Ang Kanyang Lihim na Kahihiyan, Ang Kanyang Pampublikong Relasyon

Rime Glyph

Pag-ibig | Completed

5.0

Komento(s)

105

Tingnan

Mga Kabanata

Sa gabi ng kasal ko, lasing na lasing ang bago kong asawa na si Marco. Ang best friend ko sa loob ng dalawampung taon, si Carla, ay nag-text sa akin ng praktikal na payo: bigyan siya ng honey water at hayaan siyang matulog. Pero nang tumahimik na siya, bigla niya akong hinila palapit, ang hininga niya'y mainit sa aking leeg. "Mahal na mahal kita, Carla," bulong niya. At doon ko nakita. Isang tattoo na hindi ko pa nakikita dati, isang letrang 'C' na naka-ukit mismo sa tapat ng kanyang puso. Kinabukasan, sa aking kaarawan, dumating si Carla na may dalang cake, ang ngiti niya'y kasing tamis ng lason. Pagkatapos ng isang kagat, nagsimulang magsara ang lalamunan ko. Mani. Alam niyang nakamamatay ang allergy ko dito. Habang naghahabol ako ng hininga, ang unang reaksyon ni Marco ay hindi ang tulungan ako, kundi ang ipagtanggol siya. Tumayo siya sa pagitan namin, ang mukha niya'y isang maskara ng galit. "Ano ba ang problema mo sa kanya?" sigaw niya, bulag sa katotohanang ang asawa niya ay sinasakal na sa kanyang harapan. Napatumba ako, sinusubukang abutin ang aking EpiPen, ngunit hinawakan niya ang braso ko, hinila ako pabalik. "Hihingi ka ng tawad kay Carla ngayon din!" Gamit ang huling lakas ko, sinampal ko siya sa mukha. "Buntis ako," garalgal kong sabi. "At hindi ako makahinga."

Kabanata 10

01-06 19:26

Kabanata 1

Pero nang tumahimik na siya, bigla niya akong hinila palapit, ang hininga niya'y mainit sa aking leeg. "Mahal na mahal kita, Carla," bulong niya. At doon ko nakita. Isang tattoo na hindi ko pa nakikita dati, isang letrang 'C' na naka-ukit mismo sa tapat ng kanyang puso.

Kinabukasan, sa aking kaarawan, dumating si Carla na may dalang cake, ang ngiti niya'y kasing tamis ng lason. Pagkatapos ng isang kagat, nagsimulang magsara ang lalamunan ko. Mani. Alam niyang nakamamatay ang allergy ko dito.

Habang naghahabol ako ng hininga, ang unang reaksyon ni Marco ay hindi ang tulungan ako, kundi ang ipagtanggol siya. Tumayo siya sa pagitan namin, ang mukha niya'y isang maskara ng galit. "Ano ba ang problema mo sa kanya?" sigaw niya, bulag sa katotohanang ang asawa niya ay sinasakal na sa kanyang harapan.

Napatumba ako, sinusubukang abutin ang aking EpiPen, ngunit hinawakan niya ang braso ko, hinila ako pabalik. "Hihingi ka ng tawad kay Carla ngayon din!"

Gamit ang huling lakas ko, sinampal ko siya sa mukha.

"Buntis ako," garalgal kong sabi. "At hindi ako makahinga."

Kabanata 1

Dapat sana perpekto ang gabi ng kasal ko, pero si Marco ay sobrang lasing. Halos hindi na siya makatayo, at bulol na ang kanyang pananalita habang inaalalayan siya ng aming mga kaibigan papasok sa hotel suite. Narinig ko ang pag-click ng pinto, at naiwan kami sa isang katahimikan na parang napakaingay.

Tiningnan ko siya, nakaupo sa gilid ng aming king-sized bed, at isang alon ng kawalan ng pag-asa ang bumalot sa akin. Hindi ito ang lalaking pinakasalan ko. Isa siyang estranghero. Nanikip ang dibdib ko para sa kanya, para sa perpektong gabi na unti-unting nawawala.

Nag-vibrate ang phone ko. Isang text mula kay Carla, ang best friend ko sa loob ng dalawampung taon. *Napainom lang siguro nang sobra, Lena. Bigyan mo ng honey water at hayaan mong matulog. Okay na 'yan bukas.*

Naramdaman kong namula ang leeg ko. Laging alam ni Carla ang gagawin. Ang mensahe niya, na napakapraktikal, ay may pahiwatig din ng mga inaasahan sa gabing iyon, at nakaramdam ako ng munting pag-asa na baka maging maayos pa rin ang lahat.

Sinunod ko ang sinabi niya. Nag-order ako ng honey water mula sa room service at dahan-dahang pinainom si Marco. Sunud-sunuran siya, parang bata, ginagawa ang lahat ng hilingin ko nang walang laban.

Dahan-dahan, nawala ang kanyang pagiging magulo, at huminahon siya, pantay na ang kanyang paghinga habang nakahiga sa mga unan. Sa wakas, tahimik na siya.

Kinuha ko ulit ang phone ko, gusto kong mag-reply kay Carla, para pasalamatan siya sa pagiging kalmado sa gitna ng aking bagyo, tulad ng dati.

Bigla, may malalakas na braso ang yumakap sa akin mula sa likuran, idinikit ako sa isang mainit na dibdib. Hindi pa pala tulog si Marco. Ang hininga niya'y mainit sa aking leeg.

"Mahal kita," bulong niya, ang boses niya'y malalim at basag. Hindi ito ang mapagmahal na bulong ng isang bagong asawa. Parang isang pag-amin na pinunit mula sa kanyang kaluluwa.

"Mahal na mahal kita, Carla."

Ang pangalan ay lumutang sa hangin, isang lason. Hindi Alena ang sinabi niya. Sinabi niya ang pangalan ng best friend ko.

Nakahubad ang kanyang damit dahil sa kalasingan. Doon, sa kaliwang bahagi ng kanyang dibdib, mismo sa tapat ng kanyang puso, may isang tattoo na hindi ko pa nakikita dati.

Isang simple, eleganteng letrang 'C'.

Nawalan ng laman ang isip ko. Umikot ang mundo, ang mga tunog ay naging isang mahinang ugong sa aking mga tainga. Ang lalaking yumayakap sa akin, ang kwarto, ang puting bestida na nakasabit sa pinto-lahat ay parang isang pelikulang pinapanood ko mula sa malayo.

C. Carla. Ang 'C' ay para kay Carla.

Lahat ay nag-ugnay-ugnay. Ang dahilan kung bakit siya naglasing hanggang sa hindi na makakilos. Ang dahilan kung bakit lampas sa akin ang tingin niya sa reception, ang kanyang mga mata'y naghahanap ng iba. Hindi niya ipinagdiriwang ang aming pagsasama. Ipinagluluksa niya ito.

Nakatayo lang ako doon, hindi makagalaw sa kanyang mga yakap, sa loob ng tila isang kawalang-hanggan. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga.

Dahan-dahan, bumalik ang pakiramdam sa aking mga braso at binti, isang malamig na takot ang gumapang sa aking mga buto.

Nag-vibrate ulit ang phone ko sa nightstand.

Kumawala ako sa kanya, ang mga kilos ko'y matigas at parang robot. Hindi niya napansin, nawala na sa lasing na pagtulog.

Tinitigan ko ang nagniningning na screen.

Ang mensahe ay mula kay Carla.

Magpatuloy sa Pagbasa