Ang mga Bihag ng Pag-ibig

Kabanata 1

Natuklasan ko ang sikreto ng asawa kong si Mathias noong gabing iyon tatlong buwan na ang nakalipas.

Isang mahanging gabi ng tag-init, at may pagkawala ng kuryente na nakagambala sa artikulong sinusulat ko. Marahil dahil sa patuloy na pag-ulan kamakailan, muling sumiklab ang aking migraine. Pagkatapos uminom ng pampatulog, maaga akong humiga sa kama.

Nasa mataas na palapag ang aming apartment, kaya't hindi kami nagkaroon ng problema sa mga insekto. Gayunman, nakaramdam ako ng tuloy-tuloy na kati sa aking mukha, na parang may bahagyang humahaplos dito. Nang-aasar, kumampay ako ng kamay, ngunit nasugatan ng isang matulis na bagay.

Ang sakit ay nagpagising sa akin, at nagmulat ako ng mata sa kalituhan. Ang nakita ko ay isang pares ng namumulang mga mata na mariing nakatingin sa akin. Napasigaw ako at nagmamadaling pumunta sa kabilang dulo ng kama.

Ang aking asawa, si Mathias, ay nanatili sa parehong posisyon, tangan ang kumikinang na kutsilyo ng prutas. Ang kanyang katawan ay baluktot sa hindi natural na posisyon, at ang kanyang walang ekspresyon na mukha ay halos nakadikit sa aking unan. Ang kanyang bangs ang gumising sa akin.

Agad akong nilamon ng takot. Sobrang takot akong gumawa ng ingay at nanginginig lang ako sa sulok. Naglalakad ba siya habang natutulog? O talagang balak niya akong patayin? Magulo ang aking isip, hindi makapag-isip ng malinaw.

Hindi ko alam kung gaano katagal ang lumipas nang biglaang gumalaw si Mathias. Dahan-dahang bumaba ang kutsilyo sa kanyang kamay, bumaon nang malalim sa makapal na karpet. Nang bumagsak siya sa kama, hindi ko nagawang makagawa ng ingay at agad akong lumabas ng kwarto.

Nakatayo ako sa kanto ng kalye, malalim ang pag-iisip ng matagal bago nagpasya na pumunta sa bahay ng aking matalik na kaibigan. Kami ni Clara ay palaging malapit, ngunit matapos ang kasal, unti-unti akong lumayo sa kanya at nag-focus sa aking buhay may-asawa. Ngayon, tunay kong napagtanto ang halaga ng pagkakaibigan.

Kinabukasan, sinamahan ako ni Clara pauwi, habang tumatakbo ang aking puso sa kaba. Pagkakita ko pa lang na pagbukas ko ng pinto, nakita ko ang gwapo at maamong mukha ni Mathias. Siya ay kasing bait pa rin tulad ng dati, inihahain ang isang pritong itlog sa isang plato, hindi alintana ang nakakatakot na asal kagabi. Ngunit ang sugat na nangangati sa aking kamay ay pinaalalahanan ako kung gaano siya nakakatakot noon.

Matapos marinig ang salaysay ni Clara, isang hindi maipaliwanag na ekspresyon ang dumaan sa mukha ni Mathias. Ngunit agad siyang nagpakahinahon at ngumiti ng bahagya. "Hannah, baka nanaginip ka lang ng masama. Nangyari ang hiwa sa iyong kamay habang nagpuputol ka ng gulay kahapon. Tingnan mo, ang benda ay nasa basurahan pa.

Natigilan ako at tiningnan ang bendang may bahid ng madilim na pulang dugo. Nasa basurahan ito, na parang kinukutya ang aking mapanig na pag-iisip. Sinubukan din akong aliwin ni Clara bago umalis papuntang trabaho. Tinitigan ko ang perpektong ngiti ni Mathias ng mahabang oras bago umalis para magtrabaho.

Nakaupo sa aking mesa, abalang nagta-type, ang isip ko'y lumihis ng malayo. "Hannah, nakita mo ba ang balita kahapon?" Lumapit ang isang kasamahan na may tsismis na tingin. Wala ako sa mood para sa tsismis at basta na lamang umiling. Hindi iyon pinansin ng kasamahan at nagpatuloy na may sigasig.

"May isang asawa na nangaliwa at pinatay ang buong pamilya nila sa kanilang pagtulog, pati ang kambal na anak!" Nakakasuka ang tagpo; ang mga bangkay ay sobrang bulok na nakadikit na sa sahig. Kailangan pa ng pulis na susukin ang mga ito!"

Natigilan ako, sumibol ang takot sa aking dibdib. Nakita ng kasamahan ang aking namumutlang mukha at agad na nagsabi, "Oh, isa lang siyang gago. Hannah, sinusundo ka ng asawa mo araw-araw mula sa trabaho. Mukhang mabuting tao naman siya."

Oo, dalawang taon na kaming kasal, at laging kasing tamis ng unang pagkikita ang aming relasyon. Marahil ay isa lamang itong bangungot. Medyo nabawasan ang aking kaba, kaya't agad kong tinapos ang aking mga gawain at nagpaalam para makauwi ng maaga. Para makabawi, bumili pa ako ng munting cake sa daan pauwi.

Hawak ang cake, binuksan ko ang pinto at nakita ang pamilyar na anyo sa bintana, nakatalikod sa akin. Ngumiti ako at lumapit, niyakap siya nang marahan. "Bakit ang aga mong umuwi?"

Unti-unting humarap si Mathias, at kusang lumingon ako pataas. Naging biglang nanigas ang aking ngiti. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik, kita lamang ang maputi sa nangingitim na ugat, halos natatakpan ang kanyang mga balintataw. Hawak niya ang kutsilyong nakasakit sa akin noong nakaraang gabi, na may bahid pa ng kahina-hinalang dugo.

Bigla akong umatras ng hakbang, nalaglag ang cake at nagkalat sa sahig. Mukhang hindi niya ako gustong pakawalan, papalapit sa akin nang kakaiba. Agad na nagising ang aking likas na pag-iingat sa sarili, kaya mabilis kong kinuha ang anumang abot-kamay upang ihagis sa kanya. Hindi nagtagal, nagulo ang kwarto.

Sa pagsamantala sa sandali nang matamaan siya ng isang unan, tumakbo ako patungo sa pinto at tumakas. Pagkatapos makabawi ng hininga sa kalapit na café, nanginginig kong hiningi sa isang nagdaraan na tumawag ng pulis.

Agad dumating ang mga pulis, lumalapit nang may pag-iingat gamit ang kanilang mga pangkalasag. Binuksan nila ang pinto ng aking apartment, ngunit ang silid ay walang laman at malinis, walang palatandaan ng gulo. Kahit ang basag na set ng tsaa ay maayos na inayos pabalik sa mesa.

Binigyan ako ng pulis ng mapanlikhang tingin at tinawagan si Mathias. Dumating siya agad, mukhang medyo pagod. "Nagbuo ako ng mga leksyon sa paaralan buong araw. Ang paaralan ay may mga surveillance camera; maaari mong tingnan."

Binalikan ng pulis ang footage at natuklasan na si Mathias ay nasa paaralan talaga, gaya ng sinabi niya. Tumingin ako sa aking asawa, na patuloy na humihingi ng tawad sa mga pulis, na may pagka-mangha, ngunit hindi ko maaaring pabayaan ang aking bantay. May mali talaga.