Nag-aapoy na Pag-ibig: Paano Kung Hindi Naman Kita Malampasan

"Buntis po kayo, ma'am. Binabati kita!"

Naglalakad palabas ng ospital si Cheryl Naylor na parang wala sa sarili, ngunit patuloy na umaalingawngaw sa kanyang isip ang sinabi ng doktor.

Nang muling silipin niya ang ulat ng pregnancy test sa kanyang kamay, bigla siyang napangiti.

Ika-tatlong taon na ng kasal nina Cheryl at Jarred Fuller.

Hindi dahil sa pag-ibig kundi para tuparin ang huling kahilingan ng lola ni Jarred ang kanilang pagpapakasal.

Ngunit si Jarred ay naging kahanga-hangang asawa, ginagawa niya ang lahat ng nararapat bilang asawa. Sinisiguro niyang maginhawa ang buhay ni Cheryl at maayos ang kanyang pag-aalaga sa kanya. Tuwing anibersaryo nila, palagi niyang inuutusan ang kanyang katulong na padalhan ng regalo si Cheryl.

Pinarangalan at iginalang niya nang lubos si Cheryl tulad ng nararapat para sa isang asawa.

Para sa iba, wari sila ang pinakamag-sweet at pinakamamahal na magkasintahan.

Gayunpaman, ito ay malayo sa katotohanan.

Itinago ni Cheryl sa kanyang sarili na sa loob ng tatlong taong magkasama sila, hindi man lang nasabi ni Jarred na "Mahal kita."

Sa kabila nito, taimtim niyang hinahangad na makasal sa kanya, at kuntento na siya sa pagkakaroon ng kanyang presensya sa buhay niya. Umaasa siya na ang kanilang kaligayahan ay lalo pang tataas ngayong inaasahan na nila ang kanilang panganay.

Maingat na itinago ni Cheryl ang ulat ng pagsusuri sa pagbubuntis at sabik na tinawagan ang numero ni Jarred.

"Cheryl."

Ang malalim at kaaya-ayang tinig ng lalaki ay maririnig sa telepono. Mayroong nakapapawi na tono ito.

Hindi mapigilan ni Cheryl ang kanyang pagkasabik, at maririnig ito sa kanyang tinig. "Jarred, may balita ako para sa iyo!"

"May gusto rin akong sabihin sa iyo. "Pag-usapan natin ito mamayang gabi."

"Sige..."

Ngunit bago pa matapos ni Cheryl ang kanyang pangungusap, biglaang naputol ang tawag.

Hindi niya agad alam kung ano ang iisipin, ngunit ang ligaya ng kanyang unang pagbubuntis ay agad na nanaig.

Agad dumating ang gabi habang unti-unting bumababa ang araw sa kalangitan.

Maliwanag na mga ilaw ang nagbigay liwanag sa River Villa.

Habang hinihintay ni Cheryl si Jarred na bumalik, naghanda siya ng isang piging ng mga paboritong putahe nito.

Hindi nagtagal, narinig ang pagdating ng sasakyan sa driveway.

Habang may kabang hinintay niya ang pagpasok nito, bumilis ang tibok ng puso ni Cheryl.

Ang pagnanais na salubungin siya ang nag-udyok sa kanya na tumayo.

Sa sandaling iyon, bumukas nang bigla ang pinto at isang matangkad na lalaki ang pumasok.

Kilala si Jarred sa kanyang marikit na pananamit. Nakasuot siya ng maayos na gray na suit, malutong na puting kamisa, at magarang kurbata.

Mayroon siyang tinigang mga tampok at kitang-kitang ilong na umaangat. Ang kanyang gold-rimmed na salamin ay nagbigay sa mga tao ng impresyon ng pagiging malamig at mayabang.

"Nandito ka na. Kumain muna tayo ng hapunan, maaari ba?"

Mungkahi ni Cheryl, na may ngiti.

Hindi sinasadyang iniabot niya ang kanyang kamay kay Jarred. Gayunpaman, itinaas lamang niya ang kanyang kamay upang tingnan ang oras. Isang kurot ng kahihiyan dahil sa paglimot ang pumigil sa kanyang kamay sa kalagitnaan ng hangin.

Gabi na. "Hindi ka pa kumakain?" Bahagyang kumunot ang noo ni Jarred.

"Sinabi mo ngayong gabi..." Magkokomento sana si Cheryl pero pinili niyang manahimik matapos pag-isipan. Pagkatapos ay nagtanong siya, "Kumain ka na ba?"

Napadako ang tingin ni Jarred sa silid-kainan at natutok sa mga maingat na inihandang putahe.

"Hindi pa."

Naglakad-lakad siya patungo sa mesa matapos magsalita.

Malugod na napabuntong-hininga si Cheryl at ngumiti habang sumasama siya sa kanya.

Umupo sila para kumain.

Matagal nang nagtratrabaho si Cheryl sa kusina at gutom na gutom na siya.

Matapos kumain ng ilang subo, napansin niyang titig na titig si Jarred sa kanya.

Si Jarred ang unang nagsalita nang magtagpo ang kanilang mga mata.

"Dapat na tayong magdiborsyo, Cheryl."

Bumagsak ang tinidor ni Cheryl sa mesa nang ito ay makawala sa kanyang kamay.

Siya ay tila nasa estado ng pinipigilang kawalan ng paniniwala habang siya ay tahimik na nakaupo sa kanyang upuan.

Manatiling tahimik si Jarred, mapagpasensiyang naghihintay na maunawaan niya ang balita.

Maging ang tunog ng mga karayom na bumabagsak sa sahig ay maririnig nang malinaw sa silid-kainan.

Nabali ang nakabibinging katahimikan sa pagdating ng isang mensahe.

Sumulyap si Cheryl sa kanyang telepono upang makita ang isang mensahe mula kay Sheila Goodwin, ang kanyang matalik na kaibigan sa maraming taon.

"Nakita ko sina Jarred at Ines sa art show ngayon! Bantayan mo ang iyong lalaki. "Huwag mong hayaang agawin ng babaeng iyon na si Ines ang iyong asawa."

Walang mabakas na pag-unawa sa mukha ni Cheryl habang nakatitig siya sa screen. Mariing pinikit niya ang kanyang mga mata upang pigilan ang biglaang pagpatak ng mga luha.

Pagkaraan ng ilang sandali, pilit niyang ipinausbong ang isang mapait na ngiti.

Ipinaliwanag nito kung bakit siya nagduda na may kakaiba sa kilos ni Jarred ngayong araw. Hindi na nakakapagtaka na hindi siya umuwi kagabi.

Ngayon lang naunawaan ni Cheryl kung bakit kakaiba ang ikinikilos ni Jarred.

"Ano ang gagawin ko, Sheila?

Kinuha na niya si Jarred mula sa akin,"

Naalala ni Cheryl. Mahigpit na ipinikit niya ang kanyang mga talukap upang hindi dumaloy ang mga luha.

Parang may kutsilyo sa kanyang puso, ngunit nagawa pa rin niyang ngumiti ng bahagya. "Nakikipagdiborsyo ka ba sa akin dahil kay Ines?"

Walang imik si Jarred habang nakatingin sa kanya sa walang pakiramdam na ekspresyon.