Ang Asawang Bilyonarya Na Pinatalsik

Para iligtas ang kapatid kong may sakit, pinakasalan ko si Miguel, sa pag-aakalang sa wakas ay natagpuan ko na ang aking pamilya.

Ngunit ang biyenan kong si Aling Clotilde ay walang-awang inalipusta ako, habang ang asawa ko ay nagwalang-kibo lang. Isinisi pa nila sa akin ang hindi namin pagkakaroon ng anak.

Ang hindi nila alam, si Miguel ang baog-isang sikretong ginamit niya para lokohin ako kasama ang buntis niyang pinsan na si Zaira.

Sa harap mismo ni Miguel, hinubaran ako ng kanyang ina, tinawag na walang silbi, at pinalayas na parang aso.

Nang mga sandaling iyon, gumuho ang mundo ko. Wala na akong dignidad, iniwan ng lalaking minahal ko nang buong-puso.

Hindi ko maintindihan kung bakit ang pag-ibig na inakala kong langit ay naging ganitong klaseng impiyerno.

Ngunit habang hawak ko ang divorce papers na inihagis nila sa akin, isang tawag mula sa pulis ang nagpabago ng lahat: ako pala ang nawawalang anak ng isang bilyonaryo.

Kabanata 1

Minsan, ang pag-ibig ay parang matalim na kutsilyo. Hindi mo alam na sinasaksak ka na pala nito hanggang sa dumugo ka.

Nasa gitna ako ng aking shift sa call center, nakikipag-usap sa isang galit na customer tungkol sa kanilang bill, nang makita ko siya. Si Miguel Benavides. Ang team leader namin na may ngiting nakakabighani. Noon, para siyang liwanag sa madilim na mundo ko.

Nag-umpisa ang lahat sa mga simpleng usapan. Kumusta ang araw ko? Kumain na ba ako? Mga tanong na dati ay walang nagtatanong sa akin. Lumaki ako sa hirap, ulila sa ama at ina na maagang pumanaw. Ang tanging pamilya ko ay ang nakababata kong kapatid na may malubhang sakit, si Eric. Ang lahat ng kinikita ko ay napupunta sa kanyang gamot at pagpapagamot. Kaya naman, ang kahit na anong atensyon, lalo na mula sa isang tulad ni Miguel, ay parang ulan sa tuyong lupa.

Naging magkasintahan kami. Ang bilis ng pangyayari. Akala ko, sa wakas, natagpuan ko na ang aking tahanan. Si Miguel ang lahat ng hinahanap ko. Palagi siyang nariyan, nakikinig sa mga reklamo ko tungkol sa trabaho, sa mga pagod ko sa buhay. Sa tuwing malungkot ako, yakap niya lang ay sapat na. Parang siya ang buong mundo ko.

Isang gabi, habang naglalakad kami pauwi, huminto siya sa harap ng isang bahay. Hindi kalakihan, pero may bakod at maliit na hardin. "Maya," sabi niya, habang nakatingin sa akin nang buong pagmamahal, "Gusto kong magsimula tayo ng pamilya. Dito."

Nag-init ang mga mata ko. Ang bahay. Ang pamilya. Ito ang matagal ko nang pinapangarap. Ang sarili kong puwesto sa mundo, kung saan pakiramdam ko ay ligtas at may nagmamahal. Nakita ko ang sarili ko na naglalaba, nagluluto, nag-aalaga ng mga anak namin. Isang simpleng buhay, pero puno ng pag-ibig. Ito ang lahat ng gusto ko.

"Ha?" tanong ko. Hindi ako makapaniwala.

Lumuhod siya. Sa gitna ng dilim, sa ilalim ng ilaw ng poste, kinuha niya ang isang maliit, asul na kahon mula sa bulsa niya. "Pakakasalan mo ba ako, Maya?" tanong niya.

Tumulo ang luha ko. Hindi ko inakala na darating ang araw na ito. Ang araw na may magmamahal sa akin nang ganito. Ang araw na magkakaroon ako ng sarili kong pamilya. "Oo!" sigaw ko, habang tumatango. Niyakap ko siya nang mahigpit. Pakiramdam ko ay nasa alapaap ako.

Pero hindi ko alam, ang alapaap na iyon ay simula pa lang ng aking pagbagsak.

Hindi nagtagal, nakilala ko ang ina ni Miguel, si Aling Clotilde. Una pa lang, ramdam ko na ang lamig ng kanyang tingin. Para siyang yelo na bumalot sa puso ko. Sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya, para akong sinasampal.

"Maya, hindi ka ba marunong magluto? Ang anak ko, sanay sa masasarap na pagkain," sabi niya, habang nakatingin sa akin na parang dumi.

Alam kong hindi ako mayaman. Alam kong hindi ako kasing-edukado ng iba. Pero pinagsikapan ko ang lahat. Nagtrabaho ako nang husto para mabuhay kami ng kapatid ko. Hindi ko inakala na ang pagmamahal ko kay Miguel ay magiging dahilan ng ganitong pagkutya.

