Ang Lihim na Anak ng CEO at ang Asawa Niyang Doktor

Ang sikretong buhay ng asawa ko ay pumasok sa opisina ko sa unang araw ko bilang Chief Resident: isang apat na taong gulang na batang lalaki na may mga mata ng kanyang ama at isang pambihirang hereditary allergy na alam na alam ko.

Si Marco, ang lalaking pinakasalan ko, ang napakatalinong karibal ko na nanumpa na hindi siya mabubuhay kung wala ako, ay mayroon palang ibang pamilya.

Sa anniversary gala ng kumpanya niya, tinawag ako ng anak niya sa harap ng lahat na masamang babae na sinusubukang agawin ang daddy niya. Nang humakbang ako palapit sa bata, tinulak ako ni Marco sa sahig para protektahan ito. Tumama ang ulo ko, at habang unti-unting nawawala ang buhay ng hindi pa namin naisisilang na anak, tinalikuran niya ako nang walang kahit isang sulyap.

Hindi niya ako kailanman binisita sa ospital. Hinayaan niya akong harapin mag-isa ang pagkawala ng aming sanggol. Doon ko nalaman na ang lalaking minahal ko ay tuluyan nang nawala, at ang limang taon naming pagsasama ay isang malaking kasinungalingan.

Sinubukan pa akong tapusin ng kabit niya, itinulak ako mula sa isang bangin patungo sa dagat. Pero nakaligtas ako. At habang nagluluksa ang mundo sa pagkamatay ni Dra. Alena Santos, sumakay ako ng eroplano papuntang Zurich, handa nang simulan ang bago kong buhay.

Kabanata 1

Ang sikretong buhay ng asawa niya ay pumasok sa kanyang opisina sa unang araw niya bilang Chief Resident. Isang apat na taong gulang na batang lalaki na may maitim na mga mata ng kanyang ama at isang pambihirang hereditary allergy na alam na alam niya. Ang ina nito, si Hayden Reyes, ay larawan ng perpektong kagandahan, mula sa kanyang designer na handbag hanggang sa kanyang nag-aalala ngunit kalmadong ekspresyon.

Habang kinukuha ni Alena ang history ng bata, ang malamig at papalakas na alarma sa kanyang isipan ay tumitindi sa bawat pamilyar na detalye.

"At ang impormasyon ng ama?" tanong ni Alena, pinapanatiling matatag ang kanyang boses habang itinuturo ang patient intake form.

Kinuha ni Hayden ang ballpen, tumunog ang kanyang mga manikyuradong kuko sa plastik. Nagsulat siya ng pangalan, pagkatapos ay ibinalik ang clipboard sa mesa. Napatingin si Alena sa papel.

Marco Santos.

Gumuho ang mundo niya. Imposible. Nagkataon lang ito.

Pinanood siya ni Hayden, may bahid ng hindi mabasa-kasiyahan? awa?-sa kanyang mga mata. "Mahal na mahal siya ng tatay niya," sabi nito, ang tono ay sobrang tamis na nagpatayo ng balahibo ni Alena. "Pero sobrang abala siya sa trabaho. Laging nagbibiyahe para sa negosyo. Sana lang mabigyan ko ng kumpletong tahanan ang anak ko, alam mo na?"

Ang pahiwatig ay isang patalim na direktang tumusok sa puso ni Alena. Bago pa siya makasagot, nag-vibrate ang telepono ni Hayden. Sinagot niya ito, ang boses ay bumaba sa isang malambing na bulong.

"Hi, honey. Oo, patapos na kami."

Ang boses sa kabilang linya ay mahina, pero kahit kailan ay makikilala ito ni Alena. Si Marco iyon.

Isang alon ng pagduduwal ang bumalot sa kanya. Ang kanyang mga daliri, manhid at nanginginig, ay mabilis na nag-type sa screen ng sarili niyang telepono, nagpapadala ng text sa kanyang asawa.

Anong ginagawa mo?

Halos agad-agad ang sagot nito.

Nasa gitna ng isang malaking project meeting, baby. Baka ma-late ang dinner natin. Babawi ako sa'yo, promise. Mahal kita.

Muling nag-vibrate ang telepono sa kamay ni Hayden. Ngumiti ito, isang lihim at kuntentong ngiti, at ibinaba ang tawag. "Papunta na siya para sunduin kami," masayang anunsyo nito.

