Hindi Mapipigilan: Nakakapit ang Mundo sa Kanya

"Grace, ngayong naihatid na ako ng mga magulang ko sa bahay, naniniwala ka na ba na may puwang pa para sa iyo dito? Ang totoo, walang puwang para sa iyo sa pamilyang ito." Napawi ang bibig ni Demi Miller sa isang matalim na ngiti habang siya ay lumapit at nagsalita sa isang mababa, nakakatakot na tono sa tabi ng pool.

Nang matapos siya, bigla siyang bumagsak paatras sa kumikinang na tubig, na nagpapadala ng mga tilamsik.

Nawala ang kaguluhan habang pinaghahampas niya ang kanyang mga braso at sumipa nang marahas, na para bang malapit na siyang malunod.

"May tumulong! Hindi ako makalabas!" Umalingawngaw ang kanyang mga sigaw, puno ng gulat ang kanyang boses.

Sa kabila ng pool, tahimik na nakatayo si Grace Miller, ang kanyang ekspresyon ay kasing lamig ng bato. Walang bahid ng init o pag-aalala sa kanyang mga mata habang pinagmamasdan ang galit na galit na pagpupumiglas ni Demi.

Ngayon ay minarkahan ang engrandeng homecoming celebration na ginawa nina Luke at Ivy Miller para sa kanilang matagal nang nawawalang anak na si Demi.

Labingwalong taon na ang lumipas mula noong araw na nawala si Demi sa kapanganakan. Kahit na matapos ang walang katapusang paghahanap, ang mag-asawa ay walang nakita. Nang maglaon, inampon nila si Grace.

Walang sinuman ang maaaring hulaan na si Demi ay muling lilitaw bilang isang may sapat na gulang, biglang ginagawang hindi kailangan ang lugar ni Grace sa pamilya.

"Demi!" Sigaw ni Ivy mula sa loob ng villa. She burst outside, Luke close behind, bakas sa mukha nilang dalawa ang gulat.

Sa isang matalim, nag-aakusa na titig, ang tingin ni Ivy ay tumalbog sa pagitan ng kanyang anak na humahampas sa tubig at ni Grace, na nakatayo sa gilid. "Grace! Paano mo magagawa? Bakit mo itutulak si Demi sa pool?"

Hindi nag-atubili si Luke. Tumalon siya sa pool, naiwan si Ivy na tinutusok ang daliri niya kay Grace. "Umalis ka sa bahay na ito! Hindi ka bagay dito!"

"Hindi ko siya pinagbuhatan ng kamay," mahinahong pagwawalang-bahala na sagot ni Grace, panay ang boses at halos humiwalay. "Si Demi ay tumalon nang mag-isa."

"Iyan ay isang kasinungalingan!" Nanginginig sa galit ang boses ni Ivy. "Bakit niya tatalunin ang sarili niya? Binuksan namin ang aming tahanan sa iyo, at ito ay kung paano mo igaganti ang aming kabutihan?"

Noon, nagawang buhatin ni Luke si Demi palabas ng pool.

Basang-basa at nanginginig sa mga bisig ng ama, napapikit si Demi at bumulong, "Huwag mong sisihin si Grace. Nangyari ito dahil sa akin. Baka hindi na lang ako umuwi."

Para siyang isang marupok na ibon na nahuli ng bagyo, bahagyang nanginginig.

With deep affection, Ivy pulled Demi close and whispered, "Demi, your kindness never fail to touch me."

Tumaas ang tono niya habang kaharap si Grace. "Mag-impake ka na ng mga gamit mo at umalis ka kaagad sa bahay na ito."

Bumakas sa mukha ni Luke ang tahimik na kawalan ng katiyakan. Hininaan niya ang boses at sinubukang mangatuwiran. "Nang isama namin si Grace, nangako kami sa orphanage director na tratuhin siya nang maayos. Baka may hindi pagkakaintindihan..."

Napapikit bago siya matapos, sumagot si Ivy, "Ano ba ang hindi maintindihan? Ang sarili naming anak na babae ang muntik nang malunod. Walang tao sa paligid! Totoo bang sinasabi mo na walang kinalaman si Grace?"

Naiwan nang walang pagtatalo, nagpakawala ng bagsak na buntong-hininga si Luke. Tumango siya at sumuko. "Sige, aayusin natin na umalis si Grace."

