Paggising ng Wasak na Puso

Sa edad na 25, sinabi ng lahat na si Evelyn Carter ang pinakamaswerteng babae sa buong lungsod ng Beaumont.

Ang tagapagmana ng isa sa mga pinaka-maimpluwensyang pamilya sa lungsod, si Victor Blake, ay umibig sa kanya sa unang tingin sa isang pagtatanghal. Kahit na matapos ang isang kalunos-lunos na aksidente na nagdulot ng pagbagsak ng isang stage rig, na naging sanhi ng kanyang pagkaparalisado, tinutulan ni Victor ang lahat ng inaasahan at pinakasalan siya.

Pagkatapos ng kasal, hindi nagtipid si Victor, kumuha ng mga nangungunang medikal na eksperto kapwa sa bansa at sa ibang bansa upang gamutin ang kanyang mga pinsala, at pinasiyahan niya ang lahat ng pangangailangan nito. Gagawin niya ang lahat para sa kanya.

Ang araw na muli siyang tumayo ay ang kanilang ikatlong anibersaryo ng kasal. Si Evelyn, na puno ng pananabik, ay bumili ng isang malaking palumpon ng mga bulaklak, sabik na sorpresahin si Victor.

Ngunit bago pa siya makapasok sa kanilang pribadong silid ng isang club, narinig niya ang isang pag-uusap na magmumulto sa kanya magpakailanman.

"Sa iyong anibersaryo, wala ka sa bahay kasama ang iyong maliit na asawa, sa halip ay dito ka umiinom sa amin. Ano bang meron diyan, Victor?"

"Munting asawa? Siya lang ang alaga niya. Pinananatili niya siya sa paligid, nakaupo sa wheelchair na iyon na parang walang kwentang bagay, ginagawa niya ang anumang sasabihin niya."

Si Victor ay nakaupo sa sopa sa silid, tahimik na nakikinig sa kanilang mga salita, hindi nagtangkang pabulaanan sila.

Si James Thornton, ang kanyang kaibigan noong bata pa, ay ipinulupot ang kanyang braso sa balikat ni Victor na may ngiti.

"Kung ako ang tatanungin mo, napakatalino ng plano ni Victor. Inayos niya ang stage accident ni Evelyn para masiguradong hindi na siya makakalaban ni Sophia. Ngayon siya ay natigil sa wheelchair na iyon, at si Sophia ay makakakuha ng mga parangal."

Natigilan si Evelyn sa pwesto, inches na lang ang kamay niya sa pinto, biglang napawi ang ngiti niya.

Magkasamang lumaki sina James at Victor, at hindi siya nahihiyang magsalita nang walang ingat sa harap niya.

Nang makita ang kawalan ng reaksyon ni Victor, nagpatuloy si James, "Hindi ko lang gets. Kung sinira mo na siya, bakit kailangan mo pang pakasalan? Bakit kumukuha ng pinakamahusay na mga doktor upang gamutin ang kanyang mga binti? Love at first sight ba talaga?"

Kumirot ang puso ni Evelyn. Napabuntong hininga siya, naghihintay ng tugon ni Victor.

Kung totoong mahal siya ni Victor, kaya niyang isuko ang lahat para sa kanya, maging ang sarili niyang mga pangarap.

Pero parang sampal sa mukha ang sumunod na sinabi ni Victor.

"Sa tingin mo posible ba yun? Pinakasalan ko siya para makuha ni Sophia ang gusto niya, ang makasama ang taong totoong mahal niya. Hindi ko kailangang maging masaya, ngunit siya ay dapat."

Sandaling tumahimik ang silid, at napabuntong-hininga si James, tinapik si Victor sa balikat.

"Iyon ay isang paraan upang ilagay ito. Ngunit alam mo na si John Huxley ay hindi kukuha ng hindi bilang sagot. Walang humpay niyang hinahabol si Evelyn, kahit nagpakasal na ito, hawak pa rin niya ang pagkahumaling sa kanya. Pumayag si Sophia na umuwi bukas, at malamang na sa wakas ay sumuko na ito sa kanya, handa nang bumitaw para sa kabutihan. Naging masaya ka na kay Evelyn, pero huwag mong hintayin na magpakasal si Sophia sa iba bago ka magsisi."

Hindi na nakarinig si Evelyn. Nanginginig ang kamay niya, itinulak niya ang sarili pabalik sa mansyon.

Bumisita muli ang doktor para suriin ang kanyang mga binti, tinanong kung may nararamdaman ba siya. Nakatingin sa kawalan si Evelyn, umiling-iling.

Ang lalaking nakasama niya ng tatlong taon na kasal, ang nakikisama sa kanyang kama gabi-gabi, ang naging sanhi ng aksidente na nagdulot sa kanya ng pagkaparalisado.

Hindi niya kayang sabihin sa kahit kanino sa mansyon na kaya na niyang tumayo mag-isa.

May mga espiya sa lahat ng dako sa bahay ni Victor. Hindi niya maaaring ipagsapalaran ang pag-alam nito na kaya niyang maglakad muli-paano kung magpasya siyang sirain muli ang mga binti nito?

Alas-10 ng gabi, umuwi si Victor gaya ng nakagawian at tinanong ang doktor tungkol sa kalagayan ni Evelyn. Nang sabihin sa kanya na wala pa ring pakiramdam si Evelyn sa kanyang mga binti, nakahinga siya ng maluwag, na para bang sa wakas ay nakahinga na siya ng maluwag.

Saka siya ngumiti, kumuha ng isang hiyas na kwintas mula sa kanyang bulsa at inilagay ito sa kanyang leeg.

"Happy anniversary, mahal ko. gusto mo ba?"

Karaniwan, si Evelyn ay tuwang-tuwa, hinahaplos ang kwintas at ipinatong ang ulo sa dibdib nito na may nahihiyang ngiti.

Pero ngayon, hindi niya magawang ngumiti.

Napansin ni Victor ang pagbabago ng mood nito at lumuhod sa harapan niya, kumunot ang noo nito sa pag-aalala. "Anong wala? May nagalit ba sayo?"

Nang hindi na siya hinintay na sumagot, sumimangot siya at malamig na inutusan ang mayordomo, "Tawagan mo lahat ng nasa bahay na pumunta rito..."

Pilit na ngumiti si Evelyn, napatigil siya. "I'm fine, please wag mo silang gawing uncomfortable."

Marahang hinawakan ni Victor ang kanyang mukha. "Naging abala ako sa trabaho ngayon. Hindi man lang ako nagkaroon ng oras para makasama ka. Ipinapangako kong magkakaayos tayo."

Mabilis na sumagot si Evelyn, "Paano bukas? Narinig ko na ang international dance superstar na si Deanna Cassan ay nagpe-perform dito sa Beaumont. Gusto kong makita ito..."

"Hindi uubra ang bukas," putol ni Victor.