Çok Geç, Bay Reed

“Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nin yetenekli fotoğrafçılık öğrencisi Aslı Yılmaz, çaresizdi. Annesinin tedavi masrafları, Aslı'nın hayallerini ezip geçen bir borç dağına dönüşmüştü. Kurtuluş, bir teknoloji milyarderi olan Emir Arslan suretinde karşısına çıktı. Emir, ilham perisi olarak kendisine "eşlik etmesi" karşılığında her şeyi – okul taksitlerini, tedavi masraflarını – karşılamayı teklif etti. Aslı, istemeyerek de olsa kabul etti ve kendini Emir'in lüks hediyelerine ve görkemli jestlerine kapılırken buldu. Sonra, Emir'in eski nişanlısı Selin Koray geri döndü. Selin, Aslı'nın değer verdiği her romantik anın, aslında Emir'in Selin'i geri kazanmak için kurduğu karmaşık oyunun bir parçası, hesaplanmış bir tekrar olduğunu soğuk bir şekilde açıkladı. Bunu kanıtlamak için Selin acımasız bir test düzenledi: Aslı ve Selin, aynı anda Emir'e farklı acil durum mesajları atacaktı. Emir, Selin'i seçti. Aslı'nın yardım çığlığını okumadan sildi. Büyü bozulmuştu. Solgun ve aşağılanmış Aslı, herkesin önünde Emir'in geçici "projesi", "oyuncağı" olarak sergilendi – amaca giden bir araç. Daha da kötüsü, Selin, Aslı'nın rahmetli babasından kalan değerli eski fotoğraf makinesini acımasızca kırdı ve sonra gerçeği Emir'e farklı anlattı. Emir hemen Selin'in tarafını tuttu ve Aslı'yı itaatsiz bir hayvan gibi ıssız, kasvetli bir misafir evine kapatarak cezalandırdı. --- Ruhum ezilmişti. Sevdiğimi sandığım adam nasıl bu kadar acımasız, bu kadar manipülatif olabilirdi? Her görkemli jest, her fısıldanan sevgi sözcüğü bir performanstı, beni acımasız oyununda bir piyon olarak tuzağa düşürmek için tasarlanmış bir yalandı. Neden biri bu kadar kasıtlı, bu kadar derinden aşağılayıcı bir şey yapardı ki? Ama bu soğuk ihanet, içimde umutsuz bir kararlılığı ateşledi. Londra'daki Royal College of Art'tan gelen geç bir burs teklifiyle, yaldızlı kafesimin sonunda açıldığını biliyordum. Bu çarpık dramadan kaçmalı, hayatımı geri almalı ve belki, sadece belki, gerçek özgürlüğü bulmalıydım.”