Pagkaraan ng ilang sandali, tinawagan niya si Ella Fowler, ang babaeng namamahala sa orphanage.

Ang kanilang desisyon na ampunin si Grace ay dumating sa panahon na higit nilang kailangan ito. Salamat sa pag-aampon, nakatanggap sila ng suportang pinansyal na tatlong daang libong dolyar, na dumating sa tamang oras upang iligtas sila sa kahirapan.

Sa muling pagpapakita ni Demi, hindi na nababagay si Grace sa mga plano ng pamilya. Marahil ito ay pinakamahusay para sa lahat kung siya ay pinaalis.

Pinagmasdan ni Grace ang eksena mula sa malayo, ang kanyang ekspresyon ay cool at hindi mabasa.

Matangkad at matikas, tumayo siya, ang kanyang mukha ay napakaganda ngunit malayo. Gayunpaman, wala ni katiting na sakit o hinanakit ang sumilay sa kanyang titig-naroon lamang ang kakaiba at hindi matitinag na kapayapaan.

Matapos ibaba ang tawag, nalilikot si Luke. "Grace, malapit nang dumating si Ms. Fowler. Kunin mo lahat ng binili namin para sa iyo-at narito ang isang engrande."

"Ayoko," mahinang putol ni Grace.

Nakapwesto sa mga bisig ni Ivy, kumikinang sa kasiyahan ang mga mata ni Demi. In a tone laced with innocence, she chimed in, "Grace, masama pa ba ang pakiramdam mo na nakauwi ako? Ang gusto ko lang ay maging malapit sa aking mga magulang at maging anak na nararapat sa kanila..."

"Kawawa ka naman, si Grace ang may utang na loob sa iyo. She's the one who took your spot all these years," sabi ni Ivy, puno ng simpatiya ang boses.

Panay, hindi mabasa ni Grace ang tingin kina Ivy at Luke. "Alam niyo pareho ang totoo. Hindi ko siya pinagbuhatan ng kamay."

Ang kanilang mga mukha ay humigpit sa kanyang akusasyon, ngunit ang pagkakaugnay ng dugo ay palaging inuuna. Malinaw kung aling panig ang kanilang pipiliin.

"Wala nang dapat pag-usapan. What's done is done," nakasimangot na sagot ni Luke.

Handa nang humagulgol, halos hindi na nakapagsalita si Ivy bago umalingawngaw ang mga boses mula sa harapan ng bahay.

Isang nasa katanghaliang-gulang na babae ang tumawid sa paningin, nagsasalita nang may maingat na paggalang. "Mr. Miller, pumunta ako para isama si Grace."

Ang pahayag ay nahuli ng sandali ni Luke. Nagawa niyang tumango. "Sige na, Grace. Si Ms. Fowler na ang bahala sa iyo."

Habang papunta kay Grace, napuno ng init ang mga mata ni Ella. "Halika, mahal. Wala sa mga ito ang kasalanan mo, at gagawin ko ang lahat para matulungan kang makahanap ng tunay na tahanan."

Sa malumanay na panghihikayat, inabot niya ang kamay ni Grace. "Naaalala mo ba si Julia Holden mula sa iyong huling pagbisita sa ampunan? Mahal na mahal ka niya. Matapos marinig ang nangyari, gusto niyang sumama ka sa pamilya niya."

Isang maliit na pagkislap ng emosyon ang bumungad sa mga mata ni Grace. Hindi ba't si Julia ang laging may ngiti sa labi?

Bumungad kay Ella ang kabaitan habang nagpatuloy, "Papunta na ang pamilya ni Julia. Kung gusto mo, maaari kang magsimula ng bago kasama ang kanyang pamilya."

Pausing, she added with quiet hope, "Naniniwala akong mas babagay ka doon."

Apat na pagkakataon na lang ang natitira para matulungan ni Ella si Grace na makahanap ng lugar kung saan siya nararapat. Ito ang huling pag-asa na maibibigay niya. Kung hindi ito natuloy...

Ilang sandali pa ay tahimik na tumayo si Grace. Pagkatapos, sabay tango, sumagot siya, "Sige."

Bumakas ang ginhawa sa mukha ni Ella, ang kanyang ngiti ay banayad at taos-puso.