Limang Taon, Isang Kumukupas na Pag-ibig

“Sa loob ng limang taon, ako ang anino ni Gideon Montemayor. Hindi lang ako basta assistant niya; ako ang kanyang alibi, ang kanyang panangga, ang tagalinis ng lahat ng gulo niya. Akala ng lahat, patay na patay ako sa kanya. Nagkakamali sila. Ginawa ko ang lahat ng iyon para sa kapatid niya, si Justin-ang lalaking tunay kong minahal, na pinangako ko sa kanyang huling hininga na babantayan ko si Gideon. Tapos na ang limang taon. Natupad na ang pangako ko. Nagpasa ako ng resignation, handa nang sa wakas ay magluksa nang payapa. Pero kinagabihan ding iyon, hinamon ng malupit na girlfriend ni Gideon, si Clarisse, ang lalaki sa isang nakamamatay na street race na alam kong hindi niya kayang ipanalo. Para iligtas ang buhay niya, ako ang humawak sa manibela. Nanalo ako sa karera pero ibinangga ko ang sasakyan, at nagising na lang ako sa isang kama sa ospital. Inakusahan ako ni Gideon na ginawa ko iyon para lang mapansin niya, tapos iniwan niya ako para aluhan si Clarisse na may sprained ankle lang. Naniwala siya sa mga kasinungalingan ni Clarisse na tinulak ko raw ito, at itinulak niya ako sa pader nang sobrang lakas kaya bumuka ulit ang sugat sa ulo ko. Pinanood niya lang ako habang pinipilit ako ni Clarisse na uminom ng sunod-sunod na baso ng brandy na alam niyang ikamamatay niya, tinawag niya itong pagsubok sa katapatan. Ang huling pagpapahiya ay nangyari sa isang charity auction. Para patunayan ang pagmamahal niya kay Clarisse, isinampa niya ako sa entablado at ibinenta sa ibang lalaki para sa isang gabi. Tiniis ko ang limang taon ng impiyerno para tuparin ang huling hiling ng isang yumaong lalaki, at ito ang naging gantimpala sa akin. Matapos makatakas sa lalaking bumili sa akin, pumunta ako sa tulay kung saan namatay si Justin. Nag-text ako kay Gideon ng huling mensahe: "Pupuntahan ko na ang lalaking mahal ko." Pagkatapos, dahil wala nang dahilan para mabuhay, tumalon ako.”