Kinulong Ko Ang Angkan ng Aking Asawa

Noong anibersaryo ng aming kasal, bigla akong naisipang gumawa ng memory video gamit ang lumang telepono ng aking asawa.

Pagkatapos itong i-on, awtomatikong nag-pop up ang app ng mga tala ng telepono, na may pinakabagong entry na pinamagatang "Baby Diary."

"Ngayon ay isang buwan mula nang dumating ang aming maliit na babae. Parang mas malala ang morning sickness ni Mommy. Dinudurog nito ang puso ko. Binigyan ka ni Daddy ng maraming magagandang damit na isusuot kapag nandito ka."

Ang tala ay pinirmahan ng aking asawa, si James Vance.

Pero hindi ako buntis.

Tinawagan ko si James sa trabaho. "Anong meron sa notes sa luma mong phone?"

Habol ang hininga niya sa kabilang dulo, saka siya tumawa ng mahina. "Oh, yun? Kaibigan ko lang yun. Buntis ang asawa niya, at wala siyang maisulat, kaya ginamit niya ang telepono ko."

Natawa ako at sinabing okay. Pagkatapos ibaba ang tawag, binuksan ko ang photo album ng telepono, pumunta sa "Recently Deleted," at na-recover ang isang tinanggal na ultrasound image.

Hawak ang ultrasound na may pangalang "Amelia Harper", ngumiti ako at tinawagan ang aking biyenan na si Margaret.

...

"Margaret, may anak si James sa iba."

Tumaas ang matalas niyang boses sa kabilang dulo. "Ano?"

Hinawakan ko ang ultrasound, nanlamig ang aking mga daliri, ngunit nanatiling kalmado ang aking tono. "Halos tatlong buwan na ang ultrasound. Ito ay isang lalaki."

Natahimik si Margaret.

Hindi mula sa pagkabigla, ngunit mula sa uri ng katahimikan na nanggagaling bago malutas ang isang pamamaraan.

Pagkatapos ng buong kalahating minuto, muli siyang nagsalita, ang kanyang tono ay ganap na bumabaligtad, dala ang isang tumatangkilik na kaginhawaan. "Clara, wag ka ngang magalit. Ang mga lalaki, alam mo, sila ay hinihimok ng kanilang baser instincts. May mga pagkakamaling nangyayari. Besides, three years na kayong kasal ni James na walang baby. Hindi naman niya lubos na kasalanan. Ang aming pamilya ay naging isang tagapagmana bawat henerasyon para sa tatlo. Hindi natin hahayaang matapos ito sa kanya. Alam mo, tahimik na umiiyak si James sa tuwing nakikita niya ang mga anak ng ibang tao."

Ang baluktot niyang lohika ay gusto kong matawa sa galit. "So, sinasabi mo na dahil wala pa akong anak, may katwiran siyang nakabuntis ng ibang babae?"

"Huwag nating ilagay ito nang labis." Pinalis ito ni Margaret, ang kanyang tono ay may bahid ng halos hindi natatagong saya. "Dahil almost three months na, yun ang unang apo ng pamilya namin. Kailangan nating tiyakin ang isang ligtas na pagbubuntis. Huwag kang mag-alala, kung mananatili kang kalmado at hindi ka magpapagulo, babalikan ka ni James kapag ipinanganak na ang sanggol. Ang iyong lugar bilang Mrs. Vance ay ligtas. Maaari pa nga naming iuwi ang bata para palakihin mo. Ang babaeng iyon ay isang paraan lamang para makamit. Oh, pinangalanan ko na ang baby. Tawagin natin siyang Ethan. Ipagpapatuloy niya ang pamana ng pamilya."

Inilatag niya ang isang walang laman na pangako, na parang dapat akong magpasalamat.

Hindi na ako nakipagtalo pa, cutting straight to the point. "Anong pangalan nitong Miss Harper?"

Malinaw na hindi inaasahan ni Margaret ang pagiging prangka ko. Huminto siya, pagkatapos ay nagsalita, "Amelia Harper. Teka, paano mo nalaman ang apelyido niya?"

Nag-iingat ang boses niya nang mahuli niya ang sarili.

napangiti ako. "Margaret, napakagaling mong biyenan. Siya nga pala, si James ba ay nagpapadala kay Amelia ng limang libong dolyar kada buwan? Nagmula ang pera na iyon sa pamana ng aking mga magulang, hindi ba?"

Bumibilis ang paghinga niya sa kabilang dulo.

Ibinaba ko ang tawag, tinitigan ang pangalang "Amelia Harper" sa ultrasound, akmang-tugma sa sinabi ni Margaret.

Hindi ako ang huling nakaalam.

Ako lang ang nakatago sa dilim, ang tanga sa kwentong ito.

Binuksan ko ang photo album ng phone at nag-scroll sa wedding picture namin. Sa loob nito, nakapatong ang braso ni James sa bewang ko, maliwanag ang ngiti niya.

Sa isa pang larawan noong araw ding iyon, hinawakan niya si Amelia, mas lalong sumikat ang ngiti nito.

Tumunog ang phone ko ng may message galing kay James. "Sweetheart, anong gusto mong hapunan? Aalis ako ng maaga para ipagluto ka."

Kalakip ang isang selfie mula sa kanyang opisina, ang kanyang ngiti ay malambot, ang kanyang titig na sumasamba, tulad noong nahulog ako sa kanya tatlong taon na ang nakakaraan.

Kung hindi dahil sa tala na iyon, baka tuluyan na akong naloko.

Sumagot ako, "Sounds great. I'm craving lobster bisque, yung tipong ginagawa mo."

Nagtext siya agad. "Kahit ano para sa aking reyna."

Ibinaba ko ang phone at tinawagan ang best friend ko. "Tulungan mo akong maghukay sa isang taong nagngangalang Amelia Harper. Gayundin, kunin mo sa akin ang lahat ng mga rekord ng pananalapi ni James sa nakalipas na tatlong taon, kasama ang kanyang mga magulang. At tingnan ang katotohanan sa likod ng aksidente sa sasakyan ng aking mga magulang."

Sumipol siya sa kabilang dulo. "Nagbalak na sunugin ang lahat?"

Napatingin ako sa bintana, nanlamig ang mga mata ko. "Gusto kong mawala sa kanila ang lahat. Oras na para magbayad sila."