Kawawang Bilyonaryong Asawa: Sino Ang Tunay na Amo?

Lumabas mula sa istasyon ng tren ng Douburgh ang isang babaeng nakaputing damit at maong, bitbit ang isang maleta.

Nang masinagan ng araw, bahagyang namula ang kanyang marikit na mukha. Inipit niya sa likod ng kanyang tenga ang mga kulot na buhok. Nakakabighani ang kanyang mukha-ang mga mata niyang kumikinang, ang matangos niyang ilong, at ang kanyang mapulang labi- Siya ay perpekto kahit na wala siyang make-up.

"Magandang araw! Ikaw ba si Annabel Hewitt? Ako ang driver na pinadala ng Benton family."

Tumango si Annabel at sinundan siya papasok sa sasakyan. Halata ang pagod sa kanyang mga kilos.

Habang binabaybay ang kalsada, paminsan-minsan ay pasimpleng sinisilayan ng driver si Annabel, na mahimbing na nagpapahinga sa likurang upuan ng sasakyan.

Si Annabel ang nobya ng pinakaaasam na binata ng lungsod, si Rupert Benton.

Tanyag si Rupert Benton bilang pinakamapang-akit na binata sa kanilang siyudad. Sa gulang na dalawampu't isa, siya na ang CEO ng Benton Group. Hindi maikakaila ang kanyang kalamangan kumpara sa iba dahil sa kanyang sigla, katusuhan, at praktikal na pamamaraan sa negosyo, na siyang kinatatakutan ng marami sa kanyang larangan.

Si Bruce Benton, ang lolo ni Rupert, ang kusang nagprisinta na pumili ng mapapangasawa para sa kanya. Ang napili niyang si Annabel ay isang simpleng dalaga mula sa probinsya.

Nagmamasid ang driver habang hawak ang manibela, sinulyapan niya ang mukha ni Annabel na puno ng kainosentehan at hindi maiwasang mapabuntong-hininga. Naisip niyang baka mahirapan ang dalaga sa pagsasanay sa mga kultura ng pamilya Benton.

Habang lumilipas ang oras, dahan-dahang binuksan ni Annabel ang kanyang mga mata, sinalubong ang bagong lungsod na may tahimik na pagtataka.

Mabilis na narating ng sasakyan ang malawak na tahanan ng mga Benton. Maagap na kinuha ng driver ang mga bagahe ni Annabel upang tulungan siya.

Kakatuntong pa lamang ni Annabel sa loob ng mansyon nang biglang sumulpot ang isang elegante at maayos na babae. Tiningnan niya si Annabel mula ulo hanggang paa na may halatang panghahamak.

"Tracy!"

"Opo, Mrs. Benton."

Sa tawag na iyon, agad na kumilos si Tracy at sinimulang i-spray si Annabel ng disinfectant.

Ang babaeng may maayos na kasuotan ay si Erica Benton, ang ina ni Rupert. Utos niya, "Siguraduhing madisimpekta ang kanyang sapatos at buhok. Wisikan mo rin ang mga iyan."

Sa ilang saglit, nabasa na ng disinfectant ang mukha at katawan ni Annabel, at ang matapang na amoy nito'y kumurot sa kanyang ilong. "Bakit ba kailangan ito?" tanong niya, tinig ay puno ng panlalamig.

Napasinghap si Erica sa narinig.

"Narinig ko na galing ka sa probinsya, at inaasahan kong may kaunting kagandahang-asal ka. Parang kagaya mo lang pala ang mga batang walang disiplina doon. Ginagawa ko ito dahil ayokong magdala ka ng anumang virus o bacteria sa tahanang ito. Hindi mo ba naisip na maaari mo kaming mahawahan?"

Tumindig ang dignidad ni Annabel, hindi niya hinayaang maliitin siya ng kahit sino. Sana ay lumisan na lang siya kung hindi lang siya nakipagkasundo sa kanyang lolo.

"Marahil dapat mong gamitin ang disinfectant sa iyong bibig, mukhang mas kailangan nito eh."

Sa mga salitang iyon, itinulak ni Annabel ang katulong at naglakad papasok.

"Naku, ikaw..." Pagkasabi nito, itinuro ni Erica si Annabel, ang kanyang kamay nanginginig. Dali-dali naman siyang pinakalma ni Tracy.

Sa sala, isang dalaga na kaedad halos ni Annabel ang nakaupo, nakasuot ng mamahaling damit at makapal na makeup. Higit pa ang kanyang kayabangan kumpara kay Erica habang sinusuri niya si Annabel mula ulo hanggang paa. "Ito si Cathy Benton, pinsan ni Rupert."

"Talaga bang ikaw si Annabel Hewitt, ang magiging asawa ni Rupert?" Mapanuring tinignan ni Cathy si Annabel nang mapansin niyang hindi ito nakasuot ng designer clothes. "Gosh, walang taste si Lolo. Hindi ako makapaniwala na ikaw ang napili niya. Siya nga pala, nabalitaan kong sumakay ka lang ng tren papunta rito. Sana sinabi mong wala kang pambili ng plane ticket, sana'y binilhan ka namin. Ah, baka wala ngang airport sa inyo, 'no?"

Isang kilay ang itinaas ni Annabel habang tinitingnan si Cathy.

Napaisip siya kung ganito ba ka-arogante ang lahat sa pamilyang ito.

Sa totoo lang, walang airport sa kanyang pinanggalingan, ngunit nagpa-reserve ang kanyang lolo ng isang high-speed train para lang sa kanyang paglalakbay papuntang Douburgh. Walang kamalay-malay ang mga mayayabang na ito na siya'y naglakbay na parang isang VIP sa first class ng eroplano.

Sa katunayan, kung ninais niya, maaari siyang dumating dito sakay ng pribadong jet.

Kaya niyang ipaliwanag ito sa kanila, ngunit pinili niyang hindi na lang. Tahimik siyang tumungo sa hagdan.

Kitang-kita ang pagkainis sa mukha ni Cathy habang pinapanood niya si Annabel na umaakyat ng hagdan. Hindi siya sanay na hindi pinapansin, kaya agad niyang sinundan ito.

"Nasaan ang aking silid?" tanong ni Annabel sa isang katulong na sumusunod sa likuran.

"Dito!" pagturo ni Cathy sa isang pinto sa pasilyo, hindi na hinintay ang sagot mula sa katulong.

Pagbukas niya ng pinto, mayabang niyang sinabi, "Sigurado akong hindi ka pa nakakaranas ng kwartong ganito kalaki, 'di ba? Sana'y pahalagahan mo ito habang andito ka. Ako nga pala si Cathy, pinsan ni Rupert. Dapat kang maging maalalahanin sa akin, lalo na kung ikaw ay..."

Hindi pa man natatapos si Cathy, pumasok na si Annabel sa silid at isinarado ang pinto sa kanyang mukha, na lalo pang nagpaalab ng galit niya.

"Ah! Kakapalan talaga! Anong iniisip ni Lolo sa pagpili sa kanya?"

Dahan-dahang lumapit ang katulong at nagtanong, "Miss, tama ba na ito ang silid ni Mr. Benton?"

Tumitig si Cathy sa saradong pinto nang may panunuya.

"Shush! Huwag kang makialam sa kanya. Hindi gusto ni Rupert na may ibang tao sa kanyang personal na espasyo o gumagamit ng kanyang mga gamit. Kung malaman niyang narito siya, sabihin mo na lang na siya ang pumili na tumuloy dito."

Makahulugan ang ngiti ni Cathy, puno ng tusong balak, habang sinasabi niya ito.