İhmal Edilen Eşin Kaçışı: Acımasız Patronun Pişmanlığı

Şikago'nun en çok korkulan adamı olan kocam Yavuz Karataş, dünyalar da yı

di bin dolarlık takım elbisesinin sırılsıklam olmasına izin veriyordu. Altlarında yanıp sönen ma

ni bir aşağılanma gösterisine dönüştürdü. Ardından onun hayatındaki yerimin soğuk ve kesin bir

tçı bir eş. Bütün yalnızlığımı ve kalp kırıklığımı tuvallerime döktüm ama o benim sanatımı hiçbir zama

za dönüştü. Beni sadece ihm

ine girdim ve eline bir des

hatsız olarak başını zar zor kaldırdı. Kal

ış sayfanın boşanma kara

sından başka bir şey değilmiş gibi

lü

Bakış

na asıldığı gece, kocam Yavuz Karataş haberler

Bu gece her şeyin doruk noktası olmalıydı. Şikago'nun en çok korkulan adamının sessiz, san

enim için yaptırdığı steril, ses geçirmez atölyede, gökdeleninin en üst katındaki altın kafeste çalışmıştım. O buna hediye diyor

gereken boşluğa kaydı. Söz vermişti. “Elbette *cara*. Dünyalar da yıkılsa kaçırmam,” demişti; eskiden t

m. Mideme bir korku düğümü otururken açmak için tıkladım. Manşet çok netti.

t ve odaklanmıştı. Demirhan Ailesinin zeki ve acımasız ikinci adamı Banu Demirhan, ona tam bir güven ifadesiyle bakıyordu. Şe

Karataş-Demirhan ittifakı için kritik olduğunu, şehrin yeraltı dü

bir beyandı. İşini seçiyordu, benden ziyade *onu* seçiyordu ve bunu şimdiye

astalıklı meraklarını hissedebiliyordum. Üzerime çöken fiziksel bir ağırlıktı. Ben Don'un ihmal ed

r titredi. Yavu

nu'nun bana ihtiyacı v

bir motor gibi hissettirdi. Bu, Omerta'nın, yani sessizlik kuralının ailevi bir versiyona bürünmüş haliydi. Aile

geçirmiştim. Ben onun sahip olduğu güzel bir nesneydim, duvarına asacağı bir sanat eseriydim, canavarın kültürl

n Ozan endişeli bir yüzle yanı

a toplantısına takıldı. Bilirsin işte.” Yalan otomatikti, yılların pratiğiyle bil

bile inanmadığını söylüyordu. "Pekala, dinleyicilerin se

sıkıştım, gözleri acımayla dolu insanlardan tebrikleri kabul ettim. Tekniğimden, uçsuz buca

ü nasıl temsil e

ımı hiçbir zaman görmemişti. Yalnızca ona getirdiği değeri, kana bulanmış adına kattığı cilayı görüyordu. Yavuz Karat

is filizlendi. Üzüntü değil. Öfke değil. Bu

cekti. Beni k

onu kır

zliğine sığındım. Ellerim artık sabitt

rataş. Belgeleri haz

ni mi?” diye sordu

“Ama hepsi bu kadar değil. Bir fikrim var. Okuma

iskli. Yavuz

ıflığı. Sanatımla ilgili bir sözleşmeye bir kez olsun bakmadı,

ucunda bir se

ğı pencereye düştü. “Sanat malzemeleri faturasını nasıl imzalıyorsa, evli