mirasçı

İstanbul'un köklü siyasetçi ailelerinden birinin kızı olan Asya Tekin, her şeye sahip olduğunu sanıyordu: Ankara'nın yükselen yıldızı Ateş Karam ile göz kamaştırıcı bir düğün ve iki güçlü ailenin kusursuz birleşimi.

Ancak Çankaya'daki o devasa evdeki sessizlik ve Ateş'in, evlatlık kız kardeşi Ceyla'ya olan sarsılmaz bağlılığı, bambaşka bir gerçeğe işaret ediyordu.

Bir gece, o gerçek patladı.

Asya, Ateş'in evliliklerinin "amaca giden bir araçtan" ibaret olduğunu ve kendisinin "hiçbir anlam ifade etmediğini" itiraf ettiğini duydu. Ateş'in tüm sadakati yalnızca Ceyla'ya aitti.

Kalbi tuzla buz oldu, hayatının o güzel görünen cephesi etrafında un ufak oldu.

Ateş, Asya'nın acısını açıkça görmezden geldi ve Ceyla'nın kötü niyetli eylemlerini korumayı seçti. Hatta Ceyla'nın, Asya'nın en yakın arkadaşı Meyra'yı öldürdüğünü soğukkanlılıkla itiraf etmesini bile örtbas etti.

Ailesinin akıl almaz gücünü kullanan Ateş, Ceyla'nın serbest kalmasını sağladı, gerçeği çarpıtarak Asya'yı suçlu gösterdi ve sadık asistanını tehdit etti.

En büyük ihanet ise felaketle sonuçlanan bir yat partisinde yaşandı. Ateş, içgüdüsel olarak önce Ceyla'yı kurtardı ve çaresiz Asya'yı Göcek'in azgın sularında boğulmaya terk etti.

Sevdiği adam, hayat arkadaşı olması gereken adam, onu nasıl bu kadar acımasızca ölüme terk edebilirdi?

Neden manipülatif bir sosyopat olduğu bu kadar açık olan bir kız kardeşe körü körüne bağlıydı?

Sınırın en ucuna itilmiş, bu derin adaletsizlik ve bir hiç uğruna harcanabilir olduğu gerçeğiyle tamamen yıkılmış olan Asya, olduğu yere yığıldı.

Ancak iyileşirken, içinde soğuk ve sarsılmaz bir kararlılık filizlendi.

Ateş'in Ceyla'ya olan bu sapkın sadakatinin ardındaki tüm gerçeği ortaya çıkaracak ve Meyra'dan esirgenen adalet için savaşacaktı.

Gözden çıkarılan eş Asya, şimdi onlar için geliyordu. Güçlü bir aileyi, her seferinde bir sırrı açığa çıkararak yerle bir etmeye hazırdı.

Bölüm 1

Tekin-Karam düğünü, sezonun en çok konuşulan olayıydı.

İstanbul'un köklü ailelerinden Asya Tekin, Ankara'da bir bakanın özel kalem müdürü olan ve ailesi başkentin demirbaşlarından sayılan Ateş Karam ile evlenmişti.

Herkes Asya'nın çok şanslı olduğunu söylüyordu.

Fotoğrafları, gülümsemeleri, iki güçlü ailenin birleşimini görüyorlardı.

Ama Asya'nın artık evi olan o devasa Ankara evinin içini görmüyorlardı.

Sessizliği görmüyorlardı.

Asya, kocaman salonda oturmuş, parmaklarıyla soğuk çay bardağının kenarında geziniyordu.

Ateş evde olmadığında bu ev hep sessizdi.

Ve Ateş, onun için neredeyse hiç evde olmazdı.

Hep Ceyla'ylaydı.

Evlatlık kız kardeşiyle.

Asya onların arasındaki bağı anlamaya çalışmıştı.

Gerçekten denemişti.

Ama bu, tırmanamadığı bir duvar, açamadığı bir kapı gibiydi.

Bu gece Bakan Hakyemez'in şehir dışındaki malikanesinde bir bağış gecesi vardı.

Asya, Ateş'in seçtiği mavi bir elbise giymişti. Daha doğrusu, Ceyla'nın seçip Ateş'in onayladığı bir elbiseydi.

Kendini giydirilip bir köşeye yerleştirilmiş bir vitrin mankeni gibi hissediyordu.

Ortamda dolaştı, gülümsedi, doğru insanlara doğru şeyleri söyledi.

Emekli bir bakan olan babası gururla parlıyordu. Milletvekili olan abisi Demir Tekin, ona destekleyici bir baş selamı verdi.

Bu evliliğin onun için, aile için iyi olduğunu düşünüyorlardı.

Asya onlara inanabilmeyi dilerdi.

Biraz sonra, bir anlığına nefes almaya ihtiyacı olan Asya, kalabalık balo salonundan sessizce sıyrıldı.

Duvarları sert bakışlı adamların portreleriyle dolu sessiz bir koridorda yürüdü.

Bir çalışma odasının kapısı hafif aralıktı.

Sesler duydu.

Ateş'in sesi, alçak ve acil.

Ve Ceyla'nın sesi, yumuşak, neredeyse bir inilti gibi.

Asya donakaldı. Dinlememeliydi. Bu yanlıştı.