam ko. At hindi ko nakakalimutan iyon. Pero lahat ng bagay sa mundo ay may hangganan.”

Umiling-iling ang babae. “No! Ayoko! Hindi ko kakayanin kung mawawala ka.”

“A-alam kong masakit, pero kailangan mong tanggapin na hindi tayo ang para sa isa’t isa. Hindi mo ba napapansin, habang masaya tayo ay may mga taong nasasaktan?”

“I don’t care about them! All I need is you!” giit pa ng dalaga saka mahigpit na yumakap sa binata.

Mahigpit na niyakap ng binata ang dalaga kasabay ng pagtulo ng luha sa kaniyang mga mata. Marami na silang nalagpasan na pagsubok lalo na siya sa kamay ng ama nito. Ngunit tulad nga ng sabi niya rito kanina, may hangganan ang lahat ng bagay sa mundo. Na kapag pinagpilitan niya ang sarili sa dalaga ay mapipilitan ang ama nito na dalhin ang anak sa abroad upang hindi na niya ito makita pa kailanman. Mas gugustuhin niya na kahit hindi siya ang kasama nito, ang mahalaga ay nakikita niya pa rin ito kahit sa malayo.

Nabanggit kasi sa kaniya noon ng dalaga na nais itong ipagkasundo ng ama sa anak ng kaibigan nito na isang sundalo rin. Nang malaman niya iyon ay doon na siya nagkaroon ng insecurities. Hindi niya maiwasan na bumaba ang tingin niya sa kaniyang sarili kahit na hindi naman iyon ang ipinaparamdam sa kaniya ng dalaga.

“Please! Don’t leave me. I love you! I love you so much!” walang tigil na sambit ng dalaga.

Bumuntong hininga ang binata. Mahal niya ang dalaga at alam ng Diyos kung gaano niya kagusto na ipaglaban pa ang nobya. Kaya naman hinayaan muna niya ang sarili na makasama pa ito sa huling pagkakataon.

“Okay, I’m sorry. Stop crying. I promise, I will never leave your side,” aniya kahit pati sarili niya ay niloloko na niya. Talagang pagdating dito ay sadyang nanghihina siya.

Matapos iyon ay biglang bumukas ang pinto ng condo na kinalalagyan nila ngayon at iniluwa ang ama ng dalaga na galit na galit dahilan para maghiwalay at mapatayo sila pareho sa kanilang kinauupuan.

“What’s the meaning of this?” galit na bungad ng heneral sa kanila.

“Pa?” gulat na sambit ng dalaga saka muling yumakap nang mahigpit sa bewang ng binata mula sa tagiliran nito.

“Bitiwan mo ang anak ko!” suway nito saka hinatak ang anak palayo sa binata.

“Pa, tama na! Hayaan mo na kami!”

Dinuro siya nito. “Tumahimik ka!”

“Tama na ho! Mahal ko ho ang anak ninyo?” pigil ng binata.

“Ano?!” hindi makapaniwalang sambit nito.