Terk Edilen Sekreter Aslında Gizli Mafya Varisi

“Yedi yıl boyunca Kaan Demirhan'ın beni babamın gücü için değil, sadece ben olduğum için sevdiğinden emin olmak istedim. Bu yüzden Şahinkaya mafya imparatorluğunun tek varisi olduğumu gizledim, onun şirketinde yerleri sildim ve pis işlerini temizledim. Ama Times Meydanı'ndaki devasa reklam panosunda, "Kral ve yeni Kraliçesi" başlığının altında onun yanında duran kişi ben değildim. Leyla adında gösterişli bir kokteyl garsonuydu. Hesap sormak için lobiye gittiğimde, Leyla çalışanların gözü önünde yüzüme şiddetli bir tokat attı. Bununla da yetinmeyip, rahmetli annemden kalan tek yadigar olan gümüş madalyonumu stiletto topuğunun altında acımasızca ezdi. Uğruna gençliğimi feda ettiğim Kaan ise beni savunmak bir yana, halime acıyarak güldü. "Sen bir zımba gibi kullanışlısın ama bir Kralın sıkıcı bir memura değil, bir Kraliçeye ihtiyacı var." "Eğer sokakta kalmak istemiyorsan, evrak işlerimi halleden metresim olarak kalabilirsin." Benim çaresiz, kimsesiz bir kâtip olduğumu sanıyordu. Onu federal hapishanede çürümekten kurtaran tek kalkanın ben olduğumu ve aslında kimin kızı olduğumu unutacak kadar güç zehirlenmesi yaşıyordu. Annemin ezilmiş madalyonuna bakarken, içimde ona dair beslediğim o son sevgi kırıntısı da buz gibi bir nefrete dönüştü. Dudağımdan süzülen kanı yavaşça sildim ve cebimden siyah uydu telefonumu çıkardım. "Kimi arıyorsun? Anacığını mı?" diye alay etti Kaan. Gözlerinin içine doğrudan bakarken, hattın ucundaki Babaların Babası'na fısıldadım. "Anlaşma bozuldu baba. Hepsini yakın." On dakika sonra, babamın askeri helikopterleri sokağa inerken, Kaan'ın sahte krallığı başına yıkılmak üzereydi.”