İntikamı, Mahvolmuş Hayatı

“Oğlum ölmüştü. Resmi raporda intihar, aşırı dozda uyuşturucu yazıyordu. Ama bunun kuyruklu bir yalan olduğunu biliyordum. Ben bir Olay Yeri İnceleme Uzmanıydım ve onun cansız bedenini bizzat kendim incelemiştim. Deliller cinayet diye bas bas bağırıyordu. Tam yedi kez itiraz ettim. Her seferinde çürütülemez kanıtlar sundum. Her seferinde Başsavcı Kenan Soykan, acımı bir hezeyan olarak görüp yüzüme kapıyı çarptı. Yirmi yıl boyunca hizmet ettiğim sistem, bir katili koruyordu. Bu yüzden adaleti kendi ellerimle sağlamaya karar verdim. Başsavcının kızı Defne Soykan'ı kaçırdım ve taleplerimi tüm dünyaya canlı yayında duyurdum. Boşa harcadığı her bir şans için, kızının üzerinde bir adli tıp aleti kullanacak, onu kalıcı olarak yaralayacaktım. Dünya dehşet içinde izlerken, kızın kolunu önce zımbaladım, sonra dağladım ve neşterle derisine ince kırmızı çizgiler çizdim. Eski akıl hocam Profesör Tuncay ve oğlumun kız arkadaşı Ece, beni ikna etmek için devreye sokuldu. Oğlumu depresif biri gibi göstermeye, sahte bir intihar mektubu sunmaya çalıştılar. Bir an için bocaladım, "kötü bir anne" olmanın verdiği kahredici acı beni ezip geçti. Ama sonra onu gördüm. "İntihar mektubundaki" gizli mesajı. En sevdiği çocukluk kitabından kalma gizli bir şifreyi. Pes etmiyordu, yardım için çığlık atıyordu. Onun yardım çığlığını bir yalana çevirmişlerdi. Kederim bir anda küle döndü, yerini kırılmaz bir kararlılığa bıraktı. Özel Harekat kapıya dayanırken, "Bu mektubu kabul etmiyorum," diye kükredim ve dağlama kalemini Defne'nin bacağına bastırdım.”