Labinlimang Taon, Saka Isang Larawan

“Sa loob ng labinlimang taon, kami ng asawa kong si Dustin ang bida sa isang fairytale. Ang high school sweethearts na nagkatuluyan, ang tech CEO at ang kanyang tapat na asawa. Perpekto ang buhay namin. Hanggang sa may dumating na text mula sa isang unknown number. Isang litrato ng kamay ng assistant niya na nakapatong sa hita niya, suot ang pantalon na ako pa mismo ang bumili. Sunod-sunod na ang mga text mula sa kabit niya, isang walang tigil na pagbuhos ng lason. Nagpadala siya ng mga litrato nila sa kama namin at isang video kung saan nangangako siyang iiwanan ako. Ipinagyabang pa niyang buntis siya at si Dustin ang ama. Umuuwi siya at hahalikan ako, tatawagin akong "sandalan" niya, habang amoy na amoy ko ang pabango ng babae niya. Binibilhan niya ito ng condo at pinaplano ang kinabukasan nila habang ako'y nagkukunwaring nasusuka dahil sa panis na scallops. Ang huling dagok ay dumating sa mismong birthday ko. Nagpadala siya ng litrato ni Dustin na nakaluhod, binibigyan siya ng isang diamond promise ring. Kaya hindi ako umiyak. Lihim kong pinalitan ang pangalan ko sa Hope, ginawang untraceable bearer bonds ang lahat ng yaman namin, at sinabihan ang isang charity na kunin ang lahat ng gamit sa bahay namin. Kinabukasan, habang papunta siya sa airport para sa isang "business trip" sa Paris kasama ang babae niya, lumipad ako papuntang Portugal. Pag-uwi niya, isang walang lamang mansyon, divorce papers, at ang mga wedding ring naming tinunaw at ginawang isang walang hugis na piraso ng ginto ang kanyang dinatnan.”