Milyarder Olarak Hayatımın Başlangıcı

Perişanlıktan Milyarder Geline

Babam, potansiyel kocalarım olmaları için yedi zeki yetimi büyüttü. Yıllarca gözüm onlardan sadece birini, soğuk ve mesafeli Demir Polat'ı gördü. Onun bu mesafesinin, sadece kırmam gereken bir duvar olduğuna inandım. Bu inanç dün gece tuzla buz oldu. Onu bahçede, üvey kız kardeşi Ece'yi öperken buldum. Ece, onun isteği üzerine ailemizin himayesine aldığı, benim öz kardeşim gibi davrandığım o narin kızdı. Ama asıl dehşet, kütüphanede diğer altı Bursiyer'in konuşmasına kulak misafiri olduğumda başladı. Benim için rekabet etmiyorlardı. Birlikte çalışıyor, "kazalar" düzenliyor ve Demir'den uzak durmam için benim "aptalca, körü körüne" bağlılığımla alay ediyorlardı. Sadakatleri bana, geleceklerini ellerinde tutan o mirasçıya değildi. Ece'yeydi. Ben kazanılması gereken bir kadın değildim. Yönetilmesi gereken aptal bir yüktüm. Birlikte büyüdüğüm, aileme her şeyini borçlu olan yedi adam bir tarikattı ve o da onların kraliçesiydi. Bu sabah, onların dünyasını yerle bir edecek bir karar vermek için babamın çalışma odasına girdim. Gülümsedi, sonunda Demir'i kazanıp kazanmadığımı sordu. "Hayır, baba," dedim kararlı bir sesle. "Hakan Biçer'le evleniyorum."

En İyi Dostlar Canavarlaştığında

İTÜ'nün mühendislik programına giden biletimiz olan TÜBİTAK Bilim Olimpiyatları sınavı için formüllere gömülmüştüm. Anaokulundan beri en yakın arkadaşım olan Arda Soykan ve ben, yıllardır bu anın hayalini kuruyorduk. Bir takım olmamız gerekiyordu. Ama Arda burada değildi. Okula yeni gelen o asi kızla, Ceren'le birlikteydi. O buz gibi planını kulak misafiri olduğumda duymuştum: Ceren sadece onun dikkatini dağıtmıyordu, onu sabote ediyordu. Sınavda çakması için onu zil zurna sarhoş etmeyi planlıyordu. Saflık edip müdahale ettim, onu sürükleyerek sınava geri getirdim. İTÜ'ye girdi ama Ceren kısa bir süre sonra alkollü araç kullanırken yaptığı kazada öldü. Arda her şeyi çarpıttı, beni suçladı. İntikamı titizlikle planlanmıştı: bana cinsel saldırı iftirası attı, geleceğimi sildi süpürdü. Güçlü ailesinin de körüklediği bu kamuoyu önündeki aşağılanma, annemle babamı çaresizliğe sürükledi. Arabaları Boğaziçi Köprüsü'nden uçtu, trajik bir 'kaza'. Zaten hassas olan kalbim, onun zehirli sözlerine dayanamadı. Beni o soğuk hücrede ziyaret etti, elinde annemle babamın 'trajik kazasını' manşet yapan bir gazete tutuyordu. "Hayatımı mahvetmenin bedeli bu," diye tısladı. "Sen ve ailen, Ceren'in bedelini ödediniz." Acı, adaletsizlik, her şey beni yiyip bitirdi. Sonra, karanlık. Gözlerim aniden açıldı. Kendi odamdaydım, kendi yatağımda. Saat akşam 7'yi gösteriyordu, sınavdan önceki gece. Geri dönmüştüm. Bu sefer Arda Soykan kendi lanet olası seçimlerini kendi yapabilirdi. Ben kendimi koruyacaktım. Ve her şeyden önemlisi, ailemi.

Erkeğin Pervasız Aşkı, Kadının Paramparça Hayatı

On iki yıl boyunca hayatım bana ait değildi. Demirkan Arslan'a aitti. Annemin kanser tedavisi masraflarını karşılamak için on altı yaşımda ailesine satılmıştım. O teknoloji veliahtının önce yoldaşı, sonra sekreteri ve nihayetinde sevgilisi oldum. Sonra çocukluk aşkı Cansu şehre geri döndü. Onunla evleneceğini söyledi ve bana bir tazminat paketi teklif etti. On iki yıllık hayatıma karşılık birkaç milyon lira.

