Koma, Zulüm ve Caleb'in İhaneti

“Kardeşimin hayatını kurtarmak için kemik iliği bağışladıktan sonra, nadir görülen bir komplikasyon yüzünden beş yıl komada kaldım. Uyandığımda, ailemin yerimi doldurduğunu gördüm. Artık yeni bir kızları vardı; Hale, tıpkı bana benzeyen bir kız. Bana, onu kıskandığım için bir araba kazasına neden olduğumu, bu yüzden Hale ve ailemin saklanmak zorunda kaldığını söylediler. Kefaretimi ödemem için nişanlım Kaan ve kardeşim beni üç yıl boyunca dış dünyadan kopuk bir yalıya hapsettiler. Onların tutsağı, onların kölesiydim. Ailemin güvende olmasının bedelinin benim acı çekmem olduğuna inandığım için dayaklarına katlandım. Sonra bir doktor bana son evre akciğer kanseri olduğumu söyledi. Bedenim iflas ediyordu ama işkencecilerim son bir "iyilik" yapmaya karar verdiler: Lüks bir tatil beldesinde sürpriz bir doğum günü gezisi. Orada hepsini gördüm. Annem, babam, kardeşim, nişanlım ve Hale. Hepsi hayattaydı, gayet iyiydiler ve şampanya içiyorlardı. Planlarını duydum. Çektiğim işkence bir kefaret değildi. Beni kırmak için bir "ders"ti. Bütün hayatım zalim bir şakadan ibaret olmuştu. Ben de doğum günümde adanın en yüksek köprüsüne yürüdüm, arkamda tıbbi teşhis raporumu ve Hale'nin itiraflarının ses kaydını bırakarak atladım.”