Ang Walang Awa na Paghihiganti ng Ex

Ang kumpanya kong InnovaTech ang naging buong buhay ko. Itinayo ko ito mula sa wala, kasama ang boyfriend kong si Carlo, sa loob ng sampung taon. College sweethearts kami, ang "golden couple" na kinaiinggitan ng lahat. At ngayon, malapit nang maisara ang pinakamalaking deal namin, isang ₱2.5 bilyong kontrata sa Apex Capital.

Pero bigla na lang akong nakaramdam ng matinding pagkahilo at pagsusuka. Hinimatay ako. Nagising na lang ako sa isang ospital. Pagbalik ko sa opisina, hindi na gumana ang keycard ko. Tinanggal na ang access ko. Ang litrato ko, na may malaking "X" na marka, ay nasa basurahan.

Si Katrina Sandoval, isang batang intern na kinuha ni Carlo, ang nakaupo sa desk ko, umaarteng siya na ang bagong Chief of Operations. Malakas niyang ipinahayag na ang mga "non-essential personnel" ay dapat lumayo, habang diretsong nakatingin sa akin. Si Carlo, ang lalaking nangako sa akin ng mundo, ay nakatayo lang sa tabi, malamig at walang pakialam ang mukha. Binalewala niya ang pagbubuntis ko, tinawag itong abala, at pinilit akong mag-mandatory leave.

Nakita ko ang isang tubo ng matingkad na pulang lipstick ni Katrina sa mesa ni Carlo. Ito rin ang kulay na nakita ko sa kuwelyo niya. Doon na nag-ugnay ang lahat: ang mga gabing ginagabi siya sa pag-uwi, ang mga "business dinner," ang bigla niyang pagka-abala sa kanyang telepono-lahat pala ay kasinungalingan. Ilang buwan na nilang pinaplano ito.

Ang lalaking minahal ko ay wala na, napalitan ng isang estranghero. Pero hindi ko hahayaang kunin nila ang lahat. Sinabi ko kay Carlo na aalis ako, pero hindi ako aalis nang hindi ko nakukuha ang buong parte ko sa kumpanya, na nakabase sa halaga nito pagkatapos ng pondo mula sa Apex. Ipinaalala ko rin sa kanya na ang core algorithm, ang mismong dahilan kung bakit mamumuhunan ang Apex, ay nakapatent sa pangalan ko lamang.

Lumabas ako ng opisina, kinuha ang telepono ko para tawagan ang nag-iisang taong hindi ko inaakalang tatawagan ko kailanman: si Ethan Jenson, ang pinakamatindi kong karibal.

Kabanata 1

"Si Ethan Jenson ba ito?"

Ilang sandali ng katahimikan sa kabilang linya, bago sumagot ang isang malumanay at malalim na boses. "Ako nga. Sino po sila?"

"Bea Alcaraz."

Mas humaba ang katahimikan ngayon, puno ng mga tanong na hindi masabi. Nai-imagine ko siya sa kanyang corner office, 'yung may malawak na tanawin ng buong BGC, marahil ay nakakunot ang noo habang nakatingin sa telepono niya. Magkaribal kami. Ang kumpanya niya, ang Nexus Global, ang pinakamatindi naming kakumpitensya sa nakalipas na tatlong taon. Hindi kami nagtatawagan para makipagkaibigan.

"Bea Alcaraz," dahan-dahan niyang inulit, na parang isang tanong ang pagbigkas sa pangalan ko. "Hindi ko inaasahan 'to."

"Alam ko," sabi ko, matatag ang boses, hindi ipinapahalata ang gulo sa loob ko. "Tumatawag ako para sa isang business proposal. Gusto kong dalhin sa'yo ang deal sa Apex Capital."

Ang malalim niyang paghinga sa kabilang linya ang una kong maliit na tagumpay. "Ang Apex deal? Akala ko sigurado na 'yan sa inyo ni Carlo. Sa... kumpanya n'yo."

"Nagbago na ang mga bagay-bagay," mariin kong sabi.

"Anong nagbago?" giit niya, lumalabas na ang kanyang CEO instincts. "Bea, anong nangyayari? Tungkol ba 'to kay Carlo?"

Nagulat ako sa pagiging direkta niya. "Tungkol 'to sa negosyo, Ethan. Isang ₱2.5 bilyong oportunidad. Ako ang gumawa ng architecture, ako ang may relasyon sa Apex. Sa akin sila namuhunan, hindi sa pangalan ng kumpanya. Kaya kong dalhin 'yan sa Nexus."

