Zaman Duraklıyor, Aşk Geri Dönmüyor

“Kocamın tam bir zaman takıntısı vardı; sabah tam 7:05'te kalkar, 7:15'te kahvaltıya otururdu. Hatta birlikte olduğumuz süre bile tam 30 dakikaydı; süre dolduğunda hemen kalkıp giderdi. O gün kızımız yüksek ateşle yanıp tutuşurken, o evden çıkmak için bir türlü kıpırdamıyordu. Zaman akıp giderken, Lu Shiyan'ı sürekli acele etmesi için dürtüyordum. O ise telaşsızca kahvaltısına devam ediyordu. "Kahvaltımı tam 10 dakikada bitirmem lazım. Çocuk biraz dayanırsa bağışıklığı da güçlenir," dedi. Kızımın giderek ısınan alnına dokunarak anahtarları vermesini söyledim, kendim götürecektim. Lu Shiyan başını bile kaldırmadan, ağır ağır kravatını düzeltti: "Şimdi çıkarsam 50'de şirkete varamam. 5 dakika daha bekle, tam çıkma saatim." Tam o sırada telefonu çaldı. Arayan, kadın asistanıydı. "Beyefendi, ayağımı burktum, beni alabilir misiniz?" Yüz ifadesi bir anda değişti, anahtarları kaptığı gibi dışarı fırladı. "Acil bir işim var, siz taksi çağırın." Ertesi gün arayıp neden hâlâ eve dönmediğimizi sordu. Ben kızımın küllerini kucaklamış, acıdan hissizleşmiştim. "Kızımız artık eve dönemez." Artık bizim için de dönüş yoktu.”