Pangalawang Pag-ibig: Sa Aking Boyfriend na May Kapansanan

Sa loob ng apat na taon, nagsilbi akong assistant ni Caleb, at sa tatlong taon, naging kasama niya.

Hindi ko inakalang makakalabas ako sa villa na minsang naging piitan ko.

Ilang taon na ang nakalipas, si Nathan, ang dukha ngunit popular na estudyante na may kapansanan sa mga binti, ay nagpunta sa ibang bansa. Pagkalipas ng anim na taon, bumalik siya, muling bumangon ng makapangyarihan at nag-iisang pinabagsak ang Griffin Group.

Nalugi si Caleb at naging hikahos.

Binuhat ako ni Nathan palabas ng villa na iyon, itinuturing akong isang prinsesa sa loob ng isang taon.

Sa aking ika-26 na kaarawan, pinatay ako ni Caleb sa villa na iyon.

Si Nathan, duguan, ay yakap-yakap ako sa kanyang mga bisig, ang ekspresyon ay nakakabahala sa katahimikan: "Scarlett, ikaw na ang mauna." Susunod ako kaagad."

Habang nakatitig ako sa kanyang mga mata, puno ng luha ng dugo, taimtim akong nagdasal sa langit na iligtas siya, na hayaang mabuhay siya.

Natuparan ang mga dasal ko.

Pagmulat ko ng mata, bumalik ako sa edad na 18.

Nathan, sa oras na ito, ako naman ang magliligtas sa iyo.

"Uy, narinig ko na paralisado ka na mula baywang pababa?"

"Oh, oh, oh, naputol din ba ang pagkalalaki mo?"

"Hindi ba't tama, Nathan? Magsalita ka!"

"Anong silbi ng pagsasalita? Hubaran niyo siya at tingnan, hindi pa ako nakakakita ng lalaking naputulan!"

"Heh heh, siya ang pinakasikat na lalaki sa paaralan noon. Ang isang larawan lamang niya ay puwedeng umabot ng daan-daan! Iniisip ko kung magkano kaya ang halaga ng isang hubad na larawan ng guwapong 'yun..."

Sa kaloob-looban ng eskinita, may mga anino na nagngangalit sa isang tao sa lupa.

Kinuha ko ang aking telepono at sumigaw, "Tigil! Tumawag na ako sa pulis!"

Kakabalik ko lang sa sandaling ito, narinig kong binu-bully si Nathan ng ilang mga mapuputlang tauhan sa eskinita kaya't nagmadali akong pumunta. Sa kabutihang palad, nakarating ako sa oras.

Sa nakaraang buhay ko, naaksidente si Nathan noong unang taon namin sa kolehiyo, na naging sanhi ng pagkaparalisa ng kanyang mga binti, at nagging limitado na lamang siya sa paggamit ng wheelchair.

Kinalaunan, binu-bully siya ng mga tauhan ni Caleb sa labas ng paaralan. Kinuha nila ang mga malaswang larawan niya, ikinalat ito online para ipahiya siya, at nagpakalat ng mga tsismis. Nagkaroon siya ng matinding depresyon at kinailangan niyang magpahinga mula sa paaralan ng mahigit kalahating taon.

Makalipas ang pitong taon, sinagip niya ako mula sa mga tauhan ni Caleb at inalagaan ako ng maigi. Nakita ko pa rin siyang umiinom ng sertraline para sa depresyon niya.

Sa pagkakataong ito, hinding-hindi ko na hahayaan mangyari ulit ang ganitong bagay!

Hingal na hingal, itinaas ko ang cellphone ko sa kanila, "Mga bastos kayo, paano ninyong nagawa na manggulo ng lalaking estudyante sa harap mismo ng gate ng paaralan! Ibubunyag ko kayong lahat sa social media confession page!"

Nagagalit ang mga blonde na siga, "Sinong nanggugulo sa lalaki!"

"Naku! Nakakadiri yan!"

"Scarlett, huwag mo kaming siraan! Ibinaba ang telepono!"

"Hindi ko ibababa ito!" Sabi ko, ang mga kamay ko ay nakalagay sa baywang, habang mas pinipilit na kuhanan sila ng bidyo. "Nagla-live ako! Hindi magtatagal, malalaman ng buong paaralan ang kababuyan n'yo!"

Nagkakagulo ang mga blonde na siga, "Hoy! Nagbibiro lang kami!"

"Scarlett, magsabi ka ng totoo, si Caleb ang nagsabi sa amin na turuan ng leksyon si Nathan!"

"Ayos, ngayon nadamay na rin si Caleb!" Inilipat ko ang kamera sa close-up, "Lahat kayo, tingnan ninyong maigi! Ang mga walanghiyang ito ay lantaran na nambu-bully ng kamag-aral, kumikilos ng kasuklam-suklam, at mukhang mas kahindik-hindik pa! "Kapag nakita niyo sila, bugbugin niyo!"

"Huwag mag-alala, mahal kong mga manonood!" "Kakatawag ko lang sa mga pulis, at paparating na sila!" "Sila ang dapat matakot!"

"At sisiguraduhin kong sasabihin sa mga pulis ang lahat tungkol kay Caleb, ang utak ng lahat ng ito!"

"Ikaw, kelangan mong maturuan ng leksyon..."

"Tumigil sa pagsasalita at tumakbo!" "Mas lalala pa kapag dumating na ang mga pulis!"

Ang pinuno ng mga bugoy na may kulay blondeng buhok ay tumitig sa akin nang matalim, pagkatapos ay pinangunahan ang iba, dali-daling tinakpan ang kanilang mga mukha, at tumakbo palabas sa kabilang dulo ng eskinita.