Küllerinden Yükselen Kraliçe

“Kocamın beni bir patlamayla öldürmeye çalışmasından sonra hastanede gözlerimi açtım. Doktor şanslı olduğumu söyledi; şarapnel parçaları ana damarlarımı sıyırmıştı. Sonra bana bir şey daha söyledi. Sekiz haftalık hamileydim. Tam o sırada kocam Cem içeri girdi. Beni görmezden gelip doktorla konuştu. Metresi Selin'in lösemi olduğunu ve acil kemik iliği nakline ihtiyacı olduğunu söyledi. Donörün ben olmamı istiyordu. Doktor dehşete düşmüştü. "Cem Bey, eşiniz hamile ve durumu kritik. Bu prosedür kürtaj gerektirir ve onu öldürebilir." Cem'in yüzü taş gibiydi. "Kürtaj zaten şart," dedi. "Öncelik Selin. Füsun güçlüdür, sonra bir bebek daha yapar." Çocuğumuzdan sanki alınması gereken bir tümörmüş gibi bahsediyordu. Ölümcül bir hastalığı taklit eden bir kadın için bebeğimizi öldürecek ve benim hayatımı riske atacaktı. O steril hastane odasında, onu seven, onu affeden parçam kül olup havaya karıştı. Beni ameliyata götürdüler. Anestezik damarlarıma yayılırken tuhaf bir huzur hissettim. Bu bir sondu ve aynı zamanda bir başlangıç. Uyandığımda bebeğim gitmişti. Beni bile korkutan bir sakinlikle telefonu elime aldım ve on yıldır aramadığım bir numarayı tuşladım. "Baba," diye fısıldadım. "Eve dönüyorum." On yıl boyunca, sırf beni öldürmeye çalışan bir adam için gerçek kimliğimi, bir Kozanoğlu varisi olduğumu saklamıştım. Füsun Sönmez ölmüştü. Ama Kozanoğlu varisi daha yeni uyanıyordu ve onların dünyasını başlarına yıkacaktı.”