Aşktan Nefrete: Çöküşü

“Beş yıllık evliliğin ve ona bir oğul vermenin ardından, nihayet güçlü Karasoy ailesine kabul ediliyordum. Kural basitti: bir erkek evlat doğur, aile vakfına gir. Ben üstüme düşeni yapmıştım. Ama avukatın ofisinde, bütün hayatımın koskoca bir yalan olduğunu öğrendim. Kocam Hakan'ın vakıf senedinde zaten bir eşi vardı: Selin Arsoy, on yıl önce öldüğü söylenen lise aşkı. Ben onun karısı değildim. Ben bir yedektim, bir veliaht doğurmak için kullanılan bir emanetçiydim. Çok geçmeden, "ölü" Selin benim evimde yaşamaya, benim yatağımda uyumaya başladı. Büyükannemin küllerini kasten paramparça ettiğinde, Hakan onu suçlamadı. Bana "dersimi vermek" için beni bodruma kilitledi. En büyük ihanet ise hasta oğlumuz Can'ı bir piyon olarak kullandığında geldi. Kendi kaçırılma oyununu sahneleyen Selin'in yerini söyletmek için, oğlumuzun solunum cihazının hortumunu söktü. Onun yanına koşarken, çocuğumuzu ölüme terk etti. Can kollarımda can verdikten sonra, Hakan'a duyduğum aşk, saf, buz gibi bir nefrete dönüştü. Beni tamamen kırabileceğini düşünerek, oğlumuzun mezarı başında beni dövdü. Ama bir yığın mimari tapu senedinin arasına sıkıştırdığım vekaletnameyi unutmuştu. Benim işimi önemsiz görüp ikinci bir kez bakmadan imzalamıştı. İşte bu kibri, onun sonu olacaktı.”