"Alam ng lahat sa industriyang 'to na ikaw ang nagtayo ng kumpanyang 'yan mula sa simula," sabi niya, ang tono niya'y nagbago mula sa pagdududa patungo sa isang bagay na mas malambot. "Nakikita kita sa mga conference. Doble ang trabaho mo kumpara sa kahit sino sa kwarto, at doble ka rin katalino."

Huminto siya. "Naalala ko 'yung mga kwento tungkol sa mga unang araw n'yo. Kayo ni Carlo, nabubuhay sa pancit canton, nagco-code sa garahe n'yo. Ginamit mo 'yung mana mo para sa server costs noong hindi na siya makapagpasweldo."

Napangiwi ako. Masyado siyang maraming alam.

"Narinig ko rin na may gulo kanina," pagpapatuloy niya, maingat ang boses. "Na... tinanggal ka raw."

Isang malamig na kilabot ang gumapang sa akin. "Paano mo nalaman 'yan?"

"Mabilis kumalat ang balita kapag ang pinakamagaling na software architect sa industriya ay sinipa palabas ng sarili niyang kumpanya sa bisperas ng isang malaking funding round," sagot niya, may bahid ng galit sa kanyang boses para sa akin.

Isinandal ko ang ulo ko sa malamig na salamin ng bintana, nakatingin sa mga ilaw ng siyudad na dati'y puno ng pangako. Ang siyudad ko. Ang kumpanya ko. Ang pangarap ko.

Tama siya. Isinakripisyo ko ang lahat. Sampung taon ng buhay ko, ibinuhos ko kay Carlo Reyes at sa startup naming InnovaTech. College sweethearts kami, ang golden couple na babago sa mundo nang magkasama.

Nagkakilala kami sa isang computer science lab, parehong puno ng kape at ambisyon. Siya ang karismatikong frontman, ang visionary. Ako ang kabayo, ang taong ginagawang elegante at gumaganang code ang mga magagandang ideya niya.

Itinayo namin ang InnovaTech gamit ang ipon ko at ang charm niya. Nagtatrabaho kami ng labing-walong oras araw-araw. Nagshe-share kami ng murang pizza sa sahig ng maliit naming opisina, nangangarap na balang araw ay makikita ang pangalan namin sa isang skyscraper.

Lahat ng iyon ay parang totoo, napakatatag. Ang aming kinabukasan.

Ilang buwan na ang nakalipas, nang magsimula ang pagkahilo at pagsusuka, akala ko burnout lang. Pero hindi. Isang maliit na pintig ito ng bagong buhay. Ang buhay namin.

Buntis ako.

Nang sabihin ko kay Carlo, binuhat niya ako at inikot-ikot, ang mukha niya'y nagliliwanag sa tuwa na matagal ko nang hindi nakikita. "Isang baby, Bea! Baby natin! Ito na 'yun. Ito na ang lahat."

Nasa apartment kami, 'yung sa wakas ay kaya na naming bayaran pagkatapos ng seed round. Hinawakan ko ang mukha niya. "Carlo, magpakasal na tayo. Gawin na nating opisyal. Para sa atin, para sa baby."

Hindi nawala ang ngiti sa mukha niya, pero humigpit ito. Kumurap ang liwanag sa kanyang mga mata. Dahan-dahan niya akong ibinaba, ang mga kamay niya'y nasa balikat ko. Isang mahaba at tila nag-iisip na katahimikan ang sumunod.

"Bea, baby, syempre naman," sabi niya sa wakas, ang boses niya'y parang seda. "Pero isipin mo. Ang Apex deal ay sa susunod na linggo na. Ito ang culmination ng lahat ng pinaghirapan natin. ₱2.5 bilyon. Ito ang bubuo sa atin."

Itinuro niya ang paligid ng apartment, ang mga mata niya'y nagniningning sa pamilyar na apoy na iyon. "Simula pa lang 'to. Pagkatapos ng deal, nasa tuktok na tayo ng mundo. Pwede na nating gawin ang kasal na pangarap mo, bumili ng totoong bahay, ibigay sa baby na 'to ang lahat."

Yumuko siya, ang noo niya'y nakadikit sa akin. "Maghintay lang tayo. Huwag nating guluhin itong huling tulak. Pagkatapos nating pirmahan ang mga papel na 'yon, sa'yo na ako. Sa inyo na ako. Pangako."

At tulad ng isang tanga, na binulag ng isang dekada ng pag-ibig at pinagsamahan, naniwala ako sa kanya.

"Sige, Carlo," bulong ko. "Pagkatapos ng deal."