Reddin Gazabı: Eşin Dönüşü

“Beş yıldır sevdiğim adamı beklerken, elimde bir nikah başvuru formuyla Beşiktaş Evlendirme Dairesi'nin önünde dikiliyordum. Geç kalmıştı. Yine. Bu, Demir Karamanoğlu'nun beni değil de bir başkasını seçtiği 99. seferdi. Ama bu kez, telefonumdaki bir fotoğraf, onu lise aşkı, bir türlü unutamadığı kadın olan Hande Sancak ile gülümserken gösteriyordu. Onun yalısına döndüğümde, Hande onun yanına kıvrılmıştı, annesi Ceyda Hanım ise keyifle gülümsüyordu. Annesi Ceyda, Hande'ye aile yadigârı bir bilezik takarken, beni bir hizmetçi gibi azarladı. Demir, özür dilemek yerine kolumu yakalayıp beni bir öfke nöbeti geçirmekle suçladı. Hâlâ kontrolün kendisinde olduğunu sanıyordu. Ona yırttığım nikah başvurusunu gösterdim, artık ondan hiçbir şey istemediğimi söyledim. O ise beni odama sürükleyip duvara iterek öpmeye çalışarak karşılık verdi. Ona ne kadar pislik olduğunu söyledim. Sonra babam yere yığıldı. Demir, bir güvenlik görevlisinin bana verdiği ceketi görünce, Hande'nin panik atak geçirdiğini bahane ederek ölmekte olan babamı hastaneye götürmeme izin vermedi. Annesi Ceyda, arabanın lastiklerini bıçakla kesti ve anahtarları bir süs havuzuna fırlattı, babam nefes almayı bırakırken kahkahalarla güldü. Babam öldü. Hastanede Demir, elime bir iğne batırarak ona karşı geldiğimde olacakların bu olduğunu söyledi. Sırtımdaki yara izinin, ona verdiğim deri naklinden kaldığını hâlâ bilmiyordu. Beni bir mal gibi gören, babamın ölmesine göz yuman bir adam için neden her şeyimi feda etmiştim? Beş yıl boyunca neden kalıp bir paçavra gibi davranılmasına izin vermiştim? Üvey abimi, Arslanoğlu Holding'in CEO'su Aras'ı aradım. Eve dönme zamanı gelmişti. Demir Karamanoğlu'nun hesap verme zamanı gelmişti.”