Pagbawi sa Aking Ninakaw na Buhay

“Nagising ako matapos ang limang taong pagka-coma. Isang himala, sabi ng mga doktor. Ang huling naaalala ko ay ang pagtulak ko sa asawa kong si Marco para mailigtas siya sa paparating na trak. Iniligtas ko siya. Pero isang linggo ang lumipas, sa Civil Registry Office, natuklasan ko ang isang death certificate na inihain dalawang taon na ang nakalipas. Nakasulat doon ang pangalan ng mga magulang ko. At ang pirma ni Marco. Ang asawa ko, ang lalaking iniligtas ko, ang nagdeklara sa aking patay. Ang gulat ay naging isang malamig na pamamanhid. Bumalik ako sa bahay namin, para lang matagpuan si Angela Hardin, ang babaeng sanhi ng aksidente, na doon na nakatira. Hinalikan niya si Marco, kaswal, parang sanay na sanay na. Tinawag siya ng anak kong si Enzo na "Mommy." Ipinagtanggol pa siya ng mga magulang kong sina Alva at Glyn, sinasabing "parte na siya ng pamilya ngayon." Gusto nilang magpatawad ako, kalimutan ang lahat, at umintindi. Gusto nilang ibahagi ko ang asawa ko, ang anak ko, ang buhay ko, sa babaeng nagnakaw ng lahat ng ito. Ang sarili kong anak, ang batang dinala ko sa sinapupunan at minahal, ay sumigaw, "Gusto kong umalis siya! Umalis ka! Siya ang mommy ko!" sabay turo kay Angela. Isa akong estranghero, isang multo na gumagambala sa kanilang masayang bagong buhay. Ang paggising ko ay hindi isang himala; isa itong abala. Nawala sa akin ang lahat: ang asawa ko, ang anak ko, ang mga magulang ko, ang mismong pagkatao ko. Pero may tumawag mula sa Zurich. Isang bagong pagkatao. Isang bagong buhay. Patay na si Cassandra Anderson. At mabubuhay na lang ako para sa sarili ko.”