Buz Kraliçesinin İntikamı: Pişmanlık İçin Çok Geç

“Kocamın çalışma odasının kapısında mükemmel bir mafya eşi olarak bekliyordum, ta ki o metresi Aria'yı eğlendirirken benimle "buzdan heykel" diye alay ettiğini duyana kadar. Ancak ihanet, basit bir sadakatsizlikten çok daha derindi. Bir hafta sonra, atlayışın ortasında eyerim koptu ve bacağım parçalandı. Hastane yatağında yatarken, kocam Alessandro'nun ekipmanımı Aria'nın sabote ettiğini bildiğini öğrendim. Beni öldürebileceğini biliyordu. Yine de adamlarına bunun peşini bırakmalarını söyledi. Metresinin egosunu incittiğim için ölümden dönmüş olmamı sadece bir "ders" olarak nitelendirdi. Beni herkesin içinde aşağılamak için hesaplarımı dondurup aile yadigarlarını ona satın aldı. Aria özel kasetlerimizi basına sızdırmakla tehdit ederken kılımı bile kıpırdatmadan öylece seyretti. Çaresiz bir yetim olduğunu sandığı bir kadın için kahramanı oynamak uğruna benim haysiyetimi ayaklar altına aldı. Onun aslında bir sahtekar olduğuna dair hiçbir fikri yoktu. O, metresini şımartmakla meşgulken benim malikanenin her köşesine mikro kameralar yerleştirdiğimi bilmiyordu. "Masum" Aria'sının korumalarıyla, rakipleriyle ve hatta çalışanlarıyla yattığını, onu manipüle etmenin ne kadar kolay olduğuna güldüğünü gösteren saatler süren görüntülere sahip olduğumdan habersizdi. Yıllık hayır galasında, tüm suç ailesinin önünde Alessandro benden metresinden özür dilememi talep etti. "Ondan hemen şimdi özür dileyeceksin Katarina, yoksa sonuçlarına katlanırsın." Yalvarmadım. Ağlamadım. Sadece taşınabilir belleğimi ana projektöre bağladım ve oynat tuşuna bastım.”