Aşk Öldüğünde, Özgürlük Başladı

Kırık cam parçaları Aslıhan Soykan'ın yanağına saplandı. "Yardım et," diye fısıldadı boğuk bir sesle telefona, ama kocası Arda Karahan öfkeyle karşılık verdi: "Aslıhan, Allah aşkına, toplantıdayım." Ensesine inen keskin bir darbe ve ardından karanlık. Uyandığında kan gölüne dönmüş arabasında değil, gösterişli yatak odasındaydı. Takvim, düğününden üç ay sonrasını gösteriyordu. Onu yavaş yavaş öldürmeye başlayan bir evliliğin henüz üçüncü ayını. Arda pencerenin önünde duruyordu, sesi yumuşamıştı: "Evet Selin, bu akşam kulağa harika geliyor." Selin Demir, onun gerçek aşkı, Aslıhan'ın ilk hayatının üzerine çöken o kara gölgeydi. Aslıhan'ın göğsündeki tanıdık sızı, yerini tüyler ürpertici, yepyeni bir öfkeye bıraktı. Yedi sefil yıl boyunca Arda'ya umutsuz, sarsılmaz bir bağlılık göstermişti. Onun ilgisinden küçücük bir parıltı kapabilmek için soğukluğuna, pervasızca yaşadığı kaçamaklarına, duygusal istismarına katlanmıştı. Bir kabuğa dönüşmüş, bir karikatür olmuştu. Arda'nın çevresi tarafından alay edilen, ailesi tarafından küçümsenen biri. Bu derin adaletsizlik, onun kayıtsızlığının kör edici gerçeği, yutulması zor bir haptı. Bir zamanlar kırık olan kalbi, şimdi karşılıksız bir aşkın boş yankısından başka bir şey hissetmiyordu. Sonra bir davette, Leman Hanım'ın küllerini içeren o acımasız olay yaşandı ve Arda, bir an bile tereddüt etmeden Aslıhan'ı itekledi, suçlamaları yankılanıyordu: "Sen bir yüz karasısın." Aslıhan'ın başı darbenin etkisiyle dönerken o, Selin'i teselli ediyordu. Bu, bardağı taşıran son damlaydı. Gözyaşı yoktu, öfke yoktu. Sadece buz gibi bir kararlılık. Arda'nın çatı katı dairesine küçük bir kadife kutu gönderdi. İçinde: nikah yüzüğü ve bir boşanma protokolü. "Hayatımdan. Sonsuza. Dek. Çık. Git. İstiyorum," dedi, sesi netti. Özgür olmak için yeniden doğmuştu.

Ölüm Bile Aşkımızı Bitiremedi

Doktorum bana iki ay ömrüm kaldığını söyledi. Tam da ilk aşkım Efe Arslan, görünüşte mükemmel bir kadınla nişanlanmış bir halde yeniden ortaya çıktığında. Çaresizlik içinde, elimizdeki müstehcen fotoğraflar ve eski demo kaydımızla ona şantaj yaptım. Bekarlığının son iki ayını benimle geçirmesini istedim. Ama sönmüş bir ateşi yeniden alevlendirmek yerine, onun buz gibi nefretiyle karşılaştım. Bizi ayıran aile kavgasının sürekli bir hatırlatıcısı ve nişanlısı Oya'nın düzenlediği halka açık aşağılamalarla. Sağlığım hızla kötüleşiyordu, ama o her yalana inandı, bende sadece manipülasyon gördü. Bu da yetmezmiş gibi, son ve acımasız bir darbeyle, çıplak fotoğrafım internete sızdırıldı. Geriye kalan azıcık onurumu da yok etti. Beni, ondan nefret ettiğime ikna olmuş bir halde, tek başıma ölüme terk etti. Her şey onun için bir oyun muydu? Düğününden saatler önce trajik bir şekilde öldüm. Ancak o zaman ölümcül hastalığımın gerçeği ortaya çıktı, dünyasını başına yıktı ve nişanlısının komplo kurmaktan tutuklanmasına yol açtı. Yıllar sonra, ben Maya'yım. Parçalanmış anılara sahip yeni bir insanım ve açıklanamaz bir şekilde geçmişimle bağlantılı güçlü bir adama çekiliyorum. Bir aşk hikayesi ölümü gerçekten aşabilir mi, yoksa bazı yaralar hayatlar boyunca iyileşemeyecek kadar derin midir?

