Ang Pagsibol ng Mafia Heiress: Siya ay Higit Pa sa Iniisip Mo

"Maren, hindi mo ba napansin kung gaano kalaki ang karangalan ni Nadia sa ating pamilya? At tingnan mo ang iyong sarili-ang nagawa mo lang ay hilahin kami pababa."

"Tandaan mo, minsang itinaya ni Nadia ang sarili niya para sa iyo. Oras na para ibalik ang pabor."

"Iligtas mo si Nadia! Gawin mo lahat ng gusto mo kay Maren."

"Pipili ko rin si Nadia!"

"Same here."

Sa mabangis na labas, sa isang abandonadong pabrika, mahigpit na nakagapos ang mga pulso ni Maren Morgan. Walang magawa siyang nakinig habang pinili ng kanyang tatlong kapatid na babae si Nadia Morgan, ang kanyang kapatid sa ama, kaysa sa kanya.

Ang kanyang huling pag-asa ay nakasalalay kay Wilbur Thorpe, ang kasintahang lubos niyang itinatangi sa loob ng mahigit sampung taon, ang lalaking nakasama niya sa pagkabata.

Si Wilbur ay nakatayo sa malapit, walang kapintasan ang pananamit, ang kanyang kilos ay makintab at malayo.

Sandaling nag-ugnay ang kanilang mga titig, ngunit ang mga labi ni Wilbur ay nakahiwalay upang magsalita nang may malupit na pagkakahiwalay. "Si Nadia ang pipiliin ko. Hawakan mo siya, at magsisisi ka. Si Maren naman-wala siyang kwenta para sa akin. Gawin mo lahat ng gusto mo."

Ang walang awa na pagwawalang-bahala ni Wilbur ay dumurog kay Maren, na dumurog sa kanyang puso. Malinaw niyang naalala ang lahat ng kanyang isinakripisyo para mapanatili itong buhay, paulit-ulit na binibigyan siya ng dugo kahit na binalaan siya ng mga doktor na maaaring hindi na siya mabuhay.

Bagama't inaasahan na niya ang pagtanggi nito, ang marinig ang malamig na mga salita nito ay nakabasag ng isang bagay sa kaloob-looban niya.

Ang sakit ay labis-labis na hindi siya makapagsalita.

Wala na siyang nagawa kundi panoorin si Nadia na lumuluha at yumakap sa mga bisig ni Wilbur. Ang parehong lalaking malamig at malayo sa kanya ay ngayon ay magiliw na pinupunasan ang mga luha ni Nadia.

Ang kanyang mga kapatid na lalaki ay pinalibutan si Nadia nang maingat, pinaulanan siya ng pagmamahal, lubos na bulag sa kanyang pagkabalisa.

Walang nagmamalasakit sa kanya. Hindi man lang nila siya binigyan ng maikling sulyap.

Sa halip, hinarap niya ang mga kidnapper, ang kanilang maruruming katawan ay gumagalaw patungo sa kanya nang may masamang pag-asa.

"Sino ang mag-aakalang itatapon ng pamilya Morgan ang kanilang lehitimong anak na babae para lamang maprotektahan ang isang hindi lehitimong anak? Mukhang naka-jackpot ang mga daga na tulad natin ngayong gabi."

"Patience, boys-lahat ay nakakakuha ng turn."

Napaatras si Maren sa pader, nakulong.

Nasunog ang kanyang lalamunan sa kaninang pag-iyak, sariwa pa rin ang lasa ng dugo.

Habang ipinagdiwang ng kanyang pamilya ang pagliligtas kay Nadia, naramdaman ni Maren na nawala ang huling hibla ng pag-asa.

Sa wakas ay sumuko na siya.

Sumagi sa kanyang isipan ang mukha ng kanyang ina, at kasabay nito ang paglakas ng lakas. Tapos na siyang mabuhay sa bangungot na ito.

Sa isang biglaang pagsabog, iniangat ni Maren ang kanyang ulo at sumandal sa dingding.

Pero bago pa siya makalayo, naabutan ng lead kidnapper. Hinawakan niya ang isang kamao sa kanyang buhok at hinatak siya sa likod ng may brutal na puwersa, pinutol ang kanyang pagtatangka.

