Zehirli Aşkı, Kaçışım

“Kocam Arslan, tüm dünyanın bana hayranlıkla bakan o adam, aslında acılarımın sanatçısıydı. Beni tam doksan beş kez cezalandırmıştı ve bu, doksan altıncısıydı. Sonra telefonum titredi. Üvey kardeşim Jale'den bir mesaj gelmişti: Mükemmel manikürlü elinde tuttuğu şampanya kadehinin fotoğrafı. Altında ise şu not vardı: "Yeni bir zaferi kutlarken. Gördün mü, beni daha çok seviyor işte." Hemen ardından Arslan'dan ikinci bir mesaj geldi: "Aşkım, dinleniyor musun? Doktoru çağırdım, gelip bakacak. Böyle olmak zorunda kaldığı için çok üzgünüm ama artık bir ders alman gerekiyor. Birazdan yanında olacağım, seninle ilgileneceğim." Tetiği çekenin her zaman Jale olduğunu biliyordum ama mekanizmayı bir türlü çözemiyordum. Bunun sadece Arslan'ın Jale'nin yalanlarıyla ateşlenen kendine özgü zalimliği olduğunu sanıyordum. Ama sonra Arslan'ın bir ses kaydını buldum. Sakin sesi, sessiz odayı doldurdu: "...doksan altıncı numara. Kırık bir el. Bu seferlik Jale'yi yatıştırmaya yeterli olmalı. Ama borcumu ödemek zorundayım. On beş yıl önce Jale hayatımı kurtardı. O kaçırılma olayından sonra yanan arabadan beni o çıkardı. O gün ona yemin ettim, onu her şeyden ve herkesten koruyacağım diye. Kendi karımdan bile." Zihnim bomboş oldu. Kaçırılma. Yanan araba. On beş yıl önce. Orada olan bendim. Patlamadan saniyeler önce arka koltuktan dehşet içinde ağlayan o çocuğu çıkaran kız bendim. Adı Arslan'dı. Bana "küçük yıldızım" demişti. Ama polisle geri döndüğümde, orada başka bir kız vardı; ağlayarak Arslan'ın elini tutuyordu. Bu Jale'ydi. Bilmiyordu. Tüm o sapkın adalet sistemini koskoca bir yalan üzerine kurmuştu. Jale hayat kurtaran kahramanlığımı çalmış, bedelini ise ben ödüyordum. Vücudumdaki her bir hücre tek bir kelime haykırıyordu: Kaç.”