Terk Edilmiş Omegası, Alfa Kral'ın Mahvı

On beş yıl boyunca, heybetli Alfa Demir Karahan'ın ruh eşiydim. Bana Liman'ım derdi; içindeki canavarı yatıştırabilen tek kişi olduğumu söylerdi. Ama psişik bağımızdan sızan ihanetini hissettiğimde, o mükemmel dünyamız paramparça oldu: başka bir kadının kokusu, kalçasındaki kırmızı ojeli tırnakların bir anlık görüntüsü. İçimdeki kurt acıyla uludu. Doğum günümde acil bir sürü meselesi olduğunu söyleyerek yalan söyledi, ama arabasında tek bir sarı saç teli buldum. İlk tanıştığımız restoranda gizli telefonunu ele geçirdim ve asistanı Ceyda'dan gelen müstehcen mesajları gördüm. *“Şimdi o kadınla mısın? Söylediğin kadar sıkıcı mı?”* diye alay ediyordu. Sonra resimli bir mesaj geldi: Ceyda, ona aldığı Zen Pırlanta kutusunu tutuyordu. *“Bu gece bunu bana takmanı sabırsızlıkla bekliyorum, Alfa.”* İhanetinin zehri midemi bulandırdı. Sürümüzün Şifacısı, hastalığımın gıda zehirlenmesi değil, bir "Ruh Reddi" olduğunu doğruladı; bağımız, ilişkisi yüzünden o kadar kirlenmişti ki, ruhum onu reddediyordu. O gece Ceyda bana son, acımasız bir psişik saldırı gönderdi: pozitif gebelik testinin bir fotoğrafı. *“Onun soyu artık bana ait. Kaybettin, yaşlı kadın.”* Ben onun limanıydım, ama bir liman demir almayı da seçebilir. Avukatımı aradım. "Ondan hiçbir şey istemiyorum," dedim. "Tek bir kuruş bile. Özgür olmak istiyorum." Bu bir kaçış değildi; dikkatle planlanmış bir geri çekilmeydi. Onun dünyası çökmek üzereydi ve o kıvılcımı çakan ben olacaktım.

Çalınmış Lunası, En Büyük Pişmanlığı

Beş yıl boyunca, Kanlıay Sürüsü'nün Luna'sı, Alfa Alp Arslan'ın kaderindeki eşiydim. Ama o beş yılın her bir gününde, onun kalbi başka bir kadına aitti: Figen'e. Ortak doğum günümüzde, umudumun son ipliği de koptu. Onun, bana sürpriz olacağını söylediği o muhteşem gümüş rengi elbiseyle büyük merdivenlerden inişini izledim. Bütün sürünün önünde ona doğru yürüdü ve yanağını öptü. Her zaman Figen'in korunmaya muhtaç, kırılgan, yaralı bir kurt olduğunu iddia ederdi. Yıllarca onun yalanlarına inandım. O, benim hayallerimi Figen'e sunarken, onun doğum gününü gizlice kutlarken ve bana sadece Luna'nın boş unvanını bırakırken kayıtsızlığına katlandım. Onunla yüzleştiğimde ise acımı görmezden geldi. Kopuk bağımız aracılığıyla zihnime sızan sesiyle Figen'e, "Bu işi bir türlü anlamıyor," diye yakındı. "Bir eş unvanının beni zincirleyebileceğini sanıyor. Bu çok boğucu." Boğulduğunu mu düşünüyordu? Onun ihmalkârlığında boğulan bendim. O benim eşim değildi; o bir korkaktı ve ben sadece Tanrıça tarafından zorla içine sokulduğu bir kafestim. Bu yüzden salondan, daha sonra da onun hayatından çıkıp gittim. Onu resmen reddettim. Aramızdaki bağ paramparça olurken nihayet paniğe kapıldı, yeniden düşünmem için yalvardı. Ama artık çok geçti. Onun kafesi olmaktan bıkmıştım.

Alfa Kral'ın Silinmiş Eşi

Kaderimin bana yazdığı eşim, Alfa Aras, aşkımızı Ay Tanrıçası'nın kutsadığı bir masal olarak adlandırırdı. Ama masallar yalandır. Onun masalının, herkesin önünde "kraliçem" diye seslendiği hamile bir metresi olduğunu keşfettim. O kadın, Aras'ın bana verdiği kutsal Eşleşme kolyesini takarak bana selfieler gönderirken, sürümüz fısıltıyla benim sadece "soy sorunu" olduğumu, gerçek varis doğduktan sonra halledileceğimi konuşuyordu. Bu yüzden evlilik yıldönümümüzde ona bir hediye verdim. İçinde boşanma belgeleri ve resmi Reddedişim vardı. Sonra da ortadan kayboldum.