“Hatırladığım son şey, kendi kanımın ağzıma dolan o bakırımsı tadıydı. Mert, bir zamanlar canımdan çok sevdiğim adam, ailemden çaldığı şirketin zemininde kanlar içinde can çekişmemi izlerken zalimce gülümsüyordu. Ailem mahvolmuştu. Soyadımız lekelenmişti. Ve ben, sırf yanlış adama aşık olduğum için yirmi dört yaşımda ölüyordum. Kulağıma zehirli bir tıslama gibi fısıldadı, "Sadece aptal, kullanışlı bir piyon olarak kalmalıydın Ceyda. Senin gibi birini sevebileceğimi gerçekten düşündün mü?" Ben, Ceyda Soykan, piyasa trendlerini öngörme konusunda neredeyse doğaüstü bir yeteneğe sahip bir iş imparatorluğunun varisi, ona her şeyimi vermiştim. Onu batmaktan kurtarmış, kendi şirketimi feda ederek onunkini zirveye taşımıştım. O ise karşılığında benimkini sistematik bir şekilde yok etmişti. Son ihaneti mi? En yakın arkadaşım Selin'le nişanlandığını duyurmasıydı. Stratejilerimi ona sızdıran, babama zimmetine para geçirme tuzağı kuran o Selin'le. Babam bu iftiranın ardından ölümcül bir kalp krizi geçirdi. Sonra da Mert beni öldürdü. Her şeyi yok etmesine izin verecek kadar nasıl bu kadar kör, bu kadar aptal olabildiğimi asla anlayamadım. Ama sonra, gözlerimi kör eden beyaz bir ışık... Nefesim kesildi. Kendimi iki yıl önceki halimle, eski yatak odamda buldum. Telefonum çalıyordu. Bugün, Mert'i ilk kurtardığım gündü. Bu sefer onun kurtarıcısı olmayacaktım. Önce seyircisi olacaktım. Sonra da celladı.”