icon 0
icon YÜKLE
rightIcon
icon Okuma Geçmişi
rightIcon
icon Çıkış Yap
rightIcon
icon Uygulamayı Edinin
rightIcon

Çalınmış Ezgi, İhanete Uğramış Aşk

Bölüm 4 

Kelime Sayısı: 656    |    Yayın tarihi: 23/10/2025

soy'un

embeyaz çarşafların altında yatıyordum, ellerim şimdi tuhaf bir şekilde, derinden boş hissettiren karnımın ü

n alçak bir mırıltıydı. O benim kayamdı, planımı anlattığımda irkilmeyen tek kişiydi. Sadece başını sallamışt

lloldu. Transfer tamamlandı. Yeni

lkantılı dünyamd

ylin," diye fısılda

özlerinde bir sempati izi vardı. Hayati belirtilerimi kontro

şları benimkilerle buluştu. "Bu işlemin geri döndürülemez olduğunu

şimdi daha kararlıydı. T

Aramamız gereken bir

kımımı düzenleyen insanlar mı? Beni ve çocuğumuzu yöneti

ürpertici bir şekild

durumumdaki kadınları, imkansız seçimlere zorlanan kadınları her zaman görüyor olm

hayatın sonunu ve diğerinin başlangıcını sayan sabit bir metronom. Bu bir kayıp değildi. Bu bir kesip çıkarma

şen bir kesinlikle biliyordum k

ılı ama acildi. "Durmadan arıyor. Bir şekilde hangi h

eğilmişti, yüzü endişeyle doluy

ti. Hafif, tanıdık yuvarlaklık gi

urakladı, artık orada olmayan b

sordu Aylin, sesi f

bir bileklik takması; annemin küçümseyen gülümsemesi; babamın umursamaz iç çekişi

körlüğüme, beni bir amaca ulaşmak için bir araç olarak gören insanları sevmekle boşa h

ülümseme belirdi. "Hayır," dedim

k ağrıyı görmezden gelerek. Komodin

rı," dedi Aylin,

boğuk ama kararlıydı. "Onlar

ten telefonunu çıkarıyor

la aldığım hiss

dedi acı bir gülümsemeyle. "Fonlar zaten yeni özel h

çük harçlığı, beni bağımlı tutmak için tasarlanmış cüzi bir ödeneği

ü izlesin. Her tuğlanın benim sırtımda inşa edildiği

. Koridorda gümbürdeyen ac

unu bekliyordum. Yastıklara karşı daha dik oturdum

ına kada

u. Daha önce hiç görmediğim bir panikle dolu vahşi gö

eleyerek bir adım attı, bakışları düz karnıma düştü.

yüzü kül gibiydi. "Yapmadın..

Uygulamadan Bonusunuzu Talep Edin

Çalınmış Ezgi, İhanete Uğramış Aşk
Çalınmış Ezgi, İhanete Uğramış Aşk
“Ruhumu üç yıl boyunca döktüğüm şarkıyı nişanlım Can ve kız kardeşim Beren çaldı. O benim şaheserimdi, ikimizin kariyerini birlikte tanımlaması gereken o tek şarkıydı. Tüm planlarını kayıt stüdyosunun aralık kapısından duydum. "Altın Nota Ödülü'nü kazanmanın tek yolu bu, Beren," diye ısrar etti Can. "Bu senin tek şansın." Kendi ailem de bu işin içindeydi. "Yetenekli olan o, biliyorum ama baskıyı kaldıramaz," dedi Beren, annemle babamın sözlerini tekrarlayarak. "Böyle olması daha iyi, aile için." Beni bir motor, bir alet olarak görüyorlardı; bir evlat ya da Can'ın üç ay sonra evlenmesi gereken kadın olarak değil. Gerçek, yavaş yavaş içime işleyen, dondurucu bir zehirdi. Sevdiğim adam, beni büyüten aile... Doğduğum günden beri yeteneğimle besleniyorlardı. Ve taşıdığım bebek? Geleceğimizin bir sembolü değildi; etrafıma ördükleri kafesin son kilidiydi sadece. Daha sonra Can, beni dairemizin zemininde titrerken buldu, sahte bir endişeyle rol yapıyordu. Beni kollarına çekti, saçlarıma fısıldadı: "Bizi bekleyen ne kadar çok şey var. Bebeği düşünmeliyiz." İşte o an ne yapmam gerektiğini tam olarak anladım. Ertesi gün bir telefon görüşmesi yaptım. Can başka bir hattan dinlerken, sesi nihayet gerçek bir panikle çatlarken, ben sakince telefona konuştum. "Evet, merhaba. Yarınki randevumu teyit etmek istiyorum." "Şu... işlem için olanı."”
1 Bölüm 12 Bölüm 23 Bölüm 34 Bölüm 45 Bölüm 56 Bölüm 67 Bölüm 78 Bölüm 89 Bölüm 910 Bölüm 1011 Bölüm 11