Kasal sa Multimilyonaryong Kubli: Walang Hanggang Ligaya

"Felix, magsisimula na ang kasal-hindi ka puwedeng basta-basta na lang umalis!"

Nakasuot ng walang kapintas-pintas na puting bestida, mahigpit na kumapit si Linsey Brooks sa braso ni Felix Wells. Nangangatog ang kanyang mga daliri habang nilalamon ng takot ang kanyang boses.

Ito sana ang araw nila.

Ngunit ilang minuto bago magsimula ang seremonya, may nabasa si Felix sa kanyang telepono, humarap siya sa mga bisita, at malamig na inanunsyo: Kanselado ang kasal.

Nakasimangot siya, at nanikip ang kanyang boses sa pagmamadali. "Tabi. Nasaktan si Joanna. Mag-isa siya sa ospital, at siguradong takot na takot siya. Kailangan kong pumunta roon."

Namutla ang mukha ni Linsey.

Si Joanna Saunders-ang childhood sweetheart ni Felix.

Limang taon nang magkasintahan sina Linsey at Felix. At sa loob ng limang taon, tuwing lumalabas sila, sapat na ang kahit kaunting pangangailangan ni Joanna para iwanan siya ni Felix, na para bang wala siyang halaga.

Palagi niyang sinasabi na parang kapatid lang si Joanna sa kanya, at paulit-ulit niyang hinihiling kay Linsey na unawain iyon.

At sa bawat pagkakataon, pinagbigyan siya ni Linsey.

Pero ngayon ay araw ng kanilang kasal.

Eh ano naman kung kailangan siya ni Joanna? Ibig bang sabihin niyon na muli na naman siyang iiwan ng lalaking dapat sana'y magiging asawa niya?

Nanginginig ang boses ni Linsey habang pabulong siyang nagsabi, "Hindi puwede... Hindi ka puwedeng umalis. Hindi matutuloy ang kasal kung wala ka. Kahit ano pa ang mangyari, kailangan mong manatili. Felix... nakikiusap ako."

Ngunit tuluyan nang sumabog ang pasensya ni Felix. "Tama na! Tigilan mo ang pagiging makasarili. Puwede naman nating ipagpaliban ang kasal! Pero si Joanna-nasasaktan siya ngayon! Kung hindi ako pupunta, kakayanin mo ba ang magiging resulta nito? Tabi!"

Bago pa siya muling makapagsalita, mariin siyang tinabig ni Felix at dumaan.

Napasuray si Linsey, dumulas ang takong niya sa makintab na sahig bago siya tuluyang bumagsak. Nanatili siyang nakaupo roon, gulat at nawalan ng hininga, habang pinapanood si Felix na naglalakad palayo-dumiretso palabas ng pinto, ni hindi man lang lumingon pabalik.

At sa sumunod na segundo, tumunog ang kanyang telepono.

Hindi na siya nag-isip. Sinagot niya ito-at ang sumalubong ay isang boses ng babae, punong-puno ng panlilinlang at tagumpay.

"Linsey, araw ninyo ni Felix ngayon, di ba? Nagustuhan mo ba ang maliit na regalong ipinadala ko sa'yo?"

Nanigas ang buong katawan ni Linsey habang agad niyang nakilala ang nagsasalita. Nagngangalit ang panga niya nang siya'y sumagot, "Joanna... sinadya mo 'to. Inakit mo si Felix, hindi ba?"

"Tama. At? Anong balak mong gawin? Gusto ko lang ipaalala sa'yo, sa puso ni Felix, ako ang nauuna. Ako ang mahal niya." Ang tono ni Joanna ay punung-puno ng kayabangan, pagmamataas at pangungutya. "Siguro inabot ka ng buwan sa pagplano nito, ano? Sayang naman... Lahat ng pagod, lahat ng pangarap-wala na. Sa totoo lang, halos maawa ako sa iyo."

Napatingin si Linsey sa puting tela ng kanyang bestida. At sa unang pagkakataon, nakita niya ang limang taon nilang relasyon sa tunay nitong anyo-isang biro.

Isa siyang ulila na buong buhay ay naghanap ng pamilya at pagmamahal na matatawag niyang kanya.

