İhaneti, Silinmiş Hafızam

“Oğlum Can boğulduktan dört yıl sonra, ben hâlâ kederin yoğun sisinde kaybolmuştum. Kocam, teknoloji devi Emir Arslanoğlu, halkın gözünde bir azizdi; Can'ın adını yaşatmak için bir vakıf kuran sadık bir baba. Ama Can'ın ölüm belgesini kesinleştirmeye gittiğimde, bir memurun sıradan bir yorumu dünyamı başıma yıktı: "Emir Bey'in üzerine kayıtlı başka bir bakmakla yükümlü olduğu çocuk görünüyor." İsim yüzüme bir tokat gibi indi: Cem Yılmaz, annesi Selin Yılmaz. Yıllardır Emir'e musallat olan kadın. Onları buldum, mükemmel bir aile tablosu içinde. Emir gülüyordu, yıllardır görmediğim bir mutlulukla. Sonra Selin'in Emir'e itirafını duydum; Can'ın öldüğü gün Emir'in onunla olmasının, oğlumuzu izlememesinin sebebi olduğunu söylüyordu. Dünyam başıma yıkıldı. Dört yıldır bu suçluluk duygusunu tek başıma taşımıştım. Can'ın ölümünün trajik bir kaza olduğuna inanmış, "önemli bir iş telefonu" yüzünden kendini suçlayan Emir'i teselli etmiştim. Hepsi bir yalandı. Onun ihaneti, oğlumuzu öldürmüştü. Sevdiğim adam, etrafıma kederden bir hapishane ören adam, başka bir aileyle mutlu bir hayat yaşıyordu. Benim acı çekmemi izlemiş, kendimi suçlamama izin vermişti, kendi sırrı içten içe çürürken. Bunu nasıl yapabilirdi? Kendi eylemlerinin oğlumuzun ölümüne yol açtığını bile bile nasıl orada durup yalan söyleyebilirdi? Adaletsizlik içimi yaktı, kederimin yerini soğuk, keskin bir öfke aldı. Avukatımı aradım, sonra da eski akıl hocam Kerem Doğan'ı. Onun deneysel hafıza silme araştırması tek umudumdu. "Unutmak istiyorum," diye fısıldadım, "Her şeyi unutmam gerek. Onu benim için sil."”