Isang araw, bago ang kasal, pinilit akong magpa-check up. "Para lang masiguro na malusog ka, Maya," sabi ni Aling Clotilde, na may ngiting pilit. Pakiramdam ko, para akong isang baka na tinitingnan kung puwede bang pakainin. Pero para kay Miguel, tiniis ko. Mahal ko siya. Gusto kong maging bahagi ng pamilya niya. Kaya pumayag ako.

Ang pinakamasakit ay nang malaman ko ang resulta ng check up. Hindi ako baog. Pero si Miguel... siya ang may problema. Hindi siya puwedeng magkaanak. Isang malaking sikreto na tinago niya sa akin. Isang sikreto na kinalaunan ay naging sandata laban sa akin.

"Hindi ka makakaanak, Maya?" tanong ni Aling Clotilde, matalim ang tingin.

"Hindi po, Aling Clotilde," sagot ko. Ayaw kong ilantad ang sikreto ni Miguel. Ayaw kong saktan siya. Pakiramdam ko, mas lalo niya akong kakailanganin. Naniniwala ako na ang pag-ibig ay sapat na.

Naging mas malala ang lahat pagkatapos ng kasal.

"Maya, bakit hindi ka pa nagbibigay ng apo sa akin?" tanong ni Aling Clotilde, araw-araw. "Dapat ay mag-focus ka sa pamilya. Mag-resign ka na sa trabaho mo."

Ayaw kong umalis sa trabaho. Ito ang tanging pinagkukunan ko ng lakas at tiwala sa sarili. Ito ang paraan ko para makatulong sa kapatid ko. Pero pinilit ako ni Miguel. "Mahal, mas importante ang pamilya natin. Alam mo naman si Mama, gusto niya na nasa bahay ka lang," sabi niya, habang hinahaplos ang buhok ko.

Sa bawat haplos niya, para akong natutunaw. Mahal ko siya kaya sumunod ako. Nag-resign ako. Iniwan ko ang trabahong pinaghirapan ko nang ilang taon. Akala ko, ito ang magpapaligaya sa amin. Akala ko, ito ang magpapatahimik kay Aling Clotilde.

Pero mali ako.

Ang buhay ko ay naging impiyerno. Ako ang taga-laba, taga-luto, taga-linis. Ang lahat ng bagay ay ako ang gumagawa. Si Aling Clotilde, sa bawat pagkakamali ko, ay pinapahiya ako.

Isang araw, habang naglalaba ako, nakita ko ang mga undies ni Aling Clotilde. "Maya, hindi mo ba lalabhan ito? May dumi pa," sabi niya, habang nakatingin sa akin na may pagkasuklam.

"Aling Clotilde, hindi po ako naglalaba ng ganyan," sagot ko, mahinahon. Subukan kong maging matatag.

"Ano?! Hindi ka naglalaba?! Anong klase kang asawa? Hindi ka nga makakaanak, tapos hindi ka pa magagawa ang trabaho mo sa bahay?!" sigaw niya.

Nanginginig ako. Ang mga salita niya ay tumatagos sa puso ko. "Aling Clotilde, may hangganan po ang lahat," sagot ko, tiningnan siya nang matalim.

"Ano?! Sumasagot ka na sa akin?! Ang babaeng walang silbi! Hindi ka naman namin kailangan dito!" sigaw niya.

Tumulo ang luha ko. Tumakbo ako sa kuwarto namin at doon ako umiyak. Umiyak ako nang umiyak hanggang sa mawalan ako ng tinig. Bumalik si Miguel galing trabaho. Siyempre, unang kinausap niya ang ina niya.

Pagpasok niya sa kuwarto, malamig ang tingin niya. "Maya, bakit mo raw sinagot si Mama? Alam mo na ang sakit niya, di ba? Wala ka man lang respeto," sabi niya, habang naglalaro sa kanyang cellphone.

"Miguel, hindi ko siya sinagot. Sinabi ko lang na hindi ako naglalaba ng ganun. Ginagawa ko na ang lahat, Miguel. Pagod na ako," sagot ko, habang umiiyak.

"Wala ka nang ginawa kundi magreklamo. Ano bang gagawin mo? Wala ka namang trabaho. Si Mama, matanda na, kailangan niya ng tulong. Hindi mo ba kayang unawain 'yun?" tanong niya, na walang pakialam.

Pakiramdam ko, sinaksak ako sa likod. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng lahat. Ang lalaking pinili ko. Siya pa ang nanakit sa akin.

"Sana kinunsidera mo ang kalusugan ng mama mo, Miguel," sabi ko, habang umiiyak.

"Hindi ko na alam, Maya. Bakit ba ang hirap mong kausapin?" sagot niya, tapos tumalikod at natulog.

Nanatili akong gising sa buong gabi. Ang sakit. Ang sakit na hindi matumbasan ng kahit na anong gamot. Ito ang simula ng pagkabali ng aking puso.

Hindi ko alam kung paano ko pa malalampasan ang lahat ng ito.