Pero si Felix... hinding-hindi iyon ibibigay sa kanya.

Panahon na para tumigil sa pagsusumamo sa pag-ibig na kailanma'y hindi magiging kanya.

Isang matalim, malamig na tawa ang lumabas sa kanyang mga labi. "Huwag kang masyadong magpakasaya, Joanna. Matutuloy pa rin ang kasal."

Agad na nag-iba ang tono ni Joanna-mula kayabangan, naging tensyon. "Nasiraan ka na ba ng bait? Si Felix ang groom. Wala nga siya diyan. Paano mo balak ituloy ang kasal kung wala siya?"

Dahan-dahang ngumiti si Linsey, mapanukso at puno ng pang-uuyam.

Sino ba ang nagsabing si Felix ang kailangan niyang pakasalan?

Kung gano'n kadali siyang iniwan nito, mas lalo niyang kayang humanap ng iba-isang lalaking karapat-dapat tumayo sa altar sa tabi niya.

Matalas at matatag ang tono niya nang magsalita, "Paki-usap Joanna, iparating mo kay Felix ang mensahe ko. Sabihin mo sa kanya na ayaw ko na sa kanya. Hindi siya karapat-dapat na pag-aksayahan pa ng oras ko. At dahil sobrang sabik kang makuha siya, sige, iyo na. Isang duwag na lalaki at isang babaeng walang kahihiyan-bagay na bagay kayo. Suwertehin ka sana."

Ang boses ni Joanna ay tumalim dahil sa galit. "Linsey, binabalaan kita. Huwag mong sinusubok ang swerte-"

Click. Bago pa siya makapagtapos, ibinaba na ni Linsey ang tawag.

Tatlumpung minuto na lang at magsisimula na ang kasal. Kailangan niyang makahanap ng bagong groom-mabilis.

Hawak ang laylayan ng kanyang bestida, dali-daling lumabas si Linsey. Sa gulat ni Linsey, dagsa ang mga lalaking nakasuot ng itim na suit sa may pasukan. Ang bigat ng presensya nila'y hindi na kailangang ipaliwanag-maliwanag pa sa araw ang mensaheng dala nila habang maingat nilang sinusuyod ang bawat sulok, tila may hinahanap... isang bagay-o isang tao.

Sa gitna ng mga lalaking naka-itim, isang lalaki ang agad na pumukaw ng pansin niya-nakasuot ng tuxedo pangkasal, nakaupo sa wheelchair, puno ng awtoridad. Bagama't hindi gumagalaw, bumabalot sa kanya ang malamig na presensyang tila hindi maabot.

Ang boses niya'y mariin at puno ng awtoridad nang magsalita siya sa bodyguard sa harapan niya. "Malapit nang magsimula ang seremonya. Nahanap n'yo na ba si Haven?"

Nag-alinlangan ang bodyguard, halatang kabado. "Mr. Riley, sinuyod na namin ang buong perimeter, pero wala po kaming natagpuang bakas ni Ms. Walton. Mukhang tumakas na siya..."

"Tumakas?" Ang boses ng lalaki ay mabigat at pantay, ngunit ang tingin niya'y naging matalim na parang pangil ng isang mandaragit na minamasdan ang kanyang biktima. "Kung hindi mangyari ang kasal sa oras, alam mo kung anong ibig sabihin noon."

Narinig ni Linsey ang bawat salita, at sa isang iglap, naintindihan niya-iniwan ang lalaking ito sa altar, katulad ng nangyari sa kanya.

Walang pag-aalinlangan, hinawakan niya ang kanyang bestida at mabilis na naglakad papunta sa kanya.

Agad na kumilos ang mga bodyguard, humarap sa kanya na may mga seryoso at alertong ekspresyon.

"Ma'am, anong ginagawa niyo?" tanong nila.

Lumingon ang lalaki sa wheelchair at itinuon ang pansin niya sa kanya, ang presensya nito ay parang unos na nagbabantang dumaan.

Pero hindi natinag si Linsey. Matatag ang boses niya nang makipagtitigan siya at diretso sa mata ng lalaki. "Sir, narinig ko pong tumakas ang inyong bride. Kung ganoon po-hayaan niyo akong palitan siya. Ako na po ang magiging bride niyo."