Aşk kafesimdi, kurtuluşum değil

ın Göz

ıma kahve getirdi, başparmağı yanağımı artık b

n," dedi, gülümsemesi gözle

vardı," diye yalan söyledim, zoraki

tirken bakışlarını benden kaçırarak. "Bugün... bilirsin işte. P

erlerimdeki havayı çaldı. Koruduğu kadının anısını, o

tücü bir şekilde sakindi. "S

ve dudakları yanağıma değdi. İçimden öyle güçlü bir tiksinti dalgası geçti ki, ondan irkilmemek için yorgan

m. Bir anıdan daha fazlasına ihtiyacım olduğunu biliyordum. S

ilgisayar açıldı ve ekran giriş sayfasıyla aydınlandı. Arka plan resmi, okyanus üzerinde bir gün b

ümümüzü. Reddedildi. Sonra, zihnime soğuk bir düşünce süzüldü. Küçük çocuk. Can. Doğum

klığım artıyordu. Tam pes etmek üzereyken, gözüm masasının altındaki küçük, sararmış bir yapışkan nota t

ustos. Yıllar önce bir kavga sırasında Pelin'in bana bağırdığı bir şeyi hatırladım: "28 Ağustos d

rı gird

m sağ

e neden oldu. Onlardı. Kerem, Pelin ve küçük Can, dört mumlu bir doğum günü past

erin içinde gizlenmiş klasörler vardı, gizli h

el'leri. Tanımadığım bir kumsalda bir tatil. Kerem her fotoğraft

esabı. Annemin adı, çiftliğin yakınındaki bir posta kutusuna gönderilen lüks hediyelerin işlemleri

nse etmişlerdi. Çocuğunu kendi çocukları

oşluk. Annemle babamın bana söylediği her sevgi dolu söz, her şefkat

n temeli üzerine kuracağıma söz veriyorum." Sözler sessiz odada yankıland

dim, bir yığın kağıdı yere devirdim. Dışarı çıkmalıydım. Gerçek ol

anında bir bildirim belirdi. Yeni bir mesaj. Ekran

n'de

ekliyorum. Can babasını özle

tı. Biliyordu. Kerem'in benimle olduğunu bilmek zorundayd

ümseyen yüzü ekranı doldurdu. O

ormaldi. "Şimdi 'mezarlıktan' ayrılıyorum. Trafik

tmişti. Şimdi bir plana ihtiyacım vardı. Onların hik

ir öfke fırtınasıyla doluydu. O çiftliğe geri

nyasını yerle bir edece