A Heartthrob Dweeb [Tagalog] Book I

's

uro namin. Nag-ayos pa muna ako ng gami

el

kong bulyaw

so parang nerd," sabi nya na galing sa m

ko tsaka ko isinuot a

ay manliligaw ka na pala," tsaka ako nagm

i nito kase nakatalikod ito

tsaka nya hina

anong ko sa kanya tsaka ak

ro dito kaya dun nalang

at tumungo kami

CAN

nong ko nang makarating k

dahil yun ang in-order nya tsaka nahah

aisagot k

g-order at sya naman ay nagha

bowl ng noodles,"

ali lang,"

o nalang ang paningin

ay abot ng dalawan

," sabay ab

balik ka ulit dito," tsaka ko hinan

tinig ni kuya at lumap

g-noodles?"

yong luto nila dito bukod sa luto mo!" pasi

a iyon na salita ha?"

," tsaka kami nagp

's

umabas ng silid aralan. Kumakalam na yung sikmura ko kaya p

" magalang na pagkakasabi ko sa

minuto," sagot nya. Taray um

nilibot ko muna ang paningin ko sa l

o," sabi

magkano po lahat?" medy

o lahat," maayos

inuha ang pitaka ko at kumuha ng

ha, salamat po at ba

o," sagot ko a

ako ng may grupo ng mga bakla ang uupo non kaya naghanap akong muli at may nakita na naman ako ngunit ito ay oku

bakanteng silyang ito?" ta

aupo ka," sa

n ang iyong pangala

wede mo rin akong tawaging Tar," t

g tawaging Me at oo magkapatid kaming dalawa

ehehe," naiilang na sabi k

y pa silang natawa.

umanhin,"

pwede nyo din akong tawaging Liz para

Tsaka.. wala ka bang kapatid na sa

ba?" suway ni

adaldal lang talaga 't

angil pa

naman," medyo na

ka ba? O kaibigan man lan

ko kahit papano, pero.. nung araw ng unang pasukan sa ika

sabihin na nakuha

usisa naman ng ka

arang kumirot ng konti ang puso ko ka

raw ang iniisip ko. Sinisi nila lahat sa akin ang pagkawala ng kapatid ko, pero nung oras na kikidnapin kami ay nagsakripisyo a

pabalik sa loob ng eskinita at nagtago sa gilid ng lalagyan ng mga basura. Hingal na hingal na aking kapatid at pati na rin ako, pero hindi pa man nakakapagpahinga ang aking kapatid ay nagsalita sya. Na-aalala ko pa ang mga katagang sinabi nya na "kukunin ko ang atensyon nila, tatakbo ako papuntang gilid ng eskinitang ito at magpapahabol ako. Tsaka ka na tatakbo maliwanag? Tandang-tanda ko pa kung pa'no ang pagkakasabi nya, umiiyak na ako nun nung sabihin nya yon. Pero inisip ko na wa

ang mga masasakit na salitang binitiwan ng magulang ko kapag na-aalala nila yung kapatid ko. Dumaan pa ako sa maraming pagsubok bago ko mapagtantong dapat hindi ko masyadong iniisip ang mga sinasabi nila. At isa pa