Aşk Ölünce: Bir Casusun Kaçışı

“"Ölü ilan edileceksin, Begüm." Ajan Hakan'ın bana söylediği buydu. MİT ajanı olarak hayatım sona ermek üzereydi, yerini bir hayalet alacaktı. Geçmişimle, hatta kocam Arda'yla bile hiçbir temasım olmayacaktı. Ama sonra, planlanan ölümümden bir hafta önce, evimizdeki çalışma odasına girdim ve onu gördüm: Arda'nın dizüstü bilgisayarı açıktı ve canlı bir video akışı gösteriyordu. Kocam, üstü çıplak, asistanı Selin Can ile birlikteydi. Öpüşüyorlardı. Dünyam başıma yıkıldı. Donakalmış bir halde onu öpmesini izledim. Çıkardıkları sesler mide bulandırıcıydı. Vücudunun o eşsiz hatlarını, yıl dönümümüzde ona hediye ettiğim saati tanıdım. Geriye doğru sendeledim, elim titreyerek telefonuma uzandı. Bu kâbusla yüzleşmek zorundaydım. Arama tuşuna bastım. Ekranda Arda donakaldı, sonra telefonumu açtı. "Merhaba hayatım. Ne haber?" Sesi o kadar normal, o kadar yalan doluydu ki, içimde bir şeyler koptu. Telefon elimden kayıp düştü. Kalbim, aşkım, bütün dünyam bir yalandan ibaretmiş. Geceyi ofisin zemininde, videoyu tekrar tekrar izleyerek geçirdim. İhanetinin kanıtı, evliliğimizin dijital mezar taşıydı. Her izlediğimde tiksinti ve acı büyüyordu. Aptallığımın bir işareti olan alyansıma baktım ve odanın diğer ucuna fırlattım. Beni zayıf, tahmin edilebilir sanıyordu. Onu o kadar çok sevdiğimi sanıyordu ki, gökyüzü yeşil dese inanırdım. Ama Arda Kıraç'ı seven kadın, o ofisin zemininde öldü. Ve o anda görevim, sahte ölümüm, bir kaçış gibi geldi.”