İlkbahar Derinliğinde Bir Dostu Toprağa Verdım

“Şen Tinglan, kızını okula götürürken kocasının düşmanları tarafından sokak ortasında kurşun yağmuruna tutuldu. Kocasının bizzat seçip görevlendirdiği kadın koruma, silahlar patlar patlamaz arabayı terk ederek kaçtı! Anne ve kız, birçok kurşun yarası alarak ölümle burun buruna geldi. Şen Tinglan çılgınca kocası Fu Wenyan'ı aradı, ancak telefonu hiç açılmadı. Ağabeyi Şen Anzhi yetişerek ağır yaralı anne ve kızı kurtardı. "Bu nasıl oldu! Fu Wenyan sizi koruması için özel birini göndermemiş miydi?!" Şen Tinglan, hıçkırıklarla konuşamaz hale geldi. "O kaçtı!" Hastaneye giden ambulansın içinde, Şen Tinglan umutsuzca Fu Wenyan'ın numarasını çevirmeye devam etti. Bir kez, iki kez... Doksan dokuzuncu denemede telefon nihayet açıldı, ancak hattın diğer ucundan korumanın korkudan titreyen sesi yükseldi. "A-Yen, lütfen beni suçlama! O kadar çok tetikçi vardı ki, ben de kalsam ölürdüm! Çok korktum..." Şen Tinglan nefesini tuttu, kocasının öfkeden deliye döneceği anı bekledi. Ancak Fu Wenyan'ın ağzından sadece derin bir iç çekiş döküldü. "Bırak. Önemli olan senin güvende olman." Tam o sırada, kucağındaki kızının son nefesini verdiğini hissetti. Şen Tinglan'ın yüreğine öyle bir acı saplandı ki nefesi kesildi. Gövdesi giderek soğuyan ve katılaşan küçük kızına daha sıkı sarıldı; dişlerini gıcırdatarak ağabeyine döndü: "Ağabey, boşanmak istiyorum! Tüm Hong Kong'un en büyük silah tedarikçisi olarak, Fu ailesi mafyasına giden bütün silah akışını kesiyorum!"”