/0/89812/coverbig.jpg?v=20251023102501&imageMogr2/format/webp)
Sa araw ng aking kasal, ang dating nambubully noong hayskul na minsang nang-api sa akin ay biglang sumulpot sa seremonya. Akala ko ay mananatili si Carsten Morgan sa aking tabi. Ngunit binitiwan niya ang kamay ko at lumakad na may tiyak na hakbang patungo sa kanya. Nang maglaon, nang idemanda ko ang bully at ilantad ang kanyang nakaraang pangha-harass, pinigil ni Carsten ang kaso. Siya pa mismo ang nagdemanda sa akin ng paninirang-puri laban sa kanya. Sa isang iglap, naging tampulan ng tukso ako sa internet. Sa isang party, may pangungutya sa boses ni Carsten, "Yung mga peklat sa katawan mo, nakakadismaya." Dagdag pa niya, "Sumuko ka na. Mayroon akong mayamang tiyuhin na sumusuporta sa akin. Wala kang panalo." Sa sumunod na sandali, ang tiyuhing ipinagmamalaki niya ay iniakbay ang braso sa aking baywang. Mahinang bulong niya sa aking tainga, "Kung ipakulong ko silang lahat, pipiliin mo ba ako?"
Chapter 1
Sa araw ng aking kasal, biglang dumating ang mang-aapi kong sa high school at sinira ang seremonya.
Naniniwala ako na si Carsten Morgan ay palaging papanig sa akin.
Ngunit iniwan niya ang aking kamay at determinado siyang lumapit sa kanya.
Nang kalaunan, nang sinampahan ko ng kaso ang nang-aapi at inilantad ang kanyang nakaraang pang-aabuso, pinigilan ni Carsten ang kaso.
Pati siya mismo ay nagsampa ng kontra-demanda laban sa akin para sa paninirang-puri sa kanyang reputasyon.
Sa isang iglap, naging tampulan ako ng katatawanan sa internet.
Sa isang piging, mapanghamak na sinabi ni Carsten, "Nakakadiri ang mga peklat sa iyong katawan."
Dagdag pa niya, "Sumuko ka na." Mayroon akong mayamang tiyo na nakasuporta sa akin. "Hindi ka mananalo."
Sa susunod na sandali, ang tiyuhin na ipinagmamalaki niya ay biglang niyakap ang aking baywang.
Mahinahon niyang bumulong sa aking tainga, "Kung ipadala ko silang lahat sa bilangguan, pipiliin mo ba ako?"
1
"Mr. Carsten Morgan, tatanggapin mo ba si Miss Amelia Waston bilang iyong asawa? Mr. Morgan?"
Biglang bumalik sa katotohanan ang lalaking nasa tabi ko sa tanong.
Napansin niya ang pagkamausisa sa aking mga mata.
Nag-alinlangan siya, tila tuliro.
Mahigpit na nakamasid ang mga panauhin sa amin.
Dahan-dahan kong pinisil ang kanyang kamay.
Mahinahon kong bulong, "Ano'ng nangyari, Carsten?"
May anino ng emosyon na sumilip sa mga mata ni Carsten.
Pinilit niyang ngumiti nang masaya habang tumitingin sa akin.
Nang bubuksan niya na ang kanyang bibig upang magsalita, biglang bumukas ang mga pinto ng auditorium.
Isang balisang, umiiyak na tinig ang umalingawngaw, "Carsten! Hindi mo ba sinabi na ako lang ang pakakasalan mo?"
Pinigil ang mga salita, nagulat ang pulutong, at napatingin.
Isang magandang babae sa damit pangkasal ang nakatayo roon, namumula ang mga mata, nakatitig sa aking ikakasal.
Umugong ang kwarto sa mga bulong.
Napatigil ako nang makilala ko ang kanyang mukha. Bigla akong napatigil sa paghinga.
Ang mga alaala na nakaukit sa aking mga buto ay nagpatindig ng balahibo.
Si Eleanor Morley ito, ang babaeng nang-bully sa akin noong high school.
Ang pagkagulat ay napalitan ng matinding takot.
Nanginig ang mga binti ko, at kusang hinawakan ko ang kamay ni Carsten.
Ngunit wala akong nahawakan.
Tumingala ako na puno ng pagdududa.
Nakatingin si Carsten sa babae sa ibaba ng entablado.
Nagniningning ang kanyang mga mata sa kagalakan at pagmamahal.
Nanlamig ang aking dugo.
"Carsten, ikaw..." Tumingin siya sa akin, may bakas ng awa sa kanyang mga mata.
Pagkalipas ng isang sandali, mahina niyang sinabi, "Pasensya na, Amelia." Ang pagiging kasama mo ay para lang itama ang pagkakamali ni Eleanor." Idinagdag niya, "Siya lamang ang mahal ko."
Kasabay noon, tumalon si Carsten mula sa entablado.
Bigla siyang naglakad patungo kay Eleanor.
Napasinghap ang mga bisita sa gulat.
Sumandal si Eleanor sa kanya, may mapagtagumpay na ngiti. "Amelia, natalo ka na naman sa akin." Ang kanyang ngiti ay napakaliwanag at may pagyayabang.
Sa entablado, tila ang kakaibang, may pakikiramay na titig ng madla'y nakatutok lamang sa akin.
Pinanood ko ang dalawang pigura na lumalakad palayo, magkaakbay.
Namutla ang aking mukha, at nanigas ang aking katawan.
Pagkalipas ng mahabang sandali, inilingon ko ang aking ulo, kasabay ng pagpatak ng mga luha.
Ngunit bahagya, lihim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.
/0/70451/coverorgin.jpg?v=06761d47d95227f61f0f8e398c7c78ce&imageMogr2/format/webp)
/0/70485/coverorgin.jpg?v=c6b882d0e4497ee32ad49bd0db106684&imageMogr2/format/webp)
/0/89071/coverorgin.jpg?v=f2cc2f76ad0590ef73c255dc9f499660&imageMogr2/format/webp)