Kocanın Cesedi, İntikamı

“Dünya, gözlerimi kör eden bir ışık patlamasıyla geri geldi. Hastanenin o iç bulandıran, keskin kimyasal kokusu tüm duyularıma saldırdı. Sonra onu duydum, o canavar kaynanamı. "Zavallı Can'ım" diye ciyak ciyak ağlıyordu, o korkunç gerçekten tamamen habersizdi. Hastane çarşafının üzerinde duran elimde, Can'ın alyansı parlıyordu. İliklerime işleyen buz gibi bir dehşetle sarsıldım: Kocamın bedenindeydim. Berrin'in fısıltıyla kurduğu komplo cümleleri zihnimdeki sisi yardığında, "Şu araba kazası... planlandığı gibi gitmedi. Elif hâlâ hayatta..." dediğinde kanım dondu. Araba kazası bir kaza değildi. Sigorta parasını alabilmek için beni öldürmeye çalışmışlardı. Kendi kocam, sevdiğim adam, ailesiyle, metresi Selin'le ve hatta öz annesiyle birlikte beni öldürmek için plan yapmıştı. Babamın şirketini kurması için verdiği onca parayı nasıl kullandığımı, ailesinin bana nasıl bir hizmetçi gibi davrandığını ve Can'ın tüm bunlara nasıl göz yumduğunu hatırlayınca, içimde midemi burkan bir ihanet duygusu kabardı. Bu sadece parayla ilgili değildi; bu beni yok etmekle ilgiliydi. Ama içimde alev alev yanan bir öfke tutuşurken, Can'ın hastane yatağının derinliklerinde bir yemin ettim. Benim hayatımı mahvetmek mi istiyorlardı? Pekâlâ. Önce ben onlarınkini mahvedecektim. Bana ait olanı geri alacaktım, onun bedenini kullanarak inşa ettiği her şeyi tek tek yıkacaktım. Adalet yetmezdi. İntikam istiyordum.”