Hinihintay Kita, Mahal ko

Ang gabi pagkatapos ng mahabang paghihiwalay ay napuno ng walang pigil na pagnanasa.

Matapos makawala sa kamalayan ng maraming beses sa panahon ng pagtatalik, sa wakas ay nairehistro ni Natalie Simpson ang pamilyar na tunog ng tubig na umaagos sa banyo.

Nakapatong sa unan, nakaramdam siya ng pagkaubos, ngunit sa sandaling lumabas ang lalaki, inipon niya ang lahat ng natitirang lakas at itinulak ang sarili patayo.

Si Connor Hughes ay lumabas na walang sando, may mga patak pa rin mula sa kanyang basang buhok. Ang kanyang balat, na hindi pangkaraniwang makinis para sa isang lalaki, ay tila nagniningning ng halos nakakabighaning pang-akit na imposibleng makaligtaan.

Inabot niya ang isang folder, inilagay sa nightstand, at itinulak ito patungo sa kanya.

"Tinapos na ang kontrata."

Ang kanyang mga salita ay tumama tulad ng isang nagyeyelong bugso ng hangin, na nag-iwan sa kanya na nagyelo sa kinatatayuan.

Dumapo ang kanyang tingin sa naka-bold na heading-Sponsorship Agreement-na nakalimbag sa kabuuan ng dokumento. Isang panginginig ang bumalot sa kanya habang pinipigilan niyang mapanatiling maayos ang kanyang tono.

"May natitira pang tatlong buwan. Hindi ka ba makapaghintay ng kaunti pa?"

Noon pa man ay alam na niyang darating ang araw na ito. Pagkatapos ng maraming taon sa tabi niya, hindi na maiiwasan. Gayunpaman, kumapit siya sa pag-asa-sandali pang panahon, kaunting panahon pa-na manatili sa piling niya.

Hindi man ngayon, noong sinabi sa kanya na anim na buwan na lang ang natitira sa kanya.

Ang matinding katahimikan sa pagitan nila ang nagbigay sa kanya ng pinakamalinaw, pinakamapangwasak na sagot.

"Joke lang yun." Itinaas ni Natalie ang kanyang mga balikat sa isang kaswal na kibit, sinusubukang laruin ito. "Sa totoo lang, matagal ko nang gustong tapusin ito. Hinihimok ako ng pamilya ko na tumira, at nakapila na sila ng mga blind date para sa susunod na linggo. Sa totoo lang, iniisip ko kung paano ito sasabihin sa iyo."

Pinilit niyang tumawa, na para bang ang sitwasyon ay walang iba kundi isang maliit na bagay.

Si Connor, sa kalagitnaan ng pagpapatuyo ng kanyang buhok, ay huminto, ang kanyang maitim na mga mata ay kumikislap patungo sa kanya. "Magbi-blind date ka?"

Tumango si Natalie, ang kanyang ekspresyon ay nagbibigay ng impresyon na ito ang pinaka natural na bagay sa mundo. "Kung tutuusin, hindi naman kita makakasama habambuhay; kailangan ko nang magpakatatag."

Dahil sa kanyang marupok na kondisyon sa kalusugan, ang pangangarap ng isang hinaharap na kasama niya ay wala sa tanong. Ang gusto lang niya ay umalis nang hindi gumagawa ng eksena.

Nagdilim ang mga mata ni Connor. Inis na itinapon niya ang tuwalya sa tabi, dali-dali niyang hinubad ang kanyang damit, at iniwang basa pa rin ang kanyang buhok.

"Si Dean na ang bahala sa iba."

Walang init ang boses nito, hindi gaanong tinatrato siyang kapareha at parang bagay na nawalan na siya ng interes.

Isang matinding kirot ang bumalot sa kanyang dibdib. Sa sandaling iyon, natunaw ang bawat matagal na iniisip na pinanghawakan niya. Hindi na siya nagkikimkim ng anumang ilusyon.

Dumapo ang tingin ni Connor sa gutay-gutay na blusa sa sahig, napagtantong hindi na ito maayos. Pagkatapos ng ilang sandali ay nagsalita ulit siya. "Dito ka mamayang gabi. Magdadala si Dean ng mga sariwang damit sa umaga."

Pilit na ngumiti si Natalie at sinabing, "Huwag mong kalimutang paalalahanan siyang magdala ng birth control pills."

Sandaling huminto ang kamay ni Connor habang inaayos ang kanyang relo. Nang hindi lumilingon, tumalikod siya para umalis. "Hindi mo ba masasabi sa kanya iyan?"

Naninigas ang pilit na ngiti sa mukha ni Natalie bago dahan-dahang naglaho.

Kinabukasan, eksaktong alas-diyes, si Dean Williams, ang katulong ni Connor, ay lumitaw sa pintuan gaya ng inaasahan.

Inabot niya rito ang isang tasa ng maligamgam na tubig kasama ang isang pamilyar na tableta.

"Pahalagahan ang pakikipagtulungan, Ms. Simpson."

Sa loob ng tatlong taon, umiinom siya ng mga tabletang ito habang kasama si Connor. Sa bawat pagkakataon, si Dean ang naghatid sa kanila-laging may ganyang magalang, hiwalay na ekspresyon, na tinitiyak na kinuha niya ang mga ito.

Tinitigan ni Natalie ang tableta sa kanyang palad, isang nakakaligalig na lamig na gumagapang sa kanyang mga ugat.

"Nagdala ako ng mainit na tubig para sa iyo. Inumin mo bago lumamig," sabi ni Dean, ang tono nito ay tila maalalahanin, kahit na mas alam niya.

Sinisigurado lang niyang hindi siya mabubuntis sa anak ni Connor.

Bahagyang ngumiti si Natalie, nilunok ang tableta, at humigop ng mabagal na tubig bago ibinalik ang walang laman na baso.

"Salamat, pero mas gusto ko yung akin na may kasamang yelo."

Walang abala, inilabas ni Dean ang isang stack ng mga dokumento at sinimulang ilatag ang mga ito isa-isa.

"Isang villa sa Aroma Estates, isang penthouse sa Bloom Towers, isang suite sa Spring Residences..."

Habang ipinagpatuloy niya ang paglilista ng mga ari-arian, naliligaw ang mga iniisip ni Natalie.

Una siyang bumisita sa Aroma Estates dalawang taon na ang nakakaraan sa kanyang kaarawan. Noong gabing iyon, bigla niyang nabanggit kay Connor na hindi pa niya nakita ang karagatan.

Bagama't kagagaling lang sa paglalakbay sa Uzrersey, ilang oras siyang nagmaneho para dalhin siya sa baybayin, para lang masaksihan niya ang mga bituin na kumikinang sa alon.

Naaalala niya pa rin ang maalat na simoy ng hangin, ang maindayog na pagbagsak ng tubig, ang paraan ng pagkakasabunot ng kanyang buhok sa mga butil ng buhangin-higit sa lahat, naalala niya ang boses ni Connor, paulit-ulit na binubulong ang kanyang pangalan.

Ang gabing iyon ang pinaka hindi malilimutang kaarawan sa buhay niya.