Pagkatapos, isang marahas at masakit na sampal ang dumapo sa mukha ni Maren.

"Isipin mo ulit, bitch! Hindi pa kami tapos sayo."

Ang malupit na epekto ay nagdulot kay Maren na nawalan ng malay.

Ngunit tila walang pakialam kahit isang tao.

Sabik na tumawa ang mga kidnapper, malinaw ang kanilang maruruming intensyon.

Mahigpit na humawak ang mga kamay sa damit niya.

Ngunit sakto nang kumilos ang mga kidnapper para punitin ang damit ni Maren, bigla niyang iminulat ang kanyang mga mata.

Ang anumang bakas ng kahinaan ay agad na naglaho, napalitan ng matinding tingin na parang mandirigma.

Reacting purely on instinct, binaligtad ni Maren ang sarili pataas.

Inikot niya ang kanyang nakagapos na mga pulso sa lalamunan ng pinakamalapit na salarin.

Gamit ang kanyang momentum, umikot siya nang husto at desidido.

Isang nakakasakit na snap ang pumuno sa katahimikan habang ang lalaki ay bumagsak na walang buhay.

Napakinabangan ang maikling pagkabigla, mabilis na nagsagawa si Maren ng isang napakataas na sipa, na nagpakawala sa natitirang mga kidnapper.

Ang kagyat na banta ay na-neutralize na ngayon, ngunit ang noo ni Maren ay nanatiling malalim na nakakunot, nalilito ang kanyang mga tampok.

May naramdamang mali.

Paano niya naipadala nang walang kahirap-hirap ang mga kidnapper? Bakit parang second-natural ang mga galaw niya, pamilyar pero nakalimutan?

Sa sandaling iyon ng kawalang-katiyakan, ang mga nakalibing na alaala ay sumulong, na labis na nagpadaig sa kanya.

Mula sa kanyang mga unang araw hanggang sa traumatikong sandali ng kanyang pagkidnap, na sinundan ng pagbaba sa madilim na mundo-isang buhay na basang-basa sa pagdanak ng dugo at kaguluhan.

Naalala niya ang lahat.

Anim na taon na ang nakalilipas, bilang lehitimong anak ng mayayamang pamilya Morgan sa Baimsa, siya ay dinukot ng mga kaaway na may mga lumang sama ng loob. Apat na taong alaala ang nawala sa kanya noong underworld days niya, pero ngayon, naalala na niya ang lahat.

Ayon sa matingkad na alingawngaw, siya ay naibenta sa ilang red-light district.

Ngunit ang katotohanan ay-si Nikolas Edgeworth, ang kakila-kilabot na pinuno ng Sovereign Underworld, ay kinuha siya bilang isang foster child.

Sa loob ng apat na taon na iyon, nagkaroon ng malalim na pagbabago si Maren. Mula sa nakakulong na batang babae na Morgan, siya ay naging isang mabigat na puwersa ng underworld, sa kalaunan ay kinilala bilang nag-iisang kahalili ng Sovereign Underworld.

Minsan ay isa lamang sa maraming inaalagaang anak ni Nikolas, nalampasan niya ang lahat ng iba pang tagapagmana sa isang malupit na pakikibaka para sa pangingibabaw.

Siya ay umakyat bilang walang kalaban-laban na pinuno ng kriminal na mundo.

Sa isang lihim na operasyon dalawang taon na ang nakalilipas, ang pagtataksil ng kanyang sariling mga tao ay humantong sa kanya sa isang minahan.

Malamang noon na natagpuan siya ng mga lokal na buhay at ibinigay siya sa mga awtoridad. Ang isang DNA match mamaya ay muling nagpatunay sa kanya bilang ang nawawalang anak na babae ng pamilya Morgan, na humahantong sa kanyang pagbabalik.

Nakalulungkot, ang pagsubok ng pagkakanulo at ang larangan ng mina ay naalis ang mga alaalang iyon.

Ngayon lang nabuksan ang mga pintuan ng kanyang alaala.

Nawala sa pag-iisip, nagulat si Maren sa isang galit na boses ng lalaki sa unahan.

"Maren? Maldita kang babae, ano bang balak mo?"