Çok Geç Patron: Artık Sana Ait Değilim

“Şikago Teşkilatı'nın varisiyle on sekiz yıllık bir geçmişe ve kan yeminine dayanan bir nişanımız vardı. Ama kendi nişan galamızda, metresi beni buz gibi havuza ittiğinde Kerem beni kurtarmak için yüzmedi. Çırpınışlarımı görmezden gelip yanımdan yüzüp geçti ve beni iten o kızı narin bir cam parçasıymış gibi kollarına aldı. Daha sonra aynı kadın beni merdivenlerden aşağı itip dizimi ve tüm dans kariyerimi paramparça ettiğinde bile durum değişmedi. Kerem, yerde yatan kırık bedenimin üzerinden atlayıp ağlayan metresini teselli etmeye koştu. Hatta hemen ardından arkadaşlarına gülerek şunları söylediğini duydum: "Sadece ruhunu eziyorum. Yeterince çaresiz kaldığında, mükemmel ve itaatkâr bir eş olacak." Beni bir hayat arkadaşı olarak değil, terbiye edilmesi gereken bir mülk olarak görüyordu. Her zaman sahibine geri dönecek, kırıntılar için yalvaracak sadık bir köpek olduğumu sanıyordu. Sevgisizliğiyle beni cezalandırıp, sonunda ona muhtaç bir şekilde ayaklarına kapanacağımı düşünüyordu. Ama çok yanılıyordu. O, metresine koruyuculuk taslamakla meşgulken ben odamda oturup ağlamadım. Yüzüğünü bir karton kutuya fırlattım, onun planladığı üniversite kaydımı iptal ettim ve New York'a tek yön bir bilet aldım. Kerem kafesindeki kanaryanın uçup gittiğini fark ettiğinde, ben çoktan bana bir eşya gibi değil, bir kraliçe gibi bakan başka bir adamın elini tutuyordum.”