Pakiramdam ni Alena ay para siyang gumagalaw sa ilalim ng tubig. Tinapos niya ang konsultasyon na parang robot, ang kanyang propesyonalismo ay isang manipis na panangga laban sa pagguho ng kanyang mundo. Nagreseta siya ng gamot, nagbigay ng mga tagubilin kay Hayden, at pinanood silang umalis.

Mula sa bintana ng kanyang opisina, nakita niya ang lahat. Ang pamilyar na kotse ni Marco na huminto sa gilid ng kalsada. Pinanood niya itong bumaba, hindi na may pagod na postura ng isang lalaking galing sa isang nakaka-stress na meeting, kundi may magaan at relaks na ngiti ng isang lalaking umuuwi sa kanyang pamilya. Binuhat niya si Leo, ang mga kilos ay sanay na sanay. Hinalikan niya si Hayden, isang mabilis at pamilyar na halik sa pisngi. Mukha silang isang pamilya. Isang perpekto at masayang pamilya.

Isang batang nurse na nag-aayos ng mga file sa tabi niya ang napabuntong-hininga. "Wow. Tingnan mo sila. Ang bait naman nung lalaki, napakabuting asawa at ama."

Ang inosenteng komento ang huling dagok na dumurog sa kanya. Isang pamilya? Kung ganoon, ano siya?

Nag-flashback sa isip niya ang limang taon nilang pagsasama. Lahat ng mga "fixed weekly business trips." Ang mga "late-night emergencies sa opisina." Ang pagkakataong halos mamilipit siya sa sakit ng tiyan, at hindi ito matawagan, dahil diumano'y nasa flight. Kasama pala nito ang mga iyon. Sa lahat ng panahong iyon, kasama niya sila.

Naalala niya ang kanilang anibersaryo ilang buwan na ang nakalipas. "Handa na yata ako," bulong niya rito sa kama. "Gawa na tayo ng baby." Natahimik ito, hinaplos ang buhok. "Huwag muna, Alena," malumanay nitong sabi. "Nasa kritikal na yugto ang kumpanya. Bigyan mo lang ako ng isang taon pa." Naniwala siya.

Naalala niya ang med school, kung saan ito ang kanyang pinakamatinding karibal at pinakamasugid na manliligaw. Dinadalhan siya nito ng sopas sa gitna ng 24-oras na duty, nanatili sa tabi niya nang bumagsak siya sa pagod, at nag-propose sa malamig at tahimik na on-call room, nanunumpa na hindi niya kayang isipin ang buhay kung wala siya. Lahat ng iyon ay parang totoo.

Tumunog ang telepono niya, winasak ang mga alaala. Siya iyon. Ang pangalan nito ay nagniningning sa screen, isang simbolo ng pag-ibig na ngayon ay isang karumal-dumal na kasinungalingan.

Sinagot niya, nanginginig ang kamay.

"Hey, kumusta ang unang araw sa bagong trabaho?" Ang boses nito ay mainit, ang parehong mapagmahal na tono na laging ginagamit sa kanya.

Sa background, malinaw niyang narinig. Ang boses ni Leo na sumisigaw, "Daddy!" na sinundan ng mahinang tawa ni Hayden.

"Nasa dinner ako kasama ang project team," malumanay nitong sabi. "Medyo maingay. Miss na kita."

"Daddy!" muling sigaw ni Leo, mas malapit na ngayon.

Nagbago ang tono ni Marco, may bahid ng pagka-taranta. "Anak lang... ng isa sa mga kasama ko." Bigla nitong ibinaba ang tawag.

Sa bintana, pinanood niya itong buhatin ang bata, hinalikan ang noo nito, ang ekspresyon ay isang perpektong larawan ng pagmamahal ng isang ama. Isang tingin na hindi pa niya nakita kailanman. Isang tingin na hindi para sa kanya.

Hindi lang nadurog ang puso niya; naging bato ito. Hindi niya tinawagan ang best friend niya. Hindi siya tumawag ng abogado. Hinanap niya ang contact ng director ng isang prestihiyosong medical research fellowship sa Zurich. Isang anim na buwang programa na ipinagpaliban niya para manatili kay Marco.

Ang boses niya ay nakapangingilabot na kalmado nang sumagot ang director. "Tinatanggap ko na po ang posisyon," sabi niya. "Maaari akong